I SA/Gd 1739/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 października 2013r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanej postanawia odrzucić skargę. A Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 października 2013 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanej Zarządzeniami z dnia 31 grudnia 2013 r., doręczonymi w dniu 13 stycznia 2014 r., strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie osoby podpisującej skargę do reprezentowania strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł z pouczeniem, że w wypadku, gdy strona nie uzupełni braku formalnego skargi i nie uiści należnego wpisu w zakreślonym terminie 7 dni od doręczenia zarządzeń, nastąpi odrzucenie skargi. Skarżąca nie uiściła wpisu sądowego ani nie uzupełniła braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz o wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego skargi, wraz z pouczeniem o skutkach niezastosowania się do wezwania, zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 13 stycznia 2014 r. Termin do uiszczenia wpisu sądowego i uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie z dniem 20 stycznia 2014 r. Stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Jak natomiast stanowi art. 58 § 1 pkt 3 tejże ustawy, sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.