I SA/Gd 1793/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w z dnia 17 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 9 czerwca 2015 r. określił "A" Spółce z o.o. (dalej w skrócie zwanej Spółką) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w łącznej kwocie 410.922,00 zł. Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego nadał powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 239b § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p., wskutek stwierdzenia, że wobec Spółki toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Po rozpatrzeniu wniesionego przez Spółkę zażalenia postanowieniem z dnia 17 września 2015 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że wobec Spółki toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Do realizacji zostały bowiem skierowane tytuły wykonawcze nr [...] z dnia 15 lipca 2014 r. i nr [...] z dnia 8 września 2014 r., obejmujące zaległości podatkowe Spółki wynikające z dwóch ostatecznych decyzji wydanych przez Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 9 stycznia 2014 r. nr [...] oraz z dnia 2 kwietnia 2014 r. nr [...]. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi wobec Spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]. W związku z tym, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, zaistniała przesłanka dająca podstawę do nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wynikająca z art. 239b § 1 pkt 1 i § 2 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Celnej wraz z postanowieniem je poprzedzającym. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 126 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji mimo jego wad, tj. braku uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane oraz art. 239b § 2 O.p. poprzez nieuprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że ani organ pierwszej instancji, ani organ odwoławczy, nie uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane, co jest przesłanką konieczną do nadania takiej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Sam fakt, że wobec Spółki toczy się postępowanie egzekucyjne oraz że posiada ona zaległości wobec Skarbu Państwa oraz gminy Kartuzy, nie ma charakteru uprawdopodobnienia, a tym samym nie realizuje dyspozycji art. 239b § 2 O.p. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a podniesione w niej zarzuty są chybione. Stosownie do treści art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może zostać nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. W myśl przepisu art. 239b § 2 O.p. przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Z przywołanych przepisów wynika zatem, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie, przy okazji enumeracji tych czterech okoliczności pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności, spójnika "lub", wyrażającego zgodnie z zasadami poprawnej legislacji tzw. alternatywę nierozłączną, oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy podatnika już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru (por.m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1440/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając zaskarżone postanowienie na tle wyżej określonego unormowania, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności. Z akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika bowiem, że wobec skarżącej toczą się postępowania egzekucyjne w zakresie należności pieniężnych z innych tytułów. Posiadanie przez organ wiedzy o prowadzeniu wobec Spółki egzekucji z tytułu należności pieniężnej stanowiło ziszczenie się przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. Wbrew zarzutom skargi, organ uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji ostatecznej nie zostanie wykonane, a zatem zrzut naruszenia art. 239b § 2 O.p. jest nietrafny. Organ wskazał, że fakt, iż strona od ponad półtora roku nie reguluje swoich należności świadczy o wysokim prawdopodobieństwie, że nie ureguluje także kolejnego zobowiązania. Z argumentem tym należy się zgodzić. Wskazana w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. przesłanka opiera się na założeniu, że skoro w zakresie innych wierzytelności (publicznoprawnych lub cywilnoprawnych) zostały wyczerpane wszelkie możliwości doprowadzenia do wykonania tych wierzytelności w sposób dobrowolny, to należy przypuszczać, że strona konsekwentnie i w tym przypadku nie będzie wyrażać woli wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji albo nie będzie w stanie tego zobowiązania wykonać z uwagi na zastosowane środki egzekucyjne w zakresie innych egzekwowanych wierzytelności. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.