I SA/Gd 1755/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku wniosku A .O. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 13 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przywrócić termin do uzupełnienia braku formalnego skargi. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 13 października 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania z powodu uchybienia terminu do uzupełnia braku formalnego skargi. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 27 grudnia 2017 r. wezwano Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podpisanie skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczane wezwanie pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 16 stycznia 2018 r. (koperta k. 16), a Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi. Postanowienie o odrzuceniu skargi doręczono Skarżącej w dniu 13 lutego 2018 r. W dniu 20 lutego 2018 r. Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Wraz z wnioskiem Skarżąca nadesłała podpisany egzemplarz skargi. W uzasadnieniu wniosku Strona wyjaśniła, że nie otrzymała zawiadomień o awizowaniu przesyłki. Skarżąca oświadczyła, że w okresie rzekomego awizowania przesyłki, co tydzień stawiała się w placówce pocztowej dopytując o możliwość odbioru ewentualnej korespondencji, przy czym każdorazowo uzyskiwała odpowiedź negatywną. Skarżąca na poparcie swoich twierdzeń o braku awiza, cotygodniowych wizytach na poczcie w celu odbierania korespondencji i uzyskiwaniu informacji o braku takiej korespondencji, zawnioskowała dowody z zeznań świadków – jej córki, sąsiadów oraz pracownika poczty H. D. Pismem z dnia 15 maja 2018 r., nadesłanym w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 16 kwietnia 2018 r., Kierownik Regionalnego Działu Obsługi Klientów w G. poinformował, że dokonujący doręczenia listonosz pisemnie potwierdził, iż podjął próbę doręczenia przedmiotowej przesyłki poleconej, jednak wobec niezastania adresata sporządził zawiadomienie, które doręczył do skrzynki oddawczej. Z pisemnego oświadczenia pracownika Filii Urzędu Pocztowego [...] H. D. wynikało natomiast, że H. D. nie potrafiła stwierdzić, jak częste były wizyty Strony w urzędzie pocztowym, nie potrafiła stwierdzić czy w okresie awizowania przesyłki informowała adresatkę o braku korespondencji bądź pozostawieniu awiza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Wskazania wymaga, że brak winy, który jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie zawinienia bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też – przeciwnie – wykazała się niedostateczną dbałością. Wskazywany we wniosku brak otrzymania zawiadomienia o nadejściu przesyłki, co do zasady, niewątpliwie wyklucza możliwość dokonania wymaganej czynności w terminie bez zawinienia strony. Sąd stwierdził, że Skarżąca uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Przewidziane w art. 87 § 2 p.p.s.a. uprawdopodobnienie nie wymaga dowodu, a jedynie uwiarygodnienia twierdzeń, namiastkę dowodu, środek zastępczy niedający pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt II FZ 585/11). Przedstawione w złożonym wniosku okoliczności wskazują na brak możliwości odbioru przesyłki wobec braku awiza i stanowią uprawdopodobnienie braku winy strony w uchybieniu terminu. Skarżąca powołała się na brak zawiadomienia o nadejściu przesyłki. Jednocześnie wskazywała ona na cotygodniowe wizyty w urzędzie pocztowym w celu odbioru ewentualnej kierowanej do niej korespondencji. Sąd uznał twierdzenia Skarżącej w tym zakresie za wiarygodne. Oświadczenie pracownika operatora pocztowego nie pozostawało w sprzeczności z twierdzeniami Strony w tym zakresie. H. D. wskazała, że nie potrafi stwierdzić, jak częste były wizyty Skarżącej w placówce i czy informowano ją i braku korespondencji, co ze względu na upływ czasu i liczbę obsługiwanych klientów jest zrozumiale. H. D. nie zaprzeczyła natomiast, że A. O. bywała w urzędzie pocztowym z zapytaniami dotyczącymi oczekującej na odbiór korespondencji. Uwzględniając argumentację Strony i mając jednocześnie na uwadze zdarzające się uchybienia przy doręczaniu przesyłek pocztowych, Sąd uznał za uprawdopodobnione, że w sprawie nie doszło do prawidłowego zawiadomienia Strony o pozostawieniu przesyłki do odbioru w placówce pocztowej. W takim przypadku Strona nie mogła zapobiec powstałemu w sprawie uchybieniu terminowi. Skarżąca zachowała, przewidziany przepisem art. 87 § 1 p.p.s.a. termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W okolicznościach sprawy przyjąć bowiem należało, że Strona powzięła wiedzę odnośnie uchybienia terminowi do wniesienia skargi z chwilą doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi, co miało miejsce 13 lutego 2018 r. Przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu został natomiast nadany w dniu 20 lutego 2018 r., a więc ostatniego dnia siedmiodniowego terminu do dokonania tej czynności. Równocześnie z wniesieniem wniosku Strona nadesłała podpisany egzemplarz skargi. W tym stanie rzeczy przyjąć należało, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których jest mowa w art. 87 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł o przywróceniu terminu do wniesienia skargi.