I SA/Gd 196/18

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Ś. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 13 kwietnia 2018 r. skarżący M. Ś. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Na podstawie oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (wyciągu z rachunku bankowego, dowodów obrazujących wysokość należności dochodzonych w drodze egzekucji komorniczych, odpisów: decyzji z dnia 1 marca 2018 r. o waloryzacji emerytury, PIT-40A za 2017 r., orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i dokumentacji medycznej) ustalono, że wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną, prowadzi sam gospodarstwo domowe, utrzymując się jedynie z emerytury w kwocie 1.078,75 zł netto (po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń egzekucyjnych w kwocie 463,16 zł), nie jest właścicielem żadnych nieruchomości, nie posiada jakichkolwiek oszczędności (saldo posiadanego przez niego rachunku bankowego na dzień 21 maja 2018 r. było ujemne i wynosiło 1.418,75 zł), papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności oraz przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada natomiast zadłużenie cywilnoprawne w łącznej kwocie 520.327,21 zł (stan na dzień 17 maja 2018 r.), będące przedmiotem prowadzonych egzekucji komorniczych oraz zaległości podatkowe w kwocie 21.605,89 (z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi), wynikające z zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Do stałych i koniecznych wydatków wnioskodawcy, poza zakupem wyżywienia i leków, zaliczyć należy opłaty za mieszkanie, media i usługi telekomunikacyjne w średniej miesięcznej wysokości 1.081,54 zł, których uiszczanie zwiększa saldo zadłużenia w rachunku bankowym – w okresie od 2 lutego 2018 r. do 21 maja 2018 r. zadłużenie wnioskodawcy względem banku wzrosło o kwotę 833,33 zł (z -585,42 zł do -1.418,75 zł). Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia bez uszczerbku koniecznego utrzymania kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym należnego na obecnym etapie postępowania sądowego wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Za taką oceną przemawia w szczególności wysokość dochodu osiąganego przez wnioskodawcę oraz brak zasobów finansowych. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.