I SA/Gd 1781/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. U. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem zawartym w skardze, złożonym na urzędowym formularzu PPF w dniu 24 stycznia 2018 r., skarżąca I. U. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącą o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów przedłożonych na zarządzenie z dnia 29 stycznia 2018 r. oraz dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych sprawy referendarz sądowy ustalił, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonkiem. Małżonkowie są właścicielami domu o powierzchni 150 m2, którego nabycie lub wybudowanie sfinansowali kredytem bankowym oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 2,7 ha, którą wydzierżawiają a czynsz w kwocie 1.000 zł rocznie przeznaczają w całości na podatki i opłaty z tytułu posiadania gruntów. Innego majątku, w tym oszczędności małżonkowie nie posiadają (saldo rachunku bankowego skarżącej na dzień 2 lutego 2018 r. było ujemne i wynosiło 2.063,64 zł, zaś jej małżonka wynosiło 32,29 zł). Małżonkowie prowadzą działy specjalne produkcji rolnej (hodowlę psów), jednak z tego tytułu nie osiągają dochodów. Skarżąca i jej małżonek zostali uznani za osoby niezdolne do pracy, przyznano im renty inwalidzkie w łącznej kwocie 1.400 zł netto miesięcznie. Obecnie świadczenia rentowe stanowią jedyne źródło utrzymania małżonków. Do swoich stałych wydatków skarżąca zaliczyła spłatę kredytu, którego miesięczna rata – po ugodzie zawartej z bankiem – wynosi 472,75 CHF (przy czym jego spłata dokonywana jest ze środków, jakie pozostawił małżonkom na ten cel zmarły brat męża skarżącej) oraz koszty związane z utrzymaniem domu, które małżonkowie ponoszą w wysokości około 300-500 zł miesięcznie. Dochód w część przewyższającej kwotę bieżących koniecznych kosztów swojego utrzymania, do których bez wątpienia należy zaliczyć wyżywienie, zakup środków czystości i higieny itp., małżonkowie przeznaczają na zakup niezbędnych leków. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania, choćby w części i z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.