I SA/Gd 1878/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska /spr./ Sędziowie NSA Sławomir Kozik NSA Elżbieta Rischka Protokolant Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi R.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2001 r. sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za rok 1999 oddala skargę. I SA/Gd 1878/01 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 27 lutego 2001 r. nr [...] Przewodniczący Miasta określił R.J. wysokość zaległości podatkowej w wysokości [...] zł oraz wysokość odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł w podatku od środków transportowych za rok 1999 za samochód ciężarowy nr rej. [...]. Od powyższej decyzji R.J. złożył odwołanie podnosząc, iż nie był wzywany do zapłaty podatku w latach 1994-1997 i nie wyjaśniono mu, dlaczego wystosowano żądanie zapłaty z czteroletnią przerwą. Jego zadaniem żądanie to narusza jego interes – jako przedsiębiorcy budowlanego – uniemożliwiając składanie oświadczeń do przetargów publicznych. W ocenie skarżącego taki stan spowodowany został bałaganem w aktach organu podatkowego oraz zagubieniem niektórych dokumentów. Dodatkowo złożył również skargę na działanie organu podatkowego podnosząc, iż poprzez swoje działanie naruszył on słuszny interes skarżącego oraz praworządność w związku z wystosowaniem wezwania do zapłaty podatku i dostarczeniem tegoż bez pośrednictwa poczty a za pośrednictwem sąsiadów; skarżący wskazał także na przewlekłość działania organu poprzez niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 27 sierpnia 2001 r. sygn. akt [...] utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ wskazał, że stosownie do brzmienia art. 9 ust. 3 i 4 cyt. ustawy obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany lub wpisany do rejestru, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego lub wpisanego do rejestru – od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty; obowiązek podatkowy, o którym mowa, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchu (wyrejestrowany) lub zbyty. Art. 10 ustawy daje radzie gminy uprawnienie do określenia, w drodze uchwały, wysokości stawek podatkowych, które zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 grudnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 146, poz. 954), w 1999 r. nie mogły przekroczyć: od samochodu ciężarowego o ładowności powyżej 12 ton oraz ciągnika siodłowego i balastowego – 1.952,53 zł zaś od samochodu ciężarowego o ładowności od 2 ton do 12 ton, przyczepy i naczepy o ładowności powyżej 5 ton oraz autobusu – 1.509,79 zł. Rada Miasta w Uchwale Nr [...] z dnia 23 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od środków transportowych oraz uregulowania niektórych innych spraw związanych z ich poborem ustaliła dla samochodów ciężarowych o ładowności od 4 ton do 6 ton wysokość podatku w kwocie [...] zł. R.J., jako właściciel samochodu ciężarowego o ładowności 4500 kg nr rej [...] obowiązany był uiścić za rok 1999 podatek w wysokości [...] zł. Nie dopełnił jednak ciążącego na nim obowiązku uznając, iż w związku z utratą samochodu obowiązek ten wygasł. Twierdzi, iż powiadamiał organ o utracie przedmiotowego pojazdu i złożył wniosek o jego wyrejestrowanie. Kolegium rozpoznając sprawę po raz pierwszy uchyliło decyzję organu I instancji zobowiązując organ do zebrania materiału dowodowego na okoliczność podnoszoną przez stronę. Z materiału dowodowego zebranego przez ten organ wynikało, iż samochód będący przedmiotem opodatkowania nadal pozostaje zarejestrowany na nazwisko skarżącego. Aby wyjaśnić wszelkie wątpliwości odnośnie wyrejestrowania przedmiotowego samochodu Kolegium zarządziło rozprawę, jednakże nie udało się ustalić ani sposobu ani daty (nawet przybliżonej) złożenia wniosku o wyrejestrowanie samochodu. Organ podkreślił, ze zgodnie z powszechnie obowiązującym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych wygaśnięcie obowiązku podatkowego jest wyłącznie następstwem stałego wycofania z ruchu, rozumianego jako następstwo wyrejestrowania środka transportowego w trybie przewidzianym przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (wyrok z dnia 22 maja 1997 r. sygn. akt I SA/Wr 1573/96, z dnia 8 czerwca 2000 r. sygn. akt III SA 875/99 i inne). W rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej określono, jakich czynności winien dokonać właściciel pojazdu w celu jego wyrejestrowania, co oznacza, że wyrejestrowanie pojazdu może nastąpić wyłącznie na wniosek jego właściciela przy spełnieniu tam określonych warunków. Z akt sprawy zaś nie wynika, iżby przedmiotowy samochód został przez stronę wyrejestrowany w opisanym wyżej trybie, również strona nie udowodniła, iżby dopełniła obowiązku wyrejestrowania samochodu po jego utracie. Sama utrata samochodu (zabór mienia przez osoby trzecie, jak wskazuje R.J.) nie jest równoznaczna z wyrejestrowaniem tegoż; należy w tym celu złożyć stosowny wniosek w organie rejestrującym. Kolegium wskazuje, iż w postanowieniu z dnia 1 lutego 1994 r. sygn. akt [...] o umorzeniu dochodzenia, na które powołuje się w swej korespondencji