I SA/Gd 173/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A., spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2003 postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A., sp. z o. o. wnioskiem z dnia 6 marca 2008 r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2003. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że działalność spółki prowadzona jest obecnie tylko w zakresie wynajmu pomieszczeń własnych. Wnioskodawca wyjaśnił, że do dnia 30 kwietnia 2004 r. prowadził również działalność w zakresie handlu pojazdami mechanicznymi na podstawie umowy dealerskiej z firmą B. Po rozwiązaniu tej umowy przez kontrahenta spadły obroty ze sprzedaży oraz rentowność, co doprowadziło do zachwiania równowagi finansowej skarżącego. Opisany stan rzeczy trwa do dnia dzisiejszego, a przykładem tego jest dochód uzyskany za rok 2006, który wyniósł 1.766,00 zł., a także strata do dnia 30 listopada 2007 r. w wysokości 19.546,04 zł. Z uwagi na trudną sytuację finansową, z dniem 31 sierpnia spółka zredukowała zatrudnienie w zakresie mechaniki pojazdowej. W chwili obecnej skarżąca spłaca pożyczkę w wysokości 64.00,00 zł zaciągniętą na spłatę uprzednio udzielonego kredytu przez C. Bank SA, Oddział w S. Zobowiązania skarżącej wobec dostawców wynoszą 9.300 zł. Spółka nie posiada oszczędności ani innych dochodów, z których można byłoby zaspokoić należności podatkowe. Podsumowując strona skarżąca stwierdziła, że całkowita jak również częściowa zapłata zaległości podatkowych wraz z odsetkami w wysokości określonej w decyzji narazi ją na niepowetowane szkody w postaci nieodwracalnych skutków oraz utratę całkowitej płynności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu strona skarżąca wykazała istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zwrócić, bowiem należy uwagę, że użycie w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. Sygn. akt GZ 138/04 (niepubl. za: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005) Sąd stwierdził, między innymi że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd uwzględniając zatem powyższą uwagę jak i okoliczności przedstawione we wniosku strony skarżącej w szczególności, że wykonanie decyzji mogłoby spowodować całkowitą utratę płynności finansowej strony skarżącej i doprowadzić do zaprzestania wykonywania przez nią działalności, a w konsekwencji oznaczałoby konieczność ogłoszenia upadłości uznał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem zasadnie twierdzić, że w przypadku ogłoszenia upadłości skarżącej ewentualny zwrot nienależnego podatku odwróci ten stan rzeczy. W opisanej sytuacji, w ocenie Sądu jest bardziej pożądane umożliwienie wnioskodawcy dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.