I SA/Gd 181/08

Dnia 19 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Danuta Oleś po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. spółki z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną określającą w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2005 roku nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. spółka z o.o. z siedzibą w M. w skardze z dnia 25 stycznia 2008 r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, zawarło wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący zaznaczył, że decyzja nie może być wykonalna poza przepisami prawa upadłościowego i naprawczego, a więc po skutecznym zgłoszeniu wierzytelności wynikającej z decyzji w toku planu podziału. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Wniosek skarżącej spółki odnosi się do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, a więc ze swej istoty nie nadającej się do wykonania, gdyż nie wymaga ona żadnej czynności stron. W związku z tym, za bezzasadny uznać należy złożony przez nią wniosek. Jednocześnie mając na uwadze treść art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine Sąd badał istnienie przesłanek warunkujących możliwość wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], określającej spółce A. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług, kwotę zwrotu różnicy podatku oraz ustalającej wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego w tym podatku. Zwrócenia uwagi wymaga to, że skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na niej ciąży obowiązek wykazania, a zatem udowodnienia, przedstawienia w sposób przekonujący, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W efekcie skarżąca winna swój wniosek należycie uzasadnić. W kwestii tej wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 24 maja 2004 r. FZ 85/2004 (niepubl.) wyjaśnił, że uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (zob. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2004 r. FZ 86/2004 niepubl.). Sąd orzekający w sprawie niniejszej pogląd ten podziela. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wskazała na żadne okoliczności świadczące o tym, że w odniesieniu do skarżącej spółki może zaistnieć stan niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności spółka A. nie przedstawiła żadnych danych dotyczących jej kondycji finansowej, ciążących na niej zobowiązaniach, posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym czy wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Dysponowanie takim danymi jest natomiast niezbędne, aby dokonać weryfikacji tego, czy wykonanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawczyni, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżącej spółki, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contario, orzekł jak w sentencji postanowienia.