I SA/Gd 1751/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A Spółki z o.o. z siedzibą w S. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 27 lutego 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 16 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2013 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego. A Spółka z o.o. z siedzibą w S. – dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka" reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 16 marca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2013 r. Pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. Skarżąca zwróciła się do tut. Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2018 r. Przewodniczący Wydziału doręczył Skarżącej urzędowy formularz PPPr i wezwał Skarżącą do jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że odpis zarządzenia doręczono Skarżącej w dniu 12 lutego 2018 r. (potwierdzenie odbioru – karta 73 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 27 lutego 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu referendarz sądowy, działając na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stwierdził, że Skarżąca w zakreślonym terminie złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według nieobowiązującego wzoru. Odpis zarządzenia z dnia 27 lutego 2018 r. doręczono Skarżącej w dniu 19 marca 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru: karta 81 akt sądowych). Pismem z dnia 23 marca 2018 r. Skarżąca wniosła sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 27 lutego 2018 r. W uzasadnieniu Skarżąca stwierdziła, że w rozpoznawanej sprawie Sąd winien wskazać braki i błędy oraz wezwać do ich usunięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Oznacza to, że sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia, a nie rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy na nowo. Zdaniem Sądu, wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie ulega wątpliwości, że warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie wniosku na urzędowym formularzu. Wymóg taki wynika z art. 252 § 2 p.p.s.a. Wzór formularza określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). Zgodnie z § 1 pkt 1 powołanego Rozporządzenia ustala się wzór formularza wniosku oznaczonego symbolem "PPPr", dla wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że skoro Skarżąca jest spółką z o.o., to posiada osobowość prawną, a zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy winna wnieść na formularzu PPPr, według wzoru określonego w powołanym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z akt rozpoznawanej sprawy bezsprzecznie wynika, że w dniu 12 lutego 2018 r. doręczono Skarżącej urzędowy formularz PPPr celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W związku z powyższym, termin do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku upływał z dniem 19 lutego 2018 r. W zakreślonym terminie Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku w sposób należyty, albowiem przesłała wniosek o przyznanie prawa pomocy na nieobowiązującym formularzu PPPr. Sąd wskazuje ponadto, że Skarżąca na etapie złożonego sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego również nie przedłożyła prawidłowo wypełnionego, właściwego formularza PPPr. W ocenie Sądu powoływane przez Skarżącą w sprzeciwie okoliczności pozostają bez znaczenia w sprawie, albowiem co już wskazano powyżej warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie wniosku na urzędowym formularzu. Zarzut dotyczący niewezwania Skarżącej do usunięcia braków formalnych wniosku nie jest uprawniony, bowiem analiza akt sądowych sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego – wobec wniosku o przyznanie prawa pomocy sformułowanego w zwykłym piśmie, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2018 r. doręczył Skarżącej urzędowy formularz PPPr i wezwał Skarżącą do jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Ponieważ Skarżąca w zakreślonym terminie nie uzupełniła braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez prawidłowe wypełnienie formularza PPPr, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.