I SA/Gd 1839/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z o.o. Spółki komandytowej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 października 2015 r. utrzymującą w mocy dwie decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 14 stycznia 2015 r. określających skarżącej Spółce za styczeń 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 230 zł i za luty 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 0 zł, strona wniosła o wstrzymanie wykonania ww. decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia podatnikowi znacznej szkody, a także spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na niej zatem ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji strona skarżąca powinna wniosek swój należycie uzasadnić. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania aktu wskazanego przez stronę, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku. Argumentacja ta powinna być spójna, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Ogólnikowe stwierdzenia, iż za wstrzymaniem wykonania decyzji organów obu instancji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia podatnikowi znacznej szkody, a także spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie stanowi prawidłowego uzasadnienia wniosku, nie odnosi się bowiem do konkretnych okoliczności, konkretnej sytuacji finansowej, rzeczywistych możliwości płatniczych. Podkreślić też należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi jako, że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Stąd argumenty podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.