I SA/Gd 1759/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej wpis sądowy uiszczony od skargi w kwocie 932 (dziewięćset trzydzieści dwa) złote. Pismem z dnia 23 listopada 2017 r. "A" S.A. z siedzibą w G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 marca 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z powodu przekroczenia przez skarżącą terminu do wniesienia skargi, względnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej w skrócie zwanej "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie zaś z art. 54 § 1 P.p.s.a. wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jak stanowi art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z przywołanych przepisów wynika więc, iż przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, tj. zachowanie terminu do jej wniesienia. Negatywny wynik tych ustaleń skutkuje odrzuceniem skargi, co oznacza, że skarga nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W niniejszej sprawie istota problemu związanego z dopuszczalnością skargi wiąże się z ustaleniem daty skutecznego doręczenia przez organ zaskarżonej decyzji oraz zachowaniem przez spółkę terminu do wniesienia skargi. Wskazać należy, że art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 800), w skrócie O.p., precyzuje, że pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w toku postępowania przed organem II instancji udzieliła pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi. Pełnomocnik wskazał jako adres do korespondencji adres kancelarii, który pokrywał się z adresem spółki, tj. ul. M. [...],[...]-[...] K. Pełnomocnik nie podał innego adresu do korespondencji, jak również nie kwestionował prawidłowości doręczeń korespondencji na podany adres, a kwitowanych przez pracownika spółki. Ponieważ pełnomocnik nie wskazał innego alternatywnego adresu do doręczeń, to wskazany przez niego adres uznać należało za jedyny prawidłowy. Zdaniem Sądu, nie można art. 145 § 2 O.p. rozumieć w ten sposób, że wymaga on doręczenia pisma do rąk własnych pełnomocnika w sytuacji, gdy sam pełnomocnik wskazał jako adres do doręczeń adres, który zbiegał się z adresem siedziby spółki, którą reprezentował, a więc sam pełnomocnik zadecydował, że korespondencja może być kierowana na adres spółki. Dodać również należy, że praktyka doręczania kilku decyzji w jednej kopercie, nie budzi zastrzeżeń Sądu. Co więcej, taka praktyka nie była obca pełnomocnikowi skarżącej spółki w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że organ II instancji wysyłał do pełnomocnika w jednej kopercie pisma, dotyczące zapoznania się z materiałem dowodowy, zgromadzonym w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości za 2012 i 2014 r., co potwierdza, że pełnomocnik akceptował przyjęty przez organ sposób doręczania korespondencji. W ocenie Sądu, taki sposób doręczania korespondencji nie narusza przepisów O.p., ale również koresponduje z zasadą ekonomiki i szybkości postępowania. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że doręczenie pełnomocnikowi skarżącej zakwestionowanej w sprawie decyzji należy uznać za skuteczne. Z akt sprawy wynika, że odbioru decyzji w dniu 10 lipca 2017 r., skierowanej na adres podany przez pełnomocnika, dokonała osoba zatrudniona w spółce, posługująca się pieczątką spółki, a zatem była to osoba uprawniona do odbioru korespondencji kierowanej na ten adres (vide zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki). Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 9 sierpnia 2017 r. Natomiast strona skarżąca wniosła skargę w dniu 24 listopada 2017 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Sąd podkreśla, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zaakcentować również należy, że pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z umieszczonymi na nim danymi. W związku z tym dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości (por. postanowienie NSA z dnia 4 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1769/15, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.