I SA/Gd 196/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. S. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwot nienależnie pobranych z tytułu renty strukturalnej oddala sprzeciw. Zaskarżoną decyzją z dnia 12 września 2018 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), w skrócie k.p.a., w zw. z art. 10 ust. 2 oraz 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2137), po rozpatrzeniu odwołania P. S. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia 16 listopada 2016 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Kierownik Biura Powiatowego ARiMR skierował do P. S. decyzję z dnia 16 listopada 2016 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej w wysokości 11.073,06 zł. Od tej decyzji P. S. wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mianowicie organ I instancji wydał decyzję z licznymi błędami, bez dokonania analizy materiału dowodowego oraz wysłuchania i uwzględnienia stanowiska strony oraz naruszył art.6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 i art. 80 k.p.a. Decyzją z dnia 12 września 2018 r. organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, że w sprawach wszczętych przed dniem 1 czerwca 2017 r. będą miały zastosowanie przepisy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. z 2016 r. poz. 868, 1579, 996 i 2138) oraz art. 96a - 96n ustawy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. Następnie organ odwoławczy wskazał, że bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest, że wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia P. S kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej przyznanej na mocy decyzji z dnia 22 sierpnia 2006 r. nastąpiło z dniem 1 lipca 2016 r. Organ I instancji błędnie wskazał w treści zawiadomienia, że postępowanie wszczęto w dniu 5 kwietnia 2016 r., bowiem akta sprawy na to nie wskazują. Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji zawiadomieniem wydanym w dniu 19 lutego 2018 r. jedynie ponownie poinformował stronę o toczącym się już postępowaniu w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej przyznanej na mocy decyzji z dnia 22 sierpnia 2006 r. Następnie organ II instancji podał, że decyzją z dnia 16 listopada 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Decyzję doręczono jednak stronie, a nie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, zatem decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego. Pełnomocnik wniósł odwołanie od ww. decyzji, niemniej brak przedmiotu zaskarżenia był przyczyną stwierdzenia w trybie art. 134 k.p.a. niedopuszczalności wniesionego odwołania. Wydanie ponadto decyzji o tym samym numerze i z tą samą datą o ustaleniu P. S. kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej i skierowanie jej do osoby niebędącej stroną postępowania stanowiło naruszenie przepisów prawa, w szczególności art. 156 § 4 k.p.a. W rezultacie prawidłowym było wyeliminowanie decyzji skierowanej do E. P. z obrotu prawnego, poprzez jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji celem prawidłowego doręczenia pierwotnie wydanej decyzji. W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, działania organów I i II instancji były prawidłowe i odpowiadały przepisom prawa. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia 22 sierpnia 2006 r. organ I instancji przyznał stronie rentę strukturalną na okres od miesiąca lipca 2006 r. do miesiąca czerwca 2016 r. w wysokości 1. 589,24 zł. W wyniku kolejnych rewaloryzacji wysokość renty strukturalnej została ustalona w wysokości 2.342,00 zł. Ponadto bezspornym jest, że na mocy decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 23 lipca 2015 r. strona uzyskała z dniem 1 kwietnia 2015 r. prawo do świadczenia emerytalnego wypłacanego z Kasy Ubezpieczenia Społecznego Rolników w łącznej kwocie 1.230,43 zł. P. S., pomimo poinformowania go przez organ I instancji pismem z dnia 9 kwietnia 2015 r. o konieczności dostarczenia w terminie 30 dni od dnia osiągnięcia wieku emerytalnego wniosku o ustalenie prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego, a następnie w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia ww. wniosku - decyzji w sprawie przyznania lub odmowy przyznania prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego, nie dopełnił powyższych czynności. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w przypadku gdy pobierający rentę strukturalną nie złoży potwierdzenia złożenia wniosku, o którym mowa w § 13a ust. 3, wypłata renty strukturalnej ulega zawieszeniu: w części równej 50% wysokości ustalonej kwoty renty strukturalnej - w przypadku gdy osiągnięcie wieku emerytalnego dotyczy: pobierającego rentę strukturalną albo pobierającego rentę strukturalną i jego małżonka; w części równej zwiększeniu przysługującemu z tytułu pozostawania w związku małżeńskim - w przypadku gdy osiągnięcie wieku emerytalnego dotyczy małżonka pobierającego rentę strukturalną. Natomiast wypłata renty strukturalnej ulega zawieszeniu, o którym mowa w ust. 2a, poczynając od miesiąca następującego po miesiącu, w którym potwierdzenie złożenia wniosku, o którym mowa w § 13a ust. 3, powinno zostać złożone do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy kierownika biura powiatowego Agencji (§ 15 ust. 2a i 2b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r., Nr 114, poz. 1191 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem"). Organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji nie dokonał czynności, o której mowa powyżej, zatem przy ponownym rozpatrywaniu niniejszej sprawy winien odnieść się do zarzutów strony w tym zakresie. