I SA/Gd 182/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Asesor WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r. postanawia odrzucić skargę. Skarżący wraz ze skargą na opisaną w komparycji postanowienia decyzję, zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, które wobec wniesienia sprzeciwu utraciło moc. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując ponownie złożony wniosek postanowieniem z dnia [...] odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowienie to skarżący zaskarżył zażaleniem, które zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny - postanowienie z dnia [...] sygn. akt [...]. Pismem z dnia [...], doręczonym w dniu [...] skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wymaganego wpisu skarżący nie uiścił, zaś wnioskiem z dnia [...] zwrócił się złożył po raz drugi o przyznanie prawa pomocy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, które wobec wniesienia sprzeciwu utraciło moc. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując ponownie złożony wniosek postanowieniem z dnia [...] odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowienie to skarżący zaskarżył zażaleniem, które zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny - postanowienie z dnia [...] sygn. akt [...]. Pismem z dnia [...], doręczonym w dniu [...] skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący wymaganego wpisu od skargi nie uiścił, zaś do Sądu wpłynął kolejny wniosek skarżącego, datowany dnia [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, który nie został rozpoznany. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia [...] sygn. akt [...] (publ. [...]) wyraził pogląd, iż postanowienie w przedmiocie odmowy zwolnienia od kosztów, jako orzeczenie nie rozstrzygające o istocie sprawy nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, ale ma pełny przymiot prawomocności, inaczej - wiążącą moc skonkretyzowanej i zindywidualizowanej przez sąd normy prawnej. Z mocy tej wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu i faktu tego nie zmienia obowiązek ponownego wezwania jej do uiszczenia opłaty - ze wskazaniem kwoty oraz skutków jej nieuiszczenia. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu do uiszczenia opłaty. Jeżeli zatem wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych złożony przez skarżącego w terminie otwartym dla uiszczenia wpisu od skargi został prawomocnie oddalony (zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] odmawiające przyznania prawa pomocy zostało prawomocnie oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...]), to bezskuteczny upływ terminu oznaczonego w wezwaniu z dnia [...] (doręczonym skarżącemu w dniu [...]), wystawionym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego I Wydziału z dnia [...] do uiszczenia wpisu powoduje konieczność odrzucenia wniesionej skargi. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 58 § l w zw. z art. 220 § 3 powołanej ustawy postanowił odrzucić skargę.