I SA/Gd 1758/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 15 stycznia 2014 r. (data stempla pocztowego), skarżąca E. J. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Do wniosku dołączyła odpis decyzji starosty z dnia 7 marca 2013 r. o uznaniu jej za osobę bezrobotną i odmowie przyznania jej prawa do zasiłku z tego tytułu. Zgodnie z brzmieniem art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych dołączonych do sprawy, a także przedłożonych przy sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1759/13, ustalono, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z mężem, w jej małżeństwie istnieje ustrój rozdzielności majątkowej, na utrzymaniu małżonków pozostają dwie małoletnie córki, skarżąca jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, dochodem czteroosobowej rodziny jest zasiłek dla bezrobotnych przyznany mężowi skarżącej od dnia 20 września 2013 r. na okres sześciu miesięcy, który obecnie wynosi 646,70 zł brutto miesięcznie oraz przyznany na dzieci na okres od listopada 2013 r. do października 2014 r. zasiłek rodzinny w kwocie po 106 zł miesięcznie (odpis decyzji starosty z dnia 19 września 2013 r. o uznaniu za osobę bezrobotną oraz z dnia 27 września 2013 r. o przyznaniu prawa do zasiłku z tego tytułu; odpis decyzji MOPS z dnia 30 października 2013 r.), małżonkowie są właścicielami domu jednorodzinnego o powierzchni użytkowej 140,86 m2 położonego na działce o powierzchni 606 m2, natomiast mąż skarżącej posiada nieruchomość rolną o powierzchni 0,1003 ha zabudowaną budynkiem rekreacyjno-gospodarczym o powierzchni 26,80 m2, z ww. nieruchomości prowadzona jest egzekucja komornicza (dom małżonków został wystawiony na sprzedaż w drodze licytacji publicznej – k. 95 akt podatkowych). W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Małżonkowie pozostają bez pracy, są osobami bezrobotnymi, przy czym tylko mężowi skarżącej przyznane zostało prawo do zasiłku z tego tytułu. Zasiłek dla bezrobotnych oraz zasiłek rodzinny wypłacany przez pomoc społeczną stanowią jedyne źródło utrzymania czteroosobowej rodziny. Bez wątpienia kwota miesięcznych dochodów z ww. tytułów, która wynosi łącznie 858,70 zł, nie jest wystarczająca, aby pokryć nawet niezbędne bieżące wydatki rodziny. Małżonkowie nie posiadają przy tym oszczędności, zaś z nieruchomości zarówno wchodzących w skład ich majątku wspólnego, jak i odrębnego majątku męża skarżącej, prowadzona jest egzekucja. Z tych względów uznano, że skarżąca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.