I SA/Gd 1790/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia płatnika z obowiązku poboru podatku postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 3 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego), skarżąca B. S. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na podstawie danych zawartych w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącej, które referendarz sądowy uznał za wystarczające do dokonania oceny sytuacji finansowej skarżącej, ustalono, co następuje skarżąca jest właścicielką mieszkania o powierzchni 60 m2, nie posiada innego majątku, w tym oszczędności, utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.180,25 zł netto, po odliczeniu wydatków ponoszonych na opłaty za czynsz (170 zł miesięcznie), energię elektryczną (200 zł miesięcznie), wywóz śmieci (52 zł miesięcznie), abonament radiowy (90 zł rocznie), zakup opału (1.800 zł rocznie), podatek od nieruchomości (80 zł rocznie), składkę na ubezpieczenie na życie (300 zł rocznie), spłatę kredytu zaciągniętego na naprawę pieca (138,01 zł miesięcznie) oraz kosztów związanych z opieką lekarską i rehabilitacyjną (100 zł), do jej dyspozycji pozostaje kwota 331 zł. Kwotę tę w całości przeznacza na pozostałe koszty swojego utrzymanie jak chociażby wyżywienie i zakup środków higieny. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią kosztów niniejszego postępowania spowoduje skutki, o których mowa w powołanym przepisie. Zdaniem orzekającego obciążenie skarżącej kosztami niniejszego postępowania w jakiejkolwiek części spowodowałoby, że nie byłaby ona w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb bytowych. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.