I SA/Gd 1736/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Sławomir Kozik, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 15 lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 oddala skargę. Pan R. B., działając jako rolnik, wystąpił w dniu 27.04.2012 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2012, wnosząc o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do działek rolnych o łącznej powierzchni 22,48 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych do działek rolnych o łącznej powierzchni 22,10 ha, zlokalizowanych w województwie [...], powiecie [...], gminie i obrębie [...]. Do wniosku rolnik załączył materiał graficzny, na którym wskazał położenie gruntów rolnych objętych wnioskiem. Decyzją z dnia 05.12.2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał stronie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2012 w łącznej wysokości 20.880,27 zł, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej kwotę w wysokości 16.288,34 zł, do powierzchni 22,25 ha oraz z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych kwotę w wysokości 4.591,93 zł, do powierzchni 21,87 ha, po pomniejszeniu o kwotę 40,14 zł, ze względu na zastosowaną modulację. Decyzję doręczono stronie w dniu 07.12.2012 r. Postanowieniem z dnia 27.11.2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wznowił postępowanie administracyjne zakończone ww. decyzją ostateczną. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia 24.04.2015 r. uchylił ww. decyzję z dnia 05.12.2012 r. oraz przyznał stronie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2012 w łącznej wysokości 18.334,23 zł, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej kwotę w wysokości 14.282,49 zł, do powierzchni 21,49 ha, po pomniejszeniu o kwotę w wysokości 1.449,48 zł, ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych kwotę w wysokości 4.051,74 zł, do powierzchni 21,11 ha, po pomniejszeniu o kwotę 419,36 zł, ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. W uzasadnieniu powyższej decyzji, organ I instancji wskazał, iż łączna powierzchnia wykluczona, tj. 0,99 ha dotyczy gruntów zadeklarowanych na działkach rolnych [...] (działki ewidencyjne [...], [...], [...]) i [...] (działka ewidencyjna [...]). W przypadku działek rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2012 wykluczeniu podlegała część powierzchni działki rolnej [...], tj. powierzchnia 0,87 ha oraz z działki rolnej [...] powierzchnia 0,12 ha. Łączna powierzchnia wykluczona wynosi 0,99 ha i stanowi powierzchnię gruntów zaznaczoną przez stronę na załącznikach graficznych linią ciągłą (wrysowane nieużytki oznaczone znakiem N oraz inne wkreślone tereny nieużytkowane rolniczo, np. rów oraz zakrzaczony pas gruntów wzdłuż obrzeży rowów niekwalifikujący się do płatności na działce nr [...]). W odniesieniu do pozostałych działek rolnych nie stwierdzono nieprawidłowości i po przeprowadzonym uzupełniającym postępowaniu dowodowym stwierdzono, że powierzchnie zadeklarowane odpowiadają powierzchniom stwierdzonym. Uwzględniając powyższe powierzchnia działek rolnych zadeklarowana do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 22,48 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wyniosła 21,49 ha i została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną wynosiła 4,6068 %. W rezultacie, w oparciu o art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, płatność przyznano w wysokości 14.282,49 zł, po pomniejszeniu o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną, czyli kwotę w wysokości 1.449,48 zł [(0,99 x2)x 732,06 zł]. W odniesieniu do uzupełniającej płatności podstawowej organ wyjaśnił, iż powierzchnia zadeklarowana wynosiła 22,10 ha i była większa od powierzchni stwierdzonej, tj. 21,11 ha, natomiast wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 4,6897 %. W rezultacie, w oparciu o art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, płatność została przyznana w wysokości 4.051,74 zł, po pomniejszeniu o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną, czyli kwotę w wysokości 419,36 zł [(0,99 x 2) x 211,80 zł]. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia 15.07.2015 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego oraz wyjaśnił, że w myśl art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który je wydał. Dyrektor, weryfikując niniejszą sprawę stwierdził, iż powierzchnia uznana za kwalifikującą się do płatności przez organ I instancji odpowiada powierzchni ewidencyjno-gospodarczej ustalonej w oparciu o ortofotomapę, której zdjęcie sporządzono w dniu 24.07.2012 r., a do której organy ARiMR w całym kraju miały dostęp od dnia 24.01.2013 r. Natomiast Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydając w dniu 05.12.2012 r. pierwotną decyzję był w posiadaniu ortofotomapy, której zdjęcie sporządzono 21.09.2009 r., dostępnej organom ARiMR od dnia 08.09.2010 r. Natomiast począwszy od dnia 24.01.2013 r. organy ARiMR w całym kraju mają dostęp do