I SA/Gd 175/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. B. C. Sp. z o.o. z siedzibą w na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 9 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako "kpa"), art. 59 § 5 w związku z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. – dalej jako "u.p.e.a."); po rozpatrzeniu zażalenia wierzyciela "A" Spółki z o. o. z siedzibą w S. – dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 24 października 2016 r., którym umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku A. S. – dalej jako "zobowiązany" na podstawie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 9 lipca 2009 r., wydanym przez Sąd Rejonowy w G. - Wydział [...] Gospodarczy sygn. akt [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Naczelnik US postanowieniem z dnia 24 października 2016 r., działając na podstawie art. 59 § 2 i § 3 u.p.e.a., umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku zobowiązanego na podstawie wskazanego nakazu zapłaty. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wyjaśnił, że czynności egzekucyjne nie doprowadziły do wyegzekwowania należności objętych nakazem sądowym. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzono, zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a., że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżąca wniosła zażalenie, w którym zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 59 § 2 u.p.e.a., poprzez błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustaleniu, że w toku postępowania nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu Skarżąca stwierdziła, że organ egzekucyjny przed podjęciem rozstrzygnięcia na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie istnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji, gdyż tylko takie postępowanie pozwala na podjęcie zgodnego z prawem postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Skarżącej zaniechanie wyjaśnienia istnienia przesłanki pozwalającej na umorzenie postępowania egzekucyjnego na dzień podejmowania postanowienia czyni wydane rozstrzygnięcie dowolnym, co implikuje jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zdaniem Skarżącej organ nie przeprowadził czynności, które pozwoliłyby na ujawnienie majątku zobowiązanego i tym samym wyegzekwowanie kwot pozwalających na pokrycie wydatków egzekucyjnych oraz zaspokojenie wierzyciela, tj. w miejscu zamieszkania zobowiązanego celem zajęcia i sprzedaży ujawnionych w trakcie czynności ruchomości należących do zobowiązanego. Wprawdzie w dniu 8 czerwca 2016 r. Naczelnik US wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] o wykonanie tej czynności egzekucyjnej w ramach pomocy prawnej. Jednakże organ zwrócił wniosek bez wykonania czynności. Pomimo powyższego Naczelnik US nie zlecił tej czynności ponownie, tym samym rezygnując z zajęcia ewentualnych ruchomości należących do zobowiązanego. Organ nie dokonał weryfikacji złożonego przez zobowiązanego oświadczenia, jakoby nie był już właścicielem pojazdów, a bazował głównie na informacjach podanych przez zobowiązanego w dniu 26 listopada 2015 r. w chwili przesłuchania go w charakterze strony. Skarżąca stwierdziła, że zobowiązany nadal prowadzi działalność gospodarczą z zakresu usług budowlano-instalacyjnych, a jego majątek udałoby się ustalić w przypadku skutecznego przeprowadzenia czynności terenowych w miejscu zamieszkania zobowiązanego, czego w przedmiotowej sprawie zaniechano. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ, powołując treść art. 59 § 2 - § 5 u.p.e.a. stwierdził, że istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Organ egzekucyjny dąży do zakończenia postępowania, najczęściej z przyczyn natury formalnej, w sytuacji gdy wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Organ wyjaśnił, że bezskuteczność egzekucji to faktyczna niemożność zaspokojenia wierzyciela, a nie formalne zakończenie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem organu, analiza akt sprawy potwierdza, że Naczelnik US podjął szereg działań mających na celu ustalenie majątku zobowiązanego, z którego możliwe byłoby skuteczne prowadzenie egzekucji. Podjęte przez organ egzekucyjny działania, zmierzające do zebrania informacji o majątku zobowiązanego, okazały się bezskuteczne. Wobec powyższego - w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej - organ egzekucyjny przedsięwziął wszystkie możliwe w przedmiotowej sprawie działania zmierzające do ustalenia składników majątku pozwalających na zastosowanie środków egzekucyjnych. Zebrane przez organ egzekucyjny dowody są - zdaniem organu - wystarczające do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka do umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Jak wskazał organ egzekucyjny, stwierdzenie nieefektywności egzekucji, winno skutkować zaprzestaniem kontynuowania postępowania egzekucyjnego. Prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie może bowiem polegać na oczekiwaniu zmiany sytuacji bytowej zobowiązanego, bez określonych szans na realizację roszczeń, gdyż wiązałoby się to z zaniechaniem działań. Nie może ono również stwarzać pozorów działań, zasadniczym celem postępowania egzekucyjnego nie jest poszukiwanie "w nieskończoność" hipotetycznego majątku zobowiązanego, lecz wykonywanie odpowiednich czynności przewidzianych w u.p.e.a. Organ wyjaśnił, że