I SA/Gd 182/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2004 r. oraz orzeczenia o odpowiedzialności wspólnika za zaległości podatkowe spółki cywilnej postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. T. S. wnioskiem z dnia 22 marca 2010 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 2.000 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów dołączonych do wniosku oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 31 marca 2010 r. (doręczone w dniu 7 kwietnia 2010 r.), ustalono, że źródłem jego utrzymania jest wynagrodzenie ze stosunku służbowego, którego średnia miesięczna wysokość wynosi 3.581,51 zł netto, przy czym podlega ono zajęciu egzekucyjnemu w wysokości 50% (dowód: zaświadczenie z jednostki wojskowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. o dochodzie osiągniętym za okres od stycznia do marca 2010 r.), nie posiada on jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, oszczędności, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro (dowód: dodatkowe oświadczenie z dnia 18 kwietnia 2010 r.), zaległości skarżącego z tytułu należności podatkowych na dzień 9 listopada 2009 r. wynosiły łącznie 375.292,33 zł wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi (dowód: kopia zawiadomienia o zajęciu z dnia 9 listopada 2009 r.). Z treści złożonego przez skarżącego oświadczenia wynika także, że zamieszkuje on u rodziców, partycypując w miesięcznych kosztach utrzymania domu w kwocie 250 zł. Nadto, na mocy zawartej w dniu 20 stycznia 2010 r. ugody sądowej zobowiązany został do uiszczania alimentów na rzecz małoletniej córki w kwocie 1.350 zł miesięcznie (dowód: odpis protokołu-wyciągu). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżący wykazał, że poniesienie przez niego kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi, spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wpływ na taką ocenę możliwości płatniczych wnioskodawcy miała przede wszystkim wysokość dokonywanych potrąceń egzekucyjnych, która odpowiada 50% wynagrodzenia netto, jak również przekazywana na rzecz małoletniej córki kwota alimentów. Tym samym do jego dyspozycji pozostaje kwota 440,75 zł, która bez wątpienia nie pozwala na zaspokojenie nawet podstawowych potrzeb. Nie bez znaczenia jest również wysokość zobowiązań skarżącego wobec Skarbu Państwa, jak również fakt, iż nie posiada on oszczędności. Aktualna sytuacja finansowa wnioskodawcy nie budzi wątpliwości, została potwierdzona stosownymi dokumentami. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.