ortofotomapy, której zdjęcie wykonano w dniu 24.07.2012 r. (data nalotu). Zatem obraz ortofotomapy, której zdjęcie sporządzono w roku 2009, na podstawie której Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał pierwotną decyzję, był jedyną dostępną ortofotomapa w dniu wydania decyzji, tj. 05.12.2012 r. W rezultacie rozstrzygnięcie zawarte w ww. decyzji organ podjął w oparciu o stan faktyczny (z roku 2009), czyli na podstawie materiału, który jest odległy od roku złożenia wniosku, tj. roku 2012. Ortofotomapa do której miał dostęp Kierownik Biura Powiatowego ARiMR od dnia 24.01.2013 r. jest wiarygodnym materiałem dowodowym w przedmiotowej sprawie, gdyż zdjęcia fotograficzne przedstawiają grunty z roku 2012. Stąd niewątpliwie materiał dowodowy, w postaci zdjęcia lotniczego sporządzonego w dniu 24.07.2012 r., istniał w dniu wydania decyzji jednak nie był znany organowi I instancji w dniu 05.12.2012 r., stąd ta okoliczność (pozyskanie danych ze zdjęcia lotniczego) stanowiła podstawę do wydania w dniu 27.11.2014 r. postanowienia o wznowieniu postępowania. Przechodząc do meritum wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący ubiegając się o płatność w roku 2012 do wniosku załączył m.in. materiał graficzny (zdjęcie zrobione w roku 2009) dotyczący m.in. działki ewidencyjnej nr [...], na którym widać obszary porośnięte drzewami - grunty położone w północno-wschodniej części tej działki ewidencyjnej, których strona jednak nie wykluczyła z płatności oraz istniejący obszar gruntów uprawniony do płatności graniczący z działkami ewidencyjnymi nr [...] oraz [...], którego areał wynosił 0,0797 ha, który nie spełnia definicji działki rolnej (powierzchnie mniejsze aniżeli 0,10 ha). W odniesieniu do gruntów rolnych zgłoszonych do płatności a zlokalizowanych na działce ewidencyjnej nr [...] rolnik zadeklarował w części także grunty zadrzewione (obszary położone w północnej część działki ewidencyjnej) Natomiast powierzchnie mniejsze gruntów rolnych stwierdzone na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz [...] są rezultatem dokonanych przez rolnika wykluczeń obszarów zgodnie z obszarami wyłączonymi z płatności w oparciu o położenie gruntów rolnych przedstawione na materialne graficznym załączonym przez rolnika do wniosku z dnia 19.04.2012 r. W wyniku weryfikacji sprawy, Dyrektor, działając jako organ odwoławczy ustalił, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w oparciu o art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WEL 30 z 31.01.2009 r. ze zm.), iż powierzchnie kwalifikujące się do płatności przedstawiają się jak w tabeli na str. 7 zaskarżonej decyzji (razem JPO powierzchni działek rolnych zadeklarowanych we wniosku 22,48 ha a powierzchnia stwierdzona 21,49 ha, razem UPO powierzchni działek rolnych zadeklarowanych we wniosku 22,10 ha a powierzchnia stwierdzona 21,11 ha). Organ wyjaśnił, że mniejsza powierzchnia jest rezultatem wykluczenia powierzchni części gruntów zadeklarowanych na działce rolnej [...] położonej w części na działce ewidencyjnej nr [...], [...] i [...], na działce rolnej [...] zgłoszonej na działce ewidencyjnej nr [...] oraz na działce rolnej [...] położonej na działce ewidencyjnej nr [...]. Łączna powierzchnia wykluczona z wnioskowanych płatności wynosi 0,99 ha. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia 73/2009. Zatem kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wyznaczone na podstawie ortofotomapy oraz materiał graficzny, na którym rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. W rezultacie powierzchnia kwalifikująca się do uzupełniającej płatności obszarowej, na działce rolnej [...], na której rolnik zadeklarował mniejszą powierzchnię niż do jednolitej płatności obszarowej, została ustalona z uwzględnieniem powierzchni ewidencyjno-gospodarczej oraz mając na uwadze położenie gruntu rolnego zadeklarowanego jako UPO wskazanego przez stronę na materiale graficznym załączonym do wniosku. W przedmiotowej sprawie ortofotomapa, której zdjęcie sporządzono w roku 2012 jest jedynym dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych zadeklarowanych do płatności w roku 2012. Odnosząc się twierdzenia strony, iż zdjęcie lotnicze sporządzone w lipcu roku 2012 nie jest miarodajnym dowodem, gdyż datą kluczową do przyznania płatności jest dzień 31 maja 2012 roku Dyrektor wskazał, iż zdjęcia wykonane w lipcu 2012 w sposób niebudzący wątpliwości potwierdzają, że na dzień 31 maja 2012 grunt nie był użytkowany skoro niecałe dwa miesiące później wykonane zdjęcia fotograficzne przedstawiają grunt porośnięty drzewami. Ponadto rolnik wykluczony obszar nie tylko nie użytkował rolniczo na dzień 31.05.2012 r. lecz także na dzień wykonania zdjęcia czyli 24.07.2012 r. W rezultacie, w ocenie organu II instancji decyzja z dnia 24.04.2015 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 jest prawidłowa. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie ww. decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie: - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 80 K.