I SA/Gd 183/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić zażalenie z dnia 21 lipca 2017 r. Zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącego sprzeciwu, postanowieniem z dnia 23 czerwca 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego. Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 21 lipca 2016 r. skarżąca złożyła zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej "p.p.s.a."), do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również zasygnalizować, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 czerwca 2017 r. wyjaśniano skarżącej, iż postanowienie to nie podlega zaskarżeniu. Stosownie bowiem do art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Aktualne brzmienie art. 260 p.p.s.a. wskazuje na to, że postanawiania wydane przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie art. 260 p.p.s.a. są prawomocne i nie służą od nich żadne środki zaskarżenia. Nie budzi przy tym wątpliwości, że prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcia nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. Zatem obecnym stanie prawnym wojewódzki sąd administracyjny wydając postanowienie na podstawie art. 260 P.p.s.a.- w wyniku rozpoznania sprzeciwu od rozstrzygnięcia referendarza sądowego - orzeka jako sąd drugiej instancji, wydając prawomocne postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał zażalenie za niedopuszczalne i na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a., orzekł o jego odrzuceniu.