I SA/Gd 174/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. oraz od stycznia do grudnia 2007 r. postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 9 grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 20 czerwca 2011 r. podjętą wobec R. T. w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2006 r. oraz od stycznia do grudnia 2007 r. W dniu 23 grudnia 2011 r. pełnomocnik strony radca prawny E. B., której przesłano przedmiotową decyzję, odmówiła przyjęcia tej przesyłki, jako powód podając cofnięcie jej pełnomocnictwa przez skarżącego. W dniu 28 grudnia 2011 r. do organu II instancji wpłynęło pismo skarżącego z informacją o cofnięciu pełnomocnictwa radcy prawnemu E. B. i ustanowieniu nowego pełnomocnika – w osobie radcy prawnego P. K.. W zaistniałej sytuacji organ odwoławczy uznał, że w dniu 23 grudnia 2011 r. nastąpiło doręczenie przedmiotowej decyzji, na podstawie art. 153 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 grudnia 2011 r. została złożona w siedzibie organu w dniu 25 stycznia 2012 r. i organ odwoławczy uznał, że nastąpiło to z uchybieniem terminu do jej wniesienia, wnioskując w związku z tym w odpowiedzi na skargę o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) dalej jako "P.p.s.a." skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym zgodnie z art. 54 § 1 cyt. powyżej ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu. Zgodnie z art. 144 O.p. organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. W przypadku gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta), pisma może doręczyć sołtys za pokwitowaniem. Z kolei w myśl art. 153 § 1 i 2 O.p. jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu w sposób określony w art. 144, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnikiem skarżącego R. T. była radca prawny E. B., która w dniu 23 grudnia 2011 r. odmówiła przyjęcia kwestionowanej decyzji, podając jako powód odmowy cofnięcie jej pełnomocnictwa przez skarżącego. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 256/09 "przepisy art. 137 § 2 i 3 O.p. regulujące kwestię pełnomocnictwa należy tak rozumieć, że wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do organu podatkowego dopiero z chwilą uzyskania wiedzy o tym fakcie przez organ. Oświadczenie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa powinno być przy tym złożone organowi w formie pisemnej lub zgłoszone ustnie do protokołu. Gdy przed czynnością doręczenia przesyłki pełnomocnikowi podatnika organ otrzyma pisemne jego odwołanie (cofnięcie), odmowa przyjęcia takiej przesyłki przez jej adresata nie może wywołać skutku określonego w art. 153 § 2 O.p., gdyż uznać należy, że doręczenie nastąpiło w stosunku do osoby nieuprawnionej do odbioru takiej przesyłki" (LEX nr 785325). Podobne stanowisko wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 680/08 dostępny w LEX nr 541334. Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela zaprezentowane wyżej stanowiska. Nie podziela natomiast poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanego w wyroku z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 313/06, na który powołał się skarżący w piśmie z dnia 12 marca 2012 r. Podkreślić należy, że informacja o cofnięciu pełnomocnictwa przedłożona została Dyrektorowi Izby Skarbowej w dniu 28 grudnia 2011 r., a zatem już po dacie 23 grudnia 2011 r., w której to radca prawny E. B. odmówiła przyjęcia korespondencji. Tym samym w świetle przywołanych wyżej przepisów odmowa przyjęcia decyzji przez pełnomocnika skarżącego wywołała skutek doręczenia, o którym mowa w art. 153 § 2 O.p. właśnie w dniu 23 grudnia 2011 r. W dalszej konsekwencji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 grudnia 2011 r. winien być liczony od dnia 24 grudnia 2011 r. i upływał w dniu 24 stycznia 2012 r. Tym samym wniesienie skargi przez nowego pełnomocnika skarżącego – radcę prawnego P. K. w dniu 25 stycznia 2012 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzucił skargę.