w okresie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zajęto rachunki bankowe, które nie wykazują obrotów. Ponadto, organ egzekucyjny pomimo podjętych prób nie ustalił innych rachunków bankowych należących do zobowiązanego. Organ wyjaśnił również, że Naczelnik US nie zna innych źródeł dochodów zobowiązanego, czy składników majątku, z których można byłoby wyegzekwować jakąkolwiek kwotę na pokrycie zaległości. W toku postępowania egzekucyjnego zobowiązany nie wskazał środków egzekucyjnych, z których można byłoby prowadzić egzekucję. Z dokonanych ustaleń przez organ egzekucyjny wynika, że zobowiązany nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów, co również oświadczył w piśmie z dnia 30 marca 2016 r. Na postawie informacji uzyskanej z Ministerstwa Sprawiedliwości Departamentu Informatyzacji i Rejestrów Sądowych ustalono, iż jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowej położonej w woj. pomorskim, P., J., nr księgi [...] - wielkość udziału 1/140, grunty orne, własność ustawowa majątkowa małżeńska. Jest również współwłaścicielem nieruchomości gruntowej położonej w woj. pomorskim, P., J., ul. [...], nr księgi wieczystej [...] - wielkość udziału 1/11, przeznaczenie lokalu: kotłownia, własność ustawowa majątkowa małżeńska; jest również współwłaścicielem nieruchomości położonej w woj. pomorskim, P., J., ul. [...] m. [...], nr księgi wieczystej [...], własność ustawowa majątkowa małżeńska. Zobowiązany zeznał, iż posiada udziały w spółkach "B" Sp. z o.o. oraz "C" Sp. z o.o. Według informacji uzyskanej z Urzędu Skarbowego w [...] przychód zobowiązanego z działalności gospodarczej za 2014 r. wyniósł 3.300 zł. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że o przebiegu postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o nakaz zapłaty, skierowanego do majątku zobowiązanego, Naczelnik US informował Skarżącą pismami z dnia 16 listopada 2015 r., 3 lutego 2016 r., 18 lutego 2016 r., 4 marca 2016 r. i 8 czerwca 2016 r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiotowym postępowaniu nie został naruszony art. 59 § 2 u.p.e.a., bowiem w toku prowadzonego postępowania, organ egzekucyjny podjął wszelkie kroki w celu ustalenia majątku zobowiązanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] Skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez organ odwoławczy, iż Naczelnik US podjął wszystkie możliwe w przedmiotowej sprawie działania zmierzające do ustalenia składników majątku zobowiązanego, z których skuteczne byłoby prowadzenie egzekucji, podczas gdy organ egzekucyjny zaprzestał istotnych czynności chociażby takich jak czynności terenowe w miejscu zamieszkania zobowiązanego, co uniemożliwiło odnalezienie majątku dłużnika, a tym samym zastosowanie środków egzekucyjnych. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 59 § 2 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nieprawidłowym jest ustalenie, że w toku postępowania nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, a także poprzez niezweryfikowanie przez organ odwoławczy sprawy pod kątem zasadności zastosowania tego przepisu. W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 9 grudnia 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 24 października 2016 r., którym organ pierwszej instancji na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko zobowiązanemu na podstawie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 9 lipca 2009 r. wydanym przez Sąd Rejonowy w G. Wydział [...] Gospodarczy, sygn. akt: [...]. Zgodnie z art. 59 § 1 u. p. e. a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Jak wskazuje się w orzecznictwie badanie istnienia przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 2 u.p.e.a. musi odnosić się do aktualnego stanu faktycznego, czyli na dzień podjęcia postanowienia na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., przy czym celowość podjęcia takiego rozstrzygnięcia musi także uwzględniać okoliczność, że w przypadku gdy koszty egzekucyjne nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego pokrywa je wierzyciel. Użycie przez ustawodawcę w art. 59 § 2 u.p.e.a. zwrotu "może być umorzone" oznacza, że po stronie organu nie istnieje obowiązek umorzenia postępowania egzekucyjnego, ale tylko uprawnienie do jego umorzenia, którego warunkiem jest stwierdzenie, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Wskazać w tym miejscu należy, że zaistnienie przesłanki wskazanej w art. 59 § 2 u.p.e.a. nie nakłada obowiązku umorzenia postępowania egzekucyjnego a jedynie stanowi jego fakultatywną przesłankę. Tym samym umorzenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej w sytuacji, gdy postępowanie to nie doprowadzi do uzyskania kwoty przewyższającej koszty jego prowadzenia, następuje wedle uznania organów egzekucyjnych, które winny kierować się względami celowościowymi. Co istotne, dla zastosowania tego przepisu konieczne jest wszechstronne rozważenie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy egzekucyjnej, prowadzące do ustalenia przez organ egzekucyjny w myśl zasady swobodnej oceny dowodów, że zobowiązany nie posiada majątku wystarczającego do zaspokojenia kosztów postępowania egzekucyjnego. Kalkulacja powinna zostać przeprowadzona zarówno w sytuacji, gdy art. 59 § 2 u.p.e.a. ma być zastosowany na wniosek, jak i z urzędu. Dokonując takiej kalkulacji, organ egzekucyjny ma obowiązek przeprowadzenia rachunku, w którym uwzględni przewidywaną wysokość kosztów egzekucyjnych i kwoty, która mogłaby być ewentualnie uzyskana w postępowaniu egzekucyjnym, przy czym uwzględnić musi wszystkie środki egzekucyjne zastosowane w sprawie na dzień wydawania postanowienia w tym przedmiocie. W przypadku natomiast, gdy w przyszłości (po umorzeniu postępowania na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a.) okaże się, że majątek zobowiązanego pozwala na zaspokojenie wierzyciela, organ egzekucyjny będzie mógł ponownie wszcząć postępowanie egzekucyjne – powyższe tezy zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 13.5.2016 r. sygn. I SA/Lu 1377/15, lex nr 2104008. Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy uznał, że organy zasadnie stwierdziły istnienie podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a. Organ pierwszej instancji prowadził wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne na podstawie przedmiotowego nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym. Podejmował próby zajęcia rachunków bankowych, na których nie było środków finansowych. Wystąpił do organów ewidencyjnych o podanie danych o ewentualnych nieruchomościach, czy pojazdach należących do zobowiązanego. W protokole z 2 lipca 2015 r. zobowiązany oświadczył, że nie posiada ruchomości, ani rachunków bankowych ze środkami finansowymi. W ocenie Sądu organ egzekucyjny podjął wszelkie kroki w celu ustalenia majątku zobowiązanego, jak również dokonał weryfikacji złożonego przez zobowiązanego oświadczenia z dnia 2 lipca 2015 r., że nie posiada on ruchomości. Potwierdzeniem tej informacji jest pismo z rejestru CEPiK z dnia 20 lipca 2016 r. Odnosząc się do wskazanych przez zobowiązanego informacji o posiadanych udziałach w Spółkach, organ egzekucyjny ustalił, że Spółka "C" Sp. z o.o. z siedzibą w G., nie prowadzi działalności, a postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika US zostało umorzone z uwagi na bezskuteczność. "B" Sp. z o.o. nie posiada żadnych nieruchomości ani pojazdów mechanicznych; prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, skierowane do majątku spółki. Organ egzekucyjny wskazał, że wydatki związane z wyceną udziałów i ich sprzedażą znacznie przewyższą ewentualne kwoty uzyskane w drodze sprzedaży licytacyjnej. Organ ustalił również, że zobowiązany nie posiada wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku. Z analizy danych zawartych w bazie Urzędu Skarbowego wynika, że nie zostały odnotowane tam żadne zdarzenia gospodarcze, jak i informacje podatkowe mające wpływ na możliwość zastosowania środków egzekucyjnych. Organ ustalił, że zobowiązany nie posiada majątku ruchomego, a jego stan majątkowy wskazany w protokole z dnia 2 lipca 2015 r., jak też zgromadzony w bazach urzędów skarbowych nie rokuje nadziei na poprawę, zaś dalsze prowadzenie egzekucji generowałoby dalsze koszty (odsetki za zwłokę) niewspółmierne do kwot uzyskiwanych w trakcie egzekucji. Zdaniem Sądu, podkreślenia wymaga, że badanie istnienia przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego musi odnosić się do aktualnego stanu faktycznego, czyli na dzień wydania postanowienia na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., czego organ egzekucyjny dokonał, opierając się na całym zgromadzonym materiale dowodowym w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego, a nie jak twierdzi wierzyciel, głównie z protokołu przesłuchania zobowiązanego z dnia 26 listopada 2015 r. Wskazać w tym miejscu należy, że wobec ustalenia, iż zobowiązany nie posiada majątku ruchomego, dalsze poszukiwanie składników majątku w miejscu zamieszkania zobowiązanego było bezcelowe. Na uwagę zasługuje również fakt, że Naczelnik US informował Skarżącą pięciokrotnie pismami z dnia 16 listopada 2015 r., 3 lutego 2016 r., 18 lutego 2016 r., 4 marca 2016 r. i 8 czerwca 2016 r. o przebiegu postępowania egzekucyjnego, natomiast w piśmie z dnia 18 lutego 2016 r. Naczelnik US wskazał wierzycielowi, że jedynym majątkiem zobowiązanego, z którego można prowadzić postępowanie egzekucyjne (stosownie do art. 787 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1822, ze zm.), stanowi współwłasność małżeńska w nieruchomości gruntowej położonej w województwie pomorskim, P., J., ul. [...] m. [...]. Z akt sprawy wynika, iż wierzyciel nie wystąpił o egzekucję ze wskazanej wyżej nieruchomości. Nie ustalono wobec tego majątku mogącego stanowić przedmiot egzekucji. Nie ma zatem podstaw do uznania, że dalsza egzekucja będzie skuteczna. Z tego względu organ pierwszej instancji zasadnie wydał w ocenie Sądu postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Wskazać należy w tym miejscu, że bez znaczenia są również oczekiwania spółki wobec ewentualnych przychodów mających nastąpić w przyszłości, albowiem przy ocenie przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego organ analizuje wyłącznie aktualny stan majątkowy zobowiązanego na dzień podejmowania postanowienia. Jak już wskazano powyżej - gdy w przyszłości (po umorzeniu postępowania na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. ) okaże się, że majątek zobowiązanego pozwala na zaspokojenie wierzyciela, organ egzekucyjny będzie mógł ponownie wszcząć postępowanie egzekucyjne. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.