I SA/Gd 197/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą [...] o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia 2012 r. do marca 2013r. postanawia: odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Wnioskiem zawartym w skardze i złożonym na formularzu PPPr w dniu 6 kwietnia 2016 r., skarżąca spółka zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Stosownie do art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., osobie prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W oświadczeniu o stanie majątkowym i dochodach spółka podała, że zgodnie wysokość jej kapitału zakładowego wynosi 10.000 zł, posiada środki trwałe o wartości 203.140 zł, ostatni rok obrotowy zakończyła zyskiem w wysokości 87.763,84 zł, obecnie ma problemy ekonomiczne, które wynikają m.in. z zajęcia jej rachunków bankowych, na których nie posiada środków. Referendarz sądowy uznał przedmiotowe oświadczenie za niewystarczające do oceny kondycji finansowej spółki i zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2016 r., wydanym na podstