I SA/Gd 1736/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010r. postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF dołączonym do skargi, A. B. zwróciła się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (dodatkowego oświadczenia z dnia 16 stycznia 2018 r., zaświadczenia ze spółdzielni mieszkaniowej z dnia 16 stycznia 2018 r., decyzji z dnia 23 października 2017 r. oraz z dnia 28 kwietnia 2017 r. w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, decyzji z dnia 10 października 2017 r. w przedmiocie zasiłku rodzinnego i świadczenia wychowawczego, zawiadomienia z dnia 9 października 2015 r. o zajęciu wynagrodzenia za pracę, potwierdzenia stanu zadłużenia na dzień 15 stycznia 2018 r. z tytułu kredytu mieszkaniowego wraz z harmonogramem jego spłat, zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy z dnia 12 stycznia 2018 r., wyciągów z rachunków bankowych, zaświadczeń z MOPS z dnia 15 stycznia 2018 r., zaświadczeń od pracodawcy z dnia 12 stycznia 2018 r.) wynika, że wnioskodawczyni osiąga dochód z wynagrodzenia za pracę, którego średnia miesięczna wysokość (po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń egzekucyjnych w średniej wysokości 511,76 zł) wynosi 1.460,72 zł netto. Wnioskodawczyni pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonkiem, z którą mają na utrzymaniu jedno dziecko. Małżonek wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, otrzymuje zasiłek rodzinny na małoletnią córkę w kwocie 124 zł miesięcznie, świadczenie wychowawcze w kwocie 500 zł oraz dodatek mieszkaniowy w kwocie 172,43 zł, przekazywany na rachunek spółdzielni mieszkaniowej. Małżonkowie są właścicielami mieszkania o powierzchni 42 m2 i wartości 125.000 zł, którego zakup sfinansowali środkami z kredytu bankowego. Innego majątku, w tym oszczędności na rachunkach bankowych, nie posiadają. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem uiszczają opłaty czynszowe, za energię elektryczną, gaz i usługi telekomunikacyjne w średniej wysokości 629 zł miesięcznie. Spłacają także kredyt mieszkaniowy, którego miesięczna rata wynosi 700 zł. Na rachunek bankowy małżonka wnioskodawczyni jego matka oraz siostra przekazują środki pieniężne w kwotach od 70 zł do 350 zł na rzecz małoletniej córki małżonków, w tym na leczenie stomatologiczne. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani z rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, w szczególności wysokość dochodu, którym dysponuje wnioskodawczyni, przeznaczonego na potrzeby jej trzyosobowej rodziny, uznano, iż udowodniła, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.