I SA/Gd 1721/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 4 stycznia 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżący B. S. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (dodatkowego oświadczenia z dnia 5 lutego 2018 r., zaświadczenia od pracodawcy, wyciągu i wykazu z rachunku bankowego, odpisu ugody mediacyjnej w przedmiocie alimentów i postanowienia nadającego tej ugodzie klauzulę wykonalności) wynika, że prowadzi on samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymując się z dochodu ze stosunku pracy, tj. wynagrodzenia za pracę w średniej miesięcznej wysokości 1.895,65 zł netto oraz ekwiwalentu za przejazdy służbowe w wysokości 417,90 zł miesięcznie. W okresie od 1 stycznia 2017 r. do 31 lipca 2017 r. wnioskodawca pozostawał bez pracy i bez dochodów. Wnioskodawca nie posiada jakichkolwiek oszczędności (saldo jego rachunku bankowego na dzień 7 lutego 2018 r. wynosi 0 zł), papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada zaś zadłużenie w kwocie 104.445,89 zł, które jest dochodzone w drodze egzekucji komorniczej, w ramach której zajęto prowadzony dla niego rachunek bankowy. Majątek wnioskodawcy stanowi udział (25%) w mieszkaniu o powierzchni 50,97 m2 o wartości 250.000 zł. Wnioskodawca jest zobowiązany do uiszczania alimentów w kwocie 350 zł miesięcznie na małoletnie dziecko oraz ponosi koszty utrzymania mieszkania (czynsz i opłaty za media) w wysokości 791 zł miesięcznie. Wnioskodawca oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani z rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodu, którym dysponuje wnioskodawca, jak również brak zasobów finansowych i rozmiar egzekwowanych należności, uznano, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.