I SA/Gd 1847/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2016 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 1 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 października 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia S. T. na postanowienie organu egzekucyjnego – Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 sierpnia 2015 r., którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 9 grudnia 2014 r., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do majątku Pana S. T., w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez Prezydenta Miasta o nr [...] i [...] z dnia 9 grudnia 2014 r. obejmujące należności z tytułu zwrotu kosztów transportu, utrzymania i leczenia zwierząt czasowo odebranych. W dniu 26.02.2015 r. organ egzekucyjny wystawił na podstawie ww. tytułów wykonawczych zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, które dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał w dniu 6.03.2015 r. Odpis przedmiotowego zajęcia wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanemu w dniu 5.03.2015 r. (w trybie art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego). S. T. w dniu 13.03.2015 r. wniósł pismo zatytułowane "skarga na czynności egzekucyjne na zajęcie rachunku bankowego dłużnika", w którym wskazał, że zaskarża "decyzję - zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] (...) dostarczone mi w dniu 10 marca 2015 r. (...) z dnia 26.02.2015 r. w przedmiocie zajęcia z rachunku bankowego kwoty 18.159,38 zł.". Mając na uwadze powyższe zobowiązany "W oparciu o art. 59 par. 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji" wniósł "o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie egzekucji z uwagi na fakt, iż obowiązek dłużnika nie istniał przed wszczęciem egzekucji z rachunku bankowego". W uzasadnieniu przedmiotowego pisma strona wskazała, że "Podstawą zarzutu skarżącego w sprawie prowadzenia niniejszej egzekucji zgodnie z art. 33 par. 1, 1) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Z 2014 r. z 2014 r., poz. 1619, z późn. zmianami) jest nieistnienie obowiązku, który stanowi jej podstawę albowiem w uzasadnieniu wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy Wydział Karny w dniu 18 marca 2005 r. Sąd doszedł do przekonania w oparciu o opinie weterynaryjną, iż brak jest dostatecznych dowodów na to, że S. T. w jakikolwiek sposób znęcał się nad własnymi psami i z tego powodu oskarżonego uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu." Tym samym, zdaniem strony, fakt przetrzymywania psów przez Schronisko dla Zwierząt był całkowicie bezzasadny, a w konsekwencji obowiązek ponoszenia wszelkich kosztów związanych z ich utrzymaniem w trakcie rzeczonego pobytu powinien obciążyć w całości Towarzystwo Ochrony nad Zwierzętami. W odpowiedzi na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego pismem z dnia 30.03.2015 r. Pan S. T. wyjaśnił, że złożona przez niego skarga z dnia 12.03.2015 r. na czynności egzekucyjne zajęcia rachunku bankowego dłużnika dotyczy żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych: [...] i [...] wystawionych przez Prezydenta Miasta polegający na nieistnieniu obowiązku. Mając na uwadze powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego wystąpił do Prezydenta Miasta o zajęcie stanowiska w przedmiocie wniosku zobowiązanego o umorzenie postępowania egzekucyjnego wniesionego pismem z dnia 12.03.2015 r. Wierzyciel postanowieniem z dnia 13.04.2015 r. uznał zarzuty za nieuzasadnione. Argumentując swoje stanowisko, organ wskazał, że Prezydent Miasta : 1) decyzjami o nr: [...] z dnia 06.08.2003 r., [...] z dnia 09.06.2003 r., czasowo odebrał Panu S. T. 4 psy i umieścił je w Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt. Od powyższych decyzji nie wniesiono odwołań. 2) postanowieniami o nr: [...] z dnia 06.08.2003 r. obciążył Pana S. T. kosztami utrzymania psów w okresie trzech miesięcy, począwszy od 16.07.2003 r., [...] z dnia 10.06.2003 r. obciążył Pana S. T. kosztami utrzymania psów w okresie trzech miesięcy, począwszy od 16.04.2003 r. Od powyższych postanowień nie wniesiono odwołań. Ww. decyzje i postanowienia są ostateczne i nie zostały wzruszone w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyj nego. Prezydent Miasta podkreślił również, iż wyrok Sądu Rejonowego z dnia 18.03.2005 r., o sygn. akt [...] nie uchyla i nie wzrusza wyżej opisanych decyzji i postanowień. Ww. postanowienie zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem o sygn. akt [...] z dnia 13.07.2015 r. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 13.08.2015 r., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...] z dnia 09.12.2014 r. powołując się na stanowisko wierzyciela w przedmiotowej sprawie. Po rozpatrzeniu zażalenia S. T. na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 13 sierpnia 2015 r., Dyrektor Izby Skarbowej, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie egzekucyjne. Dyrektor w pierwszej kolejności wyjaśnił, że do złożenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego doszło w niniejszej sprawie po ustawowym terminie przewidzianym do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji, określonego w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przy czym wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego określony w art. 59 § 1 ww. ustawy, może być zgłaszany w oparciu, o tożsamą przesłankę i jest środkiem prawnym zapewniającym zobowiązanemu w następnej kolejności najszerszą ochronę jego praw. Zdaniem organu ww. zarzut należy zatem interpretować w odniesieniu do art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jako przesłankę nieistnienia obowiązku (art. 59 § 1 pkt 2 ww. ustawy). Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ egzekucyjny uprawniony jest zatem do oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej, zaś ustalenie, czy tytuły wykonawcze wystawione przez Prezydenta Miasta zostały wydane zasadnie, czy też są wadliwe z powodu nieistnienia obowiązku, nie mogło być rozstrzygnięte przez organ egzekucyjny. Merytoryczne badanie tych kwestii przez organ egzekucyjny doprowadziłoby do naruszenia prawa i wkroczenia w kompetencje innego organu administracji publicznej. Mając na uwadze powyższe, prawidłowym działaniem ze strony Naczelnika Urzędu Skarbowego było odniesienie się do argumentów zobowiązanego po zasięgnięciu opinii wierzyciela w tej sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że zobowiązany, podnosząc przesłanki określone w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w zakresie nieistnienia obowiązku, powinien przedstawić dowód potwierdzający, że dochodzony od niego obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z określonego powodu, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Niezależnie jednak od powyższego Dyrektor stwierdził, iż prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowanie egzekucyjne dotknięte jest wadą powodującą jego niedopuszczalność. Skarżący zarzutu niedopuszczalności egzekucji na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji osobiście nie podniósł w toku postępowania. Jednakże kwestię dopuszczalności egzekucji zobligowany jest uwzględniać na każdym etapie postępowania egzekucyjnego z urzędu organ egzekucyjny, a w konsekwencji organ nadzoru - jest to nakazane przez art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność prowadzonego postępowania egzekucyjnego może z kolei nastąpić w wyniku niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy. Dyrektor zauważył, że tytuły wykonawcze o nr [...] i [...] z dnia 09.12.2014 r. wystawiono, na zobowiązanego Pana S. T. wskazując w nich jako rodzaj należności pieniężnej: zwrot kosztów transportu, utrzymania i leczenia zwierząt czasowo odebranych, odpowiednio w kwotach 3.312,00 zł oraz 3.756,00 zł. Z ww. tytułów wykonawczych nie wynika, jednakże, jakie akty prawne są podstawą dochodzonego od zobowiązanego obowiązku, mimo zaznaczenia w części E poz. 3 tych tytułów, iż podstawą prawną obowiązku jest orzeczenie. Zdaniem organu wskazanie jedynie dat wydania w stosunku do zobowiązanego rozstrzygnięć jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, nie jest wystarczające do wypełnienia dyspozycji art. 27 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Przywołany wyżej art. 27 ww. ustawy, określa również w pkt 6, że tytuł wykonawczy winien zawierać wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, podczas gdy wierzyciel nie wypełnił w tytułach wykonawczych stosownej pozycji 11, w części E, w której należało wpisać inną niż art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawę prawną umożliwiającą dochodzenie obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. W przypadku obciążenia dotychczasowego właściciela lub opiekuna zwierzęcia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia tego zwierzęcia w drodze ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j Dz.U. z 2013 r., poz. 856 z późn. zm.) należało bowiem wskazać art. 7 ust. 5 ww. ustawy. W świetle przedstawionych okoliczności Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13.08.2015 r. w całości oraz umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu, o tytuły wykonawcze o nr [...], [...] z dnia 09.12.2014 r. z uwagi na niedopuszczalność egzekucji wynikającą z błędnego wystawienia przez wierzyciela tytułów wykonawczych. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożył wierzyciel – Prezydent Miasta, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie art. 6 i 107 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wierzyciel podniósł, że zaskarżone postanowienie nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, pozwalającego na jednoznaczne stwierdzenie, który przepis prawa ostatecznie był podstawą rozstrzygnięcia. Ponadto w podstawie prawnej nie został przywołany żaden przepis prawa materialnego, który mógłby stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia. W ocenie strony skarżącej dyskusyjne jest również stanowisko, że istnieje obowiązek ścisłego wypełniania wszystkich rubryk, które przewiduje formularz tytułu wykonawczego podkreślając, że w części E, w pozycji 1 wyraźnie wskazano, że podstawę postępowania stanowi art. 7 ustawy o ochronie zwierząt. W skardze zarzucono ponadto, że wykładnia organu odwoławczego w zakresie tego jak interpretowany i kwalifikowany winien być zarzut zobowiązanego, również nie daje jasnej odpowiedzi czy podstawą do uchylenia postanowienia organu I instancji oraz do umorzenia prowadzonego przez niego postępowania egzekucyjnego jest naruszenie art. 59 § 1 u.p.e.a. Zdaniem skarżącego organ zupełnie pominął w uzasadnieniu postanowienia kwestię prawomocności aktów prawnych w postaci decyzji i postanowień, które stanowią podstawę postępowania egzekucyjnego. Przy czym nawet jeżeli akty prawne zawierają uchybienia formalno-prawne, nie zostały nigdy wzruszone i wyeliminowane z obrotu prawnego. Zatem określone tymi aktami administracyjnymi obowiązki podlegają wykonaniu. Końcowo strona wyjaśniła, że postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego w sprawie windykacji tej samej należności było prowadzone już od 2003 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, jednakże zostało ono umorzone z uwagi na fakt wyprowadzenia się zobowiązanego z terenu powiatu. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), w którym wymienione zostały obligatoryjne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Stosownie zatem do przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody lub wady postępowania, których nie da się usunąć w ogóle lub w toku danego postępowania egzekucyjnego. Oznacza to zakończenie postępowania egzekucyjnego bez osiągnięcia właściwego celu, czyli wyegzekwowania określonego obowiązku. Przy czym kwestię dopuszczalności egzekucji zobligowany jest uwzględniać na każdym etapie postępowania egzekucyjnego z urzędu organ egzekucyjny, a w konsekwencji organ nadzoru - jest to nakazane przez art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność prowadzonego postępowania egzekucyjnego może z kolei nastąpić w wyniku niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy. Wśród wymogów dotyczących tytułu wykonawczego określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymieniono m.in.: (...) 3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek; (...) 6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; (...). Jak wynika natomiast z objaśnienia dotyczącego sporządzania tytułu wykonawczego stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej, w części E tytułu wykonawczego: (...) Poz. 4 - wpisuje się identyfikację podstawy prawnej obowiązku wskazanej w poz. 3. W przypadku zakreślenia kwadratu: (...) 3 - wpisuje się rodzaj i numer orzeczenia. (...) Poz. 11 - wpisuje się podstawę prawną (inną niż art. 2 § 1 ustawy), z której wynika możliwość dochodzenia należności pieniężnej w trybie egzekucji administracyjnej. W niniejszej sprawie, jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej ze spornych tytułów wykonawczych nie wynika, jakie akty prawne są podstawą dochodzonego od zobowiązanego obowiązku, mimo zaznaczenia w części E poz. 3 tych tytułów, iż podstawą prawną obowiązku jest orzeczenie. Zdaniem Sądu wskazanie jedynie dat wydania w stosunku do zobowiązanego rozstrzygnięć jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, nie jest wystarczające do wypełnienia dyspozycji art. 27 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Wskazanie jedynie dat wydania orzeczenia można by uznać za prawidłowe jedynie w sytuacji gdyby orzeczenia te nie miały innych oznaczeń, numerów (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 304/06). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, zatem w poz. 4 części E tytułów należało wskazać numery postanowień, którymi obciążono zobowiązanego kosztami. Brak ten stanowi o wadliwości przedmiotowych tytułów wykonawczych. Nie można bowiem przyjąć, że organ egzekucyjny dysponował w takim przypadku danymi identyfikującymi wskazaną podstawę prawną. Podobnie ocenić należy braki w poz. 11 części E spornych tytułów wykonawczych. Przywołany wyżej art. 27 ww. ustawy, określa w pkt 6, że tytuł wykonawczy winien zawierać wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, podczas gdy wierzyciel nie wypełnił w tytułach wykonawczych stosownej pozycji 11, w części E, w której należało wpisać inną niż art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawę prawną umożliwiającą dochodzenie obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. W przypadku obciążenia dotychczasowego właściciela lub opiekuna zwierzęcia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia tego zwierzęcia w drodze ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j Dz.U. z 2013 r., poz. 856 z późn. zm.) należało bowiem wskazać art. 7 ust. 5 ww. ustawy. Wskazania powyższej podstawy prawnej w niniejszej sprawie zabrakło. W tym miejscu wyjaśnienia również wymaga, że tytuł wykonawczy jest szczególnym dokumentem urzędowym, warunkującym wszczęcie egzekucji. Jego wadliwość należy jednak oceniać przez pryzmat spełnienia przesłanek wymienionych w art. 27 u.p.e.a., a nie poprzez zapisy w jego poszczególnych rubrykach, gdyż to wyłącznie brak chociażby jednego z elementów wymienionych w tym przepisie powoduje niedopuszczalność egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego też, oceniając prawidłowość tytułu wykonawczego należy każdorazowo ocenić, czy spełnia on wymogi z art. 27 u.p.e.a., a nie czy wypełniono w nim wszystkie rubryki. Zatem wypełnienie w sposób prawidłowy wskazanych wyżej pozycji tytułów wykonawczych nie jest w żaden sposób dyskusyjne, jak twierdzi skarżący, bowiem informacje w nich zawarte są niezbędne do realizacji normy określonej w art. 27 u.p.e.a., mówiącej o obligatoryjnych elementach, które zawierać powinien tytuł wykonawczy, a których brak staje się przyczyną niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Podkreślić należy, że Dyrektor w zaskarżonym postanowieniu niedopuszczalność egzekucji oparł na niespełnieniu przez tytuły wykonawcze wymogów z art. 27 u.p.e.a., a nie na niewypełnieniu wszystkich rubryk tych tytułów. Reasumując, w ocenie Sądu wskazane wyżej niespełnienie przez sporne tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. stanowiły o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Organ odwoławczy zasadnie zatem uchylił postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tych tytułów wykonawczych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.