I SA/Gd 189/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem zawartym w zażaleniu wniesionym w dniu 5 marca 2015 r. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i uzupełnionym na formularzu PPF, skarżący M. W. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi określonego w kwocie 352 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Referendarz sądowy uznał, że w niniejszej sprawie skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania; obecnie nie ma on realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych. Ocena taka została podjęta na podstawie danych zawartych w złożonym przez skarżącego oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, przedstawionych przez niego dokumentach (kopii listy płac: wynagrodzenie za styczeń 2015 r., potwierdzenia przelewu wynagrodzenia za luty 2015 r., kopii tytułu wykonawczego z dnia 14 stycznia 2015 r. wraz z kopią zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę z dnia 20 stycznia 2015 r. do kwoty 1.014,92 zł), a także z uwzględnieniem okoliczności, że sytuacja finansowa i rodzinna skarżącego była już przedmiotem ustaleń w związku ze składanymi przez skarżącego wnioskami o przyznanie prawa pomocy w sprawa zawisłych przed tutejszym Sądem w latach 2012-2013, które zostały rozpoznane pozytywnie. Z uwagi na fakt, że sytuacja finansowa skarżącego jest znana referendarzowi sądowemu dane zawarte w formularzu PPF, po uprzednim porównaniu ich z danymi ustalonym w poprzednich postępowaniach, uznano za wystarczające do oceny możliwości płatniczych skarżącego. Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z konkubiną oraz trójką dzieci (małoletnią córką oraz dwojgiem uczących się dzieci konkubiny), jedyny majątek skarżącego i jego konkubiny stanowi nieruchomość rolna o powierzchni 2,5 ha, z której prowadzona jest egzekucja (na nieruchomości ustanowiono hipotekę na rzecz ZUS), skarżący jest zatrudniony na umowę o pracę na czas nieokreślony, przy czym od maja 2014 r. jest on niezdolny do pracy i tego tytułu otrzymuje zasiłek rehabilitacyjny, który w styczniu br. wyniósł 5.002,04 zł netto (6.985,80 zł brutto), zaś w lutym br. – 3.203,02 zł netto (5.846,70 zł brutto), konkubina skarżącego pozostaje bez pracy, na utrzymaniu skarżącego pozostają także dorosłe (21 i 27 lat) uczące się dzieci konkubiny, z których jedno otrzymuje świadczenie z funduszu alimentacyjnego w kwocie o 350 zł miesięcznie, zaś drugie zarejestrowane jest jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Z uzasadnienia wniosku wynika, że skarżący w związku z prowadzoną w latach poprzednich egzekucją komorniczą, aby zapewnić środki na utrzymanie rodziny, zmuszony był do zaciągania kredytów i pożyczek, które spłaca do chwili obecnej. Z powyższych ustaleń wynika, że sytuacja finansowa i życiowa skarżącego uległa pogorszeniu od 2012 r., tj. od momentu złożenia przez niego pierwszego wniosku o przyznanie mu prawa pomocy. Zmniejszyły się bowiem miesięczne dochody skarżącego, które w latach ubiegłych wynosiły 5.250 zł/5.600 zł netto, a także – na skutek złego stanu zdrowia – jego możliwości zarobkowe. Natomiast obecne dochody skarżącego, zdaniem orzekającego, wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych, bieżących potrzeb pięcioosobowej rodziny, do których, poza opłatami za media i wyżywieniem, dodatkowo należało zaliczyć wydatki związane z wynajmem mieszkania, leczeniem skarżącego oraz edukacją małoletniej córki. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.