I SA/Gd 1762/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku radcy prawnemu M. S. kwotę 295,20 zł /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r. przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie jej z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu radcę prawnego M. S. Na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. pełnomocnik wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej, oświadczając że z tytułu udzielonej pomocy prawnej nie otrzymała od skarżącej wynagrodzenia ani w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 7 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490; dalej jako rozporządzenie). Przepis zawarty w § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805) stanowi bowiem, że do spraw wszczętych i niezkończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. przed 1 stycznia 2016 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Skarga została wniesiona za pośrednictwem organu w dniu 23 października 2015 r. a wyrok został wydany w dniu 7 września 2016 r. Przedmiotem zaskarżenia sprawie jest decyzja organu, który odmówił skarżącej umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2012-2014. W konsekwencji do wysokości należnego pełnomocnik wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała stawka minimalna określona w § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 240 zł. Opłatę tę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Wobec powyższego należne pełnomocnik wynagrodzenie, po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług, wynosi 295,20 zł. Z tych względów referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.