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie oceny materiału dowodowego – map lotniczych z innymi dostępnymi danymi geodezyjnymi, - przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na wznowieniu postępowania administracyjnego, pomimo braku przesłanek do podjęcia takiej czynności, czyli naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował, zastosował oraz czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. W konsekwencji powyższej kontroli sąd uchyla zaskarżoną decyzję jedynie w sytuacji, gdy jej wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozpoznając sprawę, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W ocenie Sądu organ odwoławczy w sposób niebudzący wątpliwości ustalił, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przed wydaniem pierwotnej decyzji nie posiadał aktualnej informacji o powierzchni gruntów, do których przysługiwały płatności. Jak wynika bowiem z akt sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydając w dniu 05.12.2012 r. pierwotną decyzję był w posiadaniu ortofotomapy, której zdjęcie sporządzono 21.09.2009 r., dostępnej organom ARiMR od dnia 08.09.2010 r. Natomiast począwszy od dnia 24.01.2013 r. organy ARiMR w całym kraju mają dostęp do ortofotomapy, której zdjęcie wykonano w dniu 24.07.2012 r. (data nalotu). Zatem obraz ortofotomapy, której zdjęcie sporządzono w roku 2009, na podstawie której Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał pierwotną decyzję, był jedyną dostępną ortofotomapa w dniu wydania decyzji, tj. 05.12.2012 r. W rezultacie rozstrzygnięcie zawarte w ww. decyzji organ podjął w oparciu o stan faktyczny (z roku 2009), czyli na podstawie materiału, który jest odległy od roku złożenia wniosku, tj. roku 2012. Ortofotomapa do której miał dostęp Kierownik Biura Powiatowego ARiMR od dnia 24.01.2013 r. jest wiarygodnym materiałem dowodowym w przedmiotowej sprawie, gdyż zdjęcia fotograficzne przedstawiają grunty z roku 2012. Stąd niewątpliwie materiał dowodowy, w postaci zdjęcia lotniczego sporządzonego w dniu 24.07.2012 r., istniał w dniu wydania decyzji jednak nie był znany organowi I instancji w dniu 05.12.2012 r., Uznać więc należało, że bez wątpienia ziściła się przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. ujawniona została istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna, która co prawda istniała w dniu wydania decyzji, lecz nie była znana organowi. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pozyskanie aktualnych danych ze zdjęcia lotniczego jest istotna okolicznością w rozumieniu przywołanego przepisu, którą organ decyzyjny musi mieć na uwadze przy podejmowaniu decyzji, gdyż warunkuje ona wysokość przyznanych stronie płatności. Ujawnienie tej okoliczności uprawniało Kierownika Biura Powiatowego ARiMR do wznowienia postępowania w sprawie płatności, o które ubiegał się skarżący. Zaistnienie przedstawionej przesłanki wznowienia postępowania przesądzało z kolei o konieczności uchylenia pierwotnej decyzji i wydania nowego orzeczenia stosownie do dyspozycji przepisu art. 151 § 2 kpa. W dalszej kolejności podnieść trzeba, że nie można skutecznie zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 05 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r., poz. 308), do płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, wsparcia specjalnego, płatności do upraw roślin energetycznych oraz pomocy do plantacji trwałych w rozumieniu ustawy wymienionej w art. 61, tj. ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164), a także do postępowań w sprawach dotyczących tych płatności, wsparcia lub pomocy: 1) wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, 2) zakończonych ostateczną decyzją wydaną na podstawie dotychczasowych przepisów, które zostały wznowione od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W rezultacie zasadnie przyjęto, że do postępowania w sprawie niniejszego odwołania mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm. ze zm. z 2012 r., poz. 1529) - zwanej w dalszej części uzasadnienia "ustawą" - wraz z przepisami wykonawczymi. Na podstawie art. 2 pkt. 1 ustawy Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) działka rolna - działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 1122/2009, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Zgodnie z art. 7 ust. 1-2 ustawy : 1. Rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. 1a. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. 2. Rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: 2) roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, 3) innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ww. ustawy, płatności są przyznawane na wniosek rolnika. Zatem warunkiem otrzymania płatności jest łączne spełnienie kilku przesłanek - spełnienie warunków dla uznania za producenta rolnego, który posiada i utrzymuje w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, grunty rolne oraz złożenie wniosku obejmującego użytkowane grunty, którego rozpatrzenie następuje w formie decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stanął na stanowisku, że zasadnie uznano, iż skarżący nie spełnia ustawowej przesłanki do przyznania w stosunku do zakwestionowanych przez organ gruntów. Jak wynika z akt sprawy skarżący ubiegając się o płatność w roku 2012 do wniosku załączył m.in. materiał graficzny (zdjęcie zrobione w roku 2009) dotyczący m.in. działki ewidencyjnej nr [...], na którym widać obszary porośnięte drzewami - grunty położone w północno-wschodniej części tej działki ewidencyjnej, których strona jednak nie wykluczyła z płatności oraz istniejący obszar gruntów uprawniony do płatności graniczący z działkami ewidencyjnymi nr [...] oraz [...], którego areał wynosił 0,0797 ha, który nie spełnia definicji działki rolnej (powierzchnie mniejsza aniżeli 0,10 ha). W odniesieniu do gruntów rolnych zgłoszonych do płatności a zlokalizowanych na działce ewidencyjnej nr [...] rolnik zadeklarował w części także grunty zadrzewione (obszary położone w północnej część działki ewidencyjnej) Natomiast powierzchnie mniejsze gruntów rolnych stwierdzone na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz [...] są rezultatem dokonanych przez rolnika wykluczeń obszarów zgodnie z obszarami wyłączonymi z płatności w oparciu o położenie gruntów rolnych przedstawione na materialne graficznym załączonym przez rolnika do wniosku z dnia 19.04.2012 r. Zasadnie zatem organ odwoławczy ustalił, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (ortofotomapy, której zdjęcie lotnicze wykonano w dniu 24.07.2012 r., a zaimplementowanej do systemu ARiMR w dniu 24.01.2013 r. z uwzględnieniem wyrysu działek rolnych zaznaczonych na materiałach graficznych, załączonych do wniosku z dnia 19.04.2012 r.), w oparciu o art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r., że powierzchnie kwalifikujące się do płatności przedstawiają się jak w tabeli na str. 7 zaskarżonej decyzji (razem JPO powierzchni działek rolnych zadeklarowanych we wniosku 22,48 ha a powierzchnia stwierdzona 21,49 ha, razem UPO powierzchni działek rolnych zadeklarowanych we wniosku 22,10 ha a powierzchnia stwierdzona 21,11 ha). Mniejsza powierzchnia jest rezultatem wykluczenia powierzchni części gruntów zadeklarowanych na działce rolnej [...] położonej w części na działce ewidencyjnej nr [...], [...] i [...], na działce rolnej [...] zgłoszonej na działce ewidencyjnej nr [...] oraz na działce rolnej [...] położonej na działce ewidencyjnej nr [...]. Łączna powierzchnia wykluczona z wnioskowanych płatności wynosi 0,99 ha. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia 73/2009. Zatem kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wyznaczone na podstawie ortofotomapy oraz materiał graficzny, na którym rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. W rezultacie powierzchnia kwalifikująca się do uzupełniającej płatności obszarowej, na działce rolnej [...], na której rolnik zadeklarował mniejszą powierzchnię niż do jednolitej płatności obszarowej, została ustalona z uwzględnieniem powierzchni ewidencyjno-gospodarczej oraz mając na uwadze położenie gruntu rolnego zadeklarowanego jako UPO wskazanego przez stronę na materiale graficznym załączonym do wniosku. W przedmiotowej sprawie ortofotomapa, której zdjęcie sporządzono w roku 2012 była jedynym dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych zadeklarowanych do płatności w roku 2012. Przy czym podkreślenia wymaga, że zdjęcia wykonane w lipcu 2012 w sposób niebudzący wątpliwości potwierdzają, że na dzień 31 maja 2012 grunt nie był użytkowany skoro niecałe dwa miesiące później wykonane zdjęcia fotograficzne przedstawiają grunt porośnięty drzewami. Ponadto rolnik wykluczony obszar nie tylko nie użytkował rolniczo na dzień 31.05.2012 r. lecz także na dzień wykonania zdjęcia czyli 24.07.2012 r. Reasumując uznać należało, że brak było podstaw do przyjęcia, jak domagał się tego skarżący, że ocena stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organy ARiMR naruszyła art. 7, art. 77, czy art. 80 K.p.a. Z treści powołanych przepisów wynika przede wszystkim to, że organ administracji publicznej podejmuje niezbędne czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący zbiera i rozpatruje cały materiał dowodowy oraz ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przepisy te statuują m.in. zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznaczają one organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powyższe reguły, w ocenie składu orzekającego, zostały zachowane w rozpoznawanej sprawie. Zgodzić się należy z organem, że nowe dowody w postaci aktualnych danych z ortofotomapy przemawiają za przyjętym w sprawie stanowiskiem organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdzając tym samym wadliwości zaskarżonej decyzji i nie znajdując podstaw do jej uchylenia, na mocy art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił jako niezasadną.