I SA/Gd 18/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka jawna na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r., strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu strona wskazała, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza jest nierentowna, gdyż przynosi straty w aspekcie rachunkowo-księgowym. Z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji jej wykonanie może spowodować nieodwracalne skutki, łącznie z koniecznością zlikwidowania działalności gospodarczej i zwolnienia zatrudnionych osób. Ponadto strona skarżąca posiada znaczne zobowiązania z tytułu zaciągniętych kredytów i umów cywilnoprawnych, które muszą być regulowane z bieżących przychodów. Wielkość zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji przewyższa aktualne możliwości strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Rozpatrując złożony przez stronę wniosek w granicach wyznaczonych przez art. 61 § 3 p.p.s.a. należy zauważyć, że jego uzasadnienie sprowadza się do lakonicznego wskazania na zagrożenie likwidacją powiązane z koniecznością redukcji zatrudnienia, jednak bez koniecznego odwołania się do materiałów źródłowych, przemawiających za uznaniem, że w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia o konieczności redukcji zatrudnienia bądź nawet całkowitej likwidacji działalności gospodarczej pozostają zatem gołosłowne, nie zostały bowiem poparte aktualnymi dokumentami obrazującymi stan majątkowy skarżącej. Ponadto w aktach sprawy znajdują się dokumenty źródłowe przedstawione przez stronę w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, które choć dotyczą 2010 r., przeczą twierdzeniu o braku środków pozwalających na wykonanie zaskarżonej decyzji i konieczności likwidacji działalności. Zobowiązanie podatkowe zostało określone w zaskarżonej decyzji na kwotę 151.878,76 zł, a wartość kapitału własnego spółki (podstawowego i zapasowego) na dzień 31 grudnia 2009 r. wynosiła 1.164.153,07 zł, wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok obrotowy – 6.375.231,58 zł, zysk netto według rachunku zysków i strat sporządzonego za 2009 r. wyniósł 35.184,52 zł, za rok podatkowy 2009 wspólnicy spółki zadeklarowali dochód spółki w wysokości 38.838,52 zł (wykazując przychód w kwocie 5.467.078,21 zł oraz koszty jego uzyskania w kwocie 5.428.239,69 zł). Nadto za miesiące od listopada 2010 r. do stycznia 2011 r. spółka z tytułu sprzedaży towarów i usług zadeklarowała kwotę 1.089.114 zł (przed zaokrągleniem 1.089.113,57 zł). Z powyższego wynika, że wysokość zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji w porównaniu do majątku Spółki na koniec 2009 r. i jej obrotów w 2010 r. nie jest na tyle znaczna, żeby uprawdopodobnić twierdzenia strony o grożącej jej likwidacji. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko skarżącego, że skarżony akt jest merytorycznie niesłuszny i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 P.p.s.a. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.