I SA/Gd 1782/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. U. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 6 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 listopada 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez A.U. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 sierpnia 2017 r. o nr [...]. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że decyzją z dnia 10 sierpnia 2017r. o nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił A.U. umorzenia zaległości podatkowej w podatku od osób fizycznych od dochodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości przed upływem 5 lat za rok 2010 w wysokości 15.251,47 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 9.137,00 zł. W dniu 22 sierpnia 2017 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wpłynęło pismo zatytułowane ,,odwołanie", datowane na 19 sierpnia 2017 r. W treści przedmiotowego pisma decyzję, od której złożono odwołanie, określono numerem [...]. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że decyzja z dnia 10 sierpnia 2017 r. nr [...]Naczelnika Urzędu Skarbowego dotyczyła innego podatnika, wobec czego A.U. nie był stroną – osobą legitymowaną do wniesienia odwołania od decyzji, zgodnie z art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu odwołanie A.U. należało zatem uznać za niedopuszczalne na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Pismem z dnia 30 listopada 2017 r. A.U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że nie rozumie treści kierowanych do niego pism. Ponadto wskazał, że obecnie wraz z małżonką są ciężko chorzy i obecnie płacą za błąd notariusza, gdyż kiedy byli w pełni zdrowi, mieli kilka nieruchomości i nie popełniali żadnych błędów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Konsekwencją tak określonego w przepisie ustrojowym zakresu kontroli sądowej nad działalnością administracji publicznej jest brzmienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając pod tym kątem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Sąd stwierdza, że nie zostało ono wydane z naruszeniem prawa, a zarzuty skargi okazały się niezasadne. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej dotyczące stwierdzenia niedopuszczalności odwołania złożonego przez A.U. w dniu 22 sierpnia 2017 r. od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 10 sierpnia 2017 r. o nr [...]. Stosownie do art. 228 § 1 pkt 1 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że wniesione odwołanie może być niedopuszczalne z wielu powodów, a to uniemożliwia jego rozpoznanie co do istoty. Najogólniej rzecz biorąc, jest to taka sytuacja, w której obowiązujące prawo nie przewiduje możliwości prowadzenia postępowania odwoławczego. Jak wskazuje się, niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy odwołanie wniesione zostanie przez osobę niebędącą stroną postępowania podatkowego. W drugiej grupie przyczyn niedopuszczalności odwołania znajdują się przypadki, w których w ogóle nie występuje przedmiot orzekania. Będzie to miało miejsce, gdy przykładowo: 1) sprawa nie została jeszcze rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji, jak również gdy decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego przez doręczenie, 2) sprawa została rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją ostateczną, 3) sprawa jest rozpoznawana i rozstrzygana w postępowaniu jednoinstancyjnym, 4) sprawa nie była rozstrzygnięta w drodze decyzji. Zgodnie zaś z treścią art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 t.j. ze zm.) od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z kolei art. 133 Ordynacji podatkowej określa katalog podmiotów, które mogą być stroną w postępowaniu podatkowym i należy w tym miejscu wskazać, że jest to katalog zamknięty. Jak wynika z akt sprawy, odwołanie skarżącego złożone pismem z dnia 22 sierpnia 2017 r. dotyczy decyzji nr [...]. W dniu 16 października 2017 r. A.U. został wezwany do wyjaśnienia w terminie 7 dni, jakiego postępowania dotyczy pismo z dnia 19 sierpnia 2017 r., gdyż wskazana w odwołaniu decyzja dotyczy innego podatnika. Wezwanie zostało doręczone w dniu 18 października 2017 r. Nie została jednak udzielona żadna odpowiedź na powyższe wezwanie. W przekonaniu Sądu prawidłowe jest ustalenie kontrolowanego organu, że w przedmiotowej sprawie zachodziła niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych, gdyż A.U. nie posiadał legitymacji do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 10 sierpnia 2017 r. o nr [...]. Nie był on bowiem adresatem wyżej wskazanej decyzji ani stroną tego postępowania w rozumieniu art. 133 Ordynacji podatkowej. Należy również wskazać, że skarżący miał możliwość skorygowania oznaczenia decyzji, gdyż wezwanie z dnia 16 października 2017 r. precyzyjnie określało, że decyzja, której adresatem jest skarżący oznaczona jest innym numerem, niż decyzja, którą wskazano w odwołaniu. Skarżący jednak nie odpowiedział na wezwanie organu, wobec czego organ nie był uprawniony do nadania dalszego biegu odwołaniu w innej treści, aniżeli złożył ją skarżący. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.