I SA/Gd 1727/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. L.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 września 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 czerwca 2015 r. określającą podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2012 rok w wysokości 9.634,00 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że prowadzona działalność sezonowa i zyski z niej otrzymywane pozwalają na utrzymanie się skarżącego tylko przez okres jednego roku – od miesiąca września do czerwca. Normalną praktyką w zakresie prowadzonej działalności jest zadłużanie się skarżącego przed wznowieniem pracy firmy. Skarżący wskazał na planowane prace remontowe niezbędne do kontynuowania działalności oraz planowaną operację ortopedyczną, którą zamierza wykonać prywatnie, z uwagi na fakt, że pierwszy wolny termin zaoferowany przez NFZ został wyznaczony na 2023r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdził, że argumenty przytoczone przez skarżącego we wniosku są zbyt ogólnikowe, aby uznać, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że uzyskiwane z działalności gospodarczej przychody pozwalają mu na utrzymanie się jedynie przez część roku, jednak nie podał ich wysokości. W aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące przychodów skarżącego z roku 2012, nie są natomiast znane ani przychody, ani stan majątkowy skarżącego w bieżącym roku. Skarżący powołuje się na konieczność wykonania prac remontowych, okoliczność ta jednak w żaden sposób nie została uprawdopodobniona. Nie wskazano także żadnych konkretnych informacji dotyczących planowanej operacji – ani miejsca jej wykonania, ani czasu, ani wreszcie kosztów. Skarżący przedłożył jedynie skierowanie do szpitala i wydruk z ogólnopolskiego informatora o czasie oczekiwania na świadczenia medyczne, z którego wynika, że czas oczekiwania na operację finansowaną z NFZ różni się w zależności od ośrodka i wynosi od 152 do 1414 dni. Z dokumentu tego wynika, że możliwe jest wykonanie zleconej skarżącemu operacji już w lutym 2016 r., stąd też jego twierdzenia o zaoferowanej mu dacie przypadającej na rok 2023 budzą wątpliwości. Ponieważ nie są znane ani przychody ani stan majątkowy skarżącego, jak również wysokość ponoszonych czy też planowanych przez niego wydatków, nie sposób zweryfikować jego twierdzeń, iż wykonanie decyzji opiewającej na kwotę 9.634 zł spowoduje niepowetowaną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Brak zatem danych co do rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny, czy faktycznie wykonanie decyzji spowoduje następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że sam fakt istnienia obowiązku uiszczenia nawet znacznej kwoty nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, z którego ten obowiązek wynika. Konieczność zapłaty zaległości i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazał. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.