strona, jako na dowód utraty samochodu, stwierdza się, iż dochodzenie umorzono w sprawie zniszczenia samochodu [...] oraz [...] na łączną kwotę 5000 zł. Odnośnie zaś skargi na działanie organu gminy, stosownie do treści art. 234 K.p.a., Kolegium stwierdziło, iż nie narusza ono obwiązujących przepisów prawa albowiem zgodnie z treścią art. 224 § 1 Ordynacji podatkowej wniesienie odwołania od decyzji organu podatkowego nie wstrzymuje jej wykonania, a zatem organ podatkowy miał prawo wezwać stronę do zapłaty ustalonej własną decyzją zaległości podatkowej, zaś doręczenie zostało dokonane na podstawie art. 144, 145 § 1 oraz 149 Ordynacji podatkowej. Również w zakresie działania organ w niniejszym postępowaniu nie naruszył przepisów; przewlekłe działanie w przedmiocie wydania decyzji podatkowej wynikło bowiem z tej przyczyny, iż organ podatkowy zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego kasacyjną decyzję Kolegium i następną decyzję mógł wydać dopiero po wydaniu przez sąd orzeczenia oraz akt sprawy przesłanych wraz ze skargą. R.J., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie art. 6, 7, 9, 35 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 9 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i wniósł o jej uchylenie oraz o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ na niego przerzucił ciężar wykazania faktu złożenia wniosku o wyrejestrowanie samochodu, podczas gdy podatnik nie ma obowiązku przechowywania przez 7 lat potwierdzenia złożonego wniosku, tym bardziej, że związane to było z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej, która została zakończona w 1993 roku. W dalszej części skargi skarżący stwierdził, że w 1994 roku złożył wniosek o wyrejestrowanie samochodu, i to spowodowało wygaśniecie obowiązku podatkowego. Strona nie miała natomiast wpływu na to, czy wniosek został uwzględniony, czy też nie. Decyzji odmownej skarżący nie otrzymał. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, aby rozstrzygnięcie to zapadło z naruszeniem prawa, a tym samym skarga nie mogła być uwzględniona. Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.) obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych (...). Zgodnie zaś z ust. 3 art. 9 obowiązek podatkowy określony w ust. 1, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany (...). Podatek od środków transportowych jest podatkiem majątkowym związanym z posiadaniem prawa własności. Bezsporne w sprawie jest, iż przedmiotowy samochód stanowił własność skarżącego i był zarejestrowany na jego nazwisko. Zatem obowiązek podatkowy, który wynika z powołanych wyżej przepisów ciążył na skarżącym. Obowiązek ten ciąży na skarżącym tak długo, jak długo pojazd ten jest na niego zarejestrowany, a ściślej obowiązek ten wygasa z końcem miesiąca, w którym pojazd został na trwale wycofany z ruchu (wyrejestrowany) lub zbyty (art. 9 ust. 4). Fakt, że omawiany samochód uległ – w wyniku czynu przestępnego – zniszczeniu nie stanowił sam przez się o wygaśnięciu obowiązku podatkowego. Konieczne było dokonanie wyrejestrowania pojazdu na stałe w trybie przewidzianym przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 marca 1998 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. Nr 57, poz. 365), a od 1 lipca 1999 r. rozporządzenie z dnia 19 czerwca 1999 r. (Dz.U. Nr 59, poz. 632). Z materiałów sprawy wynika, że w dacie podejmowania badanej decyzji omawiany samochód nadal figurował w ewidencji pojazdów jako zarejestrowany na skarżącego (okoliczność bezsporna). Wprawdzie skarżący stanowczo twierdził, iż w lutym 1994 r. złożył wniosek o wyrejestrowanie pojazdu, ale na potwierdzenie tego nie przedłożył żadnych dowodów. Nie wskazał też okoliczności, w jakich wniosek ten wraz z wymaganymi załącznikami złożył, czy bezpośrednio w Wydziale Komunikacji, czy też przesłał go pocztą do tego wydziału. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyznaczyło rozprawę celem ustalenia tych okoliczności. Na rozprawę stawił się skarżący, jednakże żadnych ustaleń poświadczających twierdzenie skarżącego nie poczyniono. Skarżący podał, iż nie ma żadnych dokumentacji w tej materii, albowiem nie miał obowiązku posiadania ich dłużej aniżeli 5 lat. W tej sytuacji zasadnie przyjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż omawiany pojazd nie został skutecznie wyrejestrowany i w związku z tym na skarżącym ciążył obowiązek uiszczenia podatku od środków transportowych za rok 1999. Ponieważ skarżący podatku tego nie uiścił powstała zaległość podatkowa w tym tytule podatkowym, a konsekwencją zaległości są odsetki za zwłokę. Mając na uwadze powyższe za nietrafne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Odnośnie naruszenia wymienionych przepisów K.p.a. należy podnieść, iż w sprawie niniejszej przepisy K.p.a. nie miały zastosowania. Postępowanie podatkowe organy orzekające w sprawie prowadziły stosownie do przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów tej ustawy w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z tych też względów na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w wyroku.