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, weryfikując sprawę stwierdził również, że organ nie przeanalizował: przesłanek uzasadniających odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności w sytuacji, gdy kwota do odzyskania nie przekracza kwoty 100 euro oraz przesłanek wykluczających obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności oraz kwestii terminu przedawnienia ustalenia obowiązku zwrotu dla płatności pobranych nienależnie, wynikających z art. 73 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 243 ze zm.), do czego był zobligowany z urzędu. Na marginesie organ II instancji wskazał, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że strona nie uczestniczyła czynnie w postępowaniu dotyczącym ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. W zawiadomieniu z dnia 1 lipca 2016 r. strona została poinformowana m.in. o treści art. 10 § 1 k.p.a. Pomimo złożonych wyjaśnień organ zobligowany był do prawidłowego doręczenia pierwotnie wydanej decyzji z dnia 16 listopada 2016 r., zatem nie mógł odnieść się w jej treści do argumentacji zawartej w piśmie z dnia 9 marca 2018 r. Jednocześnie organ II instancji w postępowaniu odwoławczym również umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa, składając stosowne wyjaśnienia. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wyjaśnił, że może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Taka sytuacja, zdaniem organu odwoławczego zachodzi w niniejszej sprawie. W sprzeciwie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P. S., działający przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy organ powinien uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie z uwagi na wszczęcie kolejnego postępowania w tej samej sprawie. Skarżący wniósł zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania było niewłaściwe. Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie organ winien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie w całości. W sprawie o zwrot renty strukturalnej jest obecnie prowadzone odrębne postępowanie administracyjne, które do dnia dzisiejszego nie zostało prawomocnie zakończone. Pomimo tego, że postępowanie w pierwszej sprawie o zwrot renty strukturalnej nie zostało jeszcze zakończone, to pismem z dnia 19 lutego 2018 r. otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego o zwrot renty strukturalnej. W związku z faktem, że wszczęcie postępowania nastąpiło w 2018 r., to w żaden sposób decyzja organu wydana w ramach tego postępowania nie mogła pochodzić z 2016 r. Od wyżej wymienionej decyzji wniósł odwołanie, w którym wskazał na szereg uchybień organu, które stanowią podstawę do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie. Skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja, polegająca na dalszym wypłacaniu renty strukturalnej w pełniej wysokości wynikała z wyłącznej winy organu. Istotną kwestią jest to, że otrzymując rentę strukturalną mógł przypuszczać, że profesjonalna instytucja państwowa przekazuje środki finansowe we właściwej wysokości. Nie można bowiem wymagać od obywatela większej staranności niż od instytucji państwowej. Nie bez znaczenia, w ocenie skarżącego, jest również fakt, że nie miał możliwości wykrycia błędu organu, w szczególności ze względu na odbywane w tym okresie leczenie choroby nowotworowej, które trwa do dnia dzisiejszego i obecnie jego stan zdrowia znacznie się pogorszył. Skarżący podkreślił więc, że obowiązek zwrotu nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Ponadto skarżący nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, że organ I instancji nie wszczął ponownie postępowania w 2018 r. w sytuacji, gdy wynika to wprost z pisma skierowanego w lutym 2018 r., które jest zatytułowane "zawiadomienie o wszczęciu postępowania". Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2018 r. Sąd zawiesił postępowanie z uwagi na śmierć skarżącego. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2019 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. W piśmie procesowym z dnia 15 maja 2019 r. pełnomocnik następców prawnych po P. S. podtrzymał wniesiony sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw podlega oddaleniu. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że z dniem 1 czerwca 2017 r., na podstawie art. 9 pkt 7 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935- dalej ustawa nowelizująca), ustawodawca wprowadził do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.), w miejsce wnoszonej dotychczas na zasadach ogólnych skargi, nowy środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu od decyzji, który – stosownie do treści art. 64a p.p.s.a. – przysługuje wyłącznie od rozstrzygnięć organu II instancji o charakterze kasatoryjnym, podjętym na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., czyli tzw. decyzja kasacyjna. Zasady rozpoznawania sprzeciwów od decyzji kasacyjnych zostały uregulowane w rozdziale 3a p.p.s.a. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. W konsekwencji sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 k.p.a. Funkcją sprzeciwu od decyzji kasacyjnej jest zatem wyłącznie kontrola prawidłowości uchylenia decyzji pierwszointancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W tym szczególnym postepowaniu sąd ocenia wyłącznie, czy organ odwoławczy zasadnie uchylił się od wydania rozstrzygnięcia merytorycznego co do istoty sprawy. Kontrola ta nie może obejmować oceny materialnoprawnej co do istoty sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby niedopuszczalne i przedwczesne (tak też w wyrokach: WSA w Poznaniu z 8 sierpnia 2017 r., IV SA/Po 649/17; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 października 2017 r., II SA/Go 838/17; WSA w Łodzi z 29 listopada 2017 r., II SA/Łd 654/17, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy, odstępując od możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego i wydając decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., powinien wskazać przyczyny niezastosowania art. 136. Jednocześnie zaakcentować należy, że organ odwoławczy nie może zastępować organu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia prawa strony do dokonania ich oceny i rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organy dwóch instancji. Treść przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. powinna tym samym być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego, przekraczającego granice wyznaczone przez art. 136 k.p.a. stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy (art. 15 k.p.a.). Po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sprawa wraca do poprzedniego stanu i postępowanie przed organem pierwszej instancji toczy się od początku, więc od nowa należy ustalić stan faktyczny, jak i prawny, badanej sprawy. Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdził, że okoliczności, jakimi kierował się organ odwoławczy uzasadniały uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym należy odnotować, że decyzją z dnia 22 sierpnia 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał stronie rentę strukturalną na okres od miesiąca lipca 2006 r. do miesiąca czerwca 2016 r. w wysokości 1.589,24 zł. W wyniku kolejnych rewaloryzacji wysokość renty strukturalnej została ustalona w wysokości 2.342,00 zł. Ponadto na mocy decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 23 lipca 2015 r. strona uzyskała z dniem 1 kwietnia 2015 r. prawo do świadczenia emerytalnego wypłacanego z Kasy Ubezpieczenia Społecznego Rolników w łącznej kwocie 1. 230,43 zł. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa działają na podstawie i w granicach prawa, co na gruncie niniejszej sprawy oznaczało, że do ich kompetencji należało pomniejszenie świadczenia strony z tytułu renty strukturalnej z uwzględnieniem przyznanego stronie świadczenia emerytalnego w kwocie brutto, tj. 1.230,42 zł i pomniejszenie przyznanej stronie renty strukturalnej o kwotę brutto. Jak wynika z akt sprawy, P. S. nie dostarczył organowi I instancji w terminie 30 dni od dnia osiągnięcia wieku emerytalnego wniosku o ustalenie prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego. Wniosek o ustalenie prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego złożył w siedzibie Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w dniu 19 czerwca 2015 r., zaś decyzję z dnia 23 lipca 2015 r. złożył Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR dopiero w dniu 16 grudnia 2015 r., czyli po upływie 4 miesięcy od dnia złożenia ww. wniosku. Zatem strona nie dopełniła należycie swoich obowiązków, mimo pouczenia organu, wynikającego z §13a rozporządzenia. Zdaniem Sądu, prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że w przypadku gdy pobierający rentę strukturalną nie złoży potwierdzenia złożenia wniosku, o którym mowa w § 13a ust. 3, wypłata renty strukturalnej ulega zawieszeniu: 1.w części równej 50 % wysokości ustalonej kwoty renty strukturalnej - w przypadku gdy osiągnięcie wieku emerytalnego dotyczy: a) pobierającego rentę strukturalną albo b) pobierającego rentę strukturalną i jego małżonka; 2.w części równej zwiększeniu przysługującemu z tytułu pozostawania w związku małżeńskim - w przypadku gdy osiągnięcie wieku emerytalnego dotyczy małżonka pobierającego rentę strukturalną. Natomiast wypłata renty strukturalnej ulega zawieszeniu, o którym mowa w ust. 2a, poczynając od miesiąca następującego po miesiącu, w którym potwierdzenie złożenia wniosku, o którym mowa w § 13a ust. 3, powinno zostać złożone do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy kierownika biura powiatowego Agencji (§ 15 ust. 2a i 2b rozporządzenia). Stwierdzić zatem należy, że zasadnie organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji nie dokonał tej czynności, o której mowa powyżej, a więc przy ponownym rozpatrywaniu sprawy winien odnieść się do zarzutów w tym zakresie. Ponadto Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że organ I instancji nie przeanalizował przesłanek uzasadniających odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności w sytuacji, gdy kwota do odzyskania nie przekracza kwoty 100 euro oraz przesłanek wykluczających obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności oraz kwestii terminu przedawnienia ustalenia obowiązku zwrotu dla płatności pobranych nienależnie, wynikających z art. 73 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008, do czego był zobligowany z urzędu. Reasumując, stwierdzić należy, że przesłanki do zastosowania w kontrolowanej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. zostały przez organ odwoławczy bezspornie wykazane. W związku z powyższym Sąd uznał za bezzasadny sformułowany w sprzeciwie zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Podjęte przez organ odwoławczy zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa i nie ma podstaw do jego uchylenia. Zasygnalizowania wymaga, że decyzja kasacyjna wydana przez organ II instancji jest "korzystnym" rozstrzygnięciem dla strony. Zaskarżone rozstrzygnięcie ma bowiem charakter wyłączenie formalny. Uchylenie tej oznacza, że organ I instancji będzie ponownie merytorycznie rozpoznawał sprawę. Dlatego też okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą w sprzeciwie nie mogły być oceniane na obecnym etapie postępowania, będą zaś oceniane w postępowaniu przez organem I instancji. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia stronie kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej przyznanej na mocy decyzji z dnia 22 sierpnia 2006 r. nastąpiło z dniem 1 lipca 2016 r. Organ I instancji błędnie wskazał w treści zawiadomienia, że postępowanie wszczęto w dniu 5 kwietnia 2016 r., bowiem akta sprawy na to nie wskazują. Trafnie organ odwoławczy podkreślił, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, zawiadomieniem wydanym w dniu 19 lutego 2018 r. jedynie ponownie poinformował stronę o toczącym się już postępowaniu w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej przyznanej na mocy decyzji z dnia 22 sierpnia 2006 r. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., oddalił sprzeciw.