I SA/Gd 1851/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2014 roku postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 19 listopada 2015 r., złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi, skarżąca K. G. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 2.000 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów, jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1) wpis sądowy od skargi w kwocie 2.000 zł; 2) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej, który wyniesie 1.000 zł (§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.); 3) ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 powołanego rozporządzenia) oraz 4) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Referendarz sądowy uznał, że skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie (których wysokość została przedstawiona powyżej) ani w całości ani też w części. Za taką oceną przemawia sytuacja finansowa skarżącej, którą referendarz sądowy ustalił na podstawie oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz obszernej dokumentacji przedłożonej na zarządzenie z dnia 8 stycznia 2016 r. Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem, na utrzymaniu małżonków pozostaje troje małoletnich dzieci (7, 6 i 17 lat), małżonkowie posiadają dwa mieszkania o powierzchni 64 m2 i 42 m2, na których zostały ustanowione hipoteki na rzecz banku, przy czym mieszkanie o powierzchni 42 m2 położone w Sopocie zostało wystawione na sprzedaż w celu spłaty kredytu zaciągniętego na jego zakup, oboje małżonkowie posiadają zadłużenia z tytułu zaciągniętych w latach 2012-2015 licznych pożyczek i kredytów, w tym mieszkaniowych, na finansowanie działalności gospodarczej, odnawialnych w rachunku bieżącym (z nadesłanych dokumentów, które obrazują jedynie część zadłużenia małżonków z ww. tytułów wynika, że wynosi ono ponad 1 mln 300 tys. zł bez odsetek), od 2013 r. zaprzestali terminowej spłaty swoich zobowiązań wobec banków – ich część została zrestrukturyzowana na podstawie zawartych ugód, małżonkowie posiadają także zadłużenie wobec spółdzielni mieszkaniowej z tytułu eksploatacji zajmowanego lokalu oraz opłat za energię elektryczną, które w okresie listopad-grudzień 2015 r. wynosiło 7.818,06 zł, salda wszystkich ich rachunków bankowych są ujemne, dodatkowo z rachunku wspólnego małżonków w [...] oraz konta skarżącej w tym banku prowadzona jest egzekucja, skarżąca nie osiąga dochodów (z dniem 5 października 2015 r. zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej), natomiast jej małżonek otrzymuje emeryturę w kwocie 3.338,48 zł netto miesięcznie, aby pokryć wszystkie niezbędne koszty utrzymania pięcioosobowej rodziny małżonkowie korzystają ze środków przyznanych im przez bank w ramach rachunku osobistego oraz karty kredytowej. W tak ustalonym stanie sprawy, mając na uwadze rozmiar kosztów sądowych w niniejszej sprawie oraz wysokość środków finansowych, jakimi dysponuje skarżąca i jej rodzina, referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.