I SA/Gd 19/09

Dnia 16 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A.C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2004 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego określająca A.C. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2004 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że prowadzona działalność gospodarcza od dłuższego czasu przynosi jednie straty. Podał ponadto, że nie posiada majątku ruchomego i nieruchomości oraz nie dysponuje oszczędnościami, z których możliwe byłoby pokrycie ewentualnych zaległości podatkowych. Wnioskodawca zaznaczył, że z uwagi na ograniczenie działalności gospodarczej zdecydował się na podjęcie zatrudnienia i z tego tytułu uzyskuje dochód w kwocie 1.126 zł. Zdaniem A.C. likwidacja działalności podatnika na skutek wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki, a nawet późniejszy zwrot wyegzekwowanych sum nie będzie w stanie zrekompensować strat związanych z utratą klienteli i renomy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej p.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p. p. s. a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskująca musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Zdaniem Sądu strona skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Podatnik wskazał wprawdzie, że jego sytuacja majątkowa nie pozwala mu na pokrycie zaległości podatkowych, jednakże w oparciu o przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty Sąd nie jest w stanie ocenić tego, czy wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zwrócenia uwagi wymaga bowiem, że A.C. wykazał jedynie istnienie zadłużenia na rachunkach bankowych. Brak jest natomiast danych dotyczących uzyskiwanego przez wnioskodawcę dochodu. Nie sposób bowiem uznać, że wnioskodawca uprawdopodobnił tę okoliczność załączając do skargi umowę o pracę. Z przedłożonej umowy wynika bowiem, że została ona zawarta pomiędzy M.C. a S.C. Stroną tej umowy nie jest więc podatnik. Ponadto w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek danych dotyczących sytuacji rodzinnej podatnika, czy ponoszonych przez niego wydatków. Tymczasem do zweryfikowania przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki niezbędne jest dysponowanie powyższymi informacjami. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.