I SA/Gd 1808/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżąca L. P. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią kosztów niniejszego postępowania spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ocena taka została podjęta na podstawie danych zawartych w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącej, które referendarz sądowy uznał za wystarczające do dokonania oceny możliwości płatniczych skarżącej. Skarżąca nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w kwocie 1.600 zł netto miesięcznie, którą w całości przeznacza na zaspokojenie swoich bieżących potrzeb, w tym na opłaty za mieszkanie (600-700 zł), zakup koniecznych leków w związku z leczeniem schorzeń neurologicznych i endokrynologicznych (około 400 zł), środków czystości oraz wyżywienie. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy stwierdził, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Zdaniem orzekającego obciążenie skarżącej kosztami niniejszego postępowania w jakiejkolwiek części spowodowałoby, że nie byłaby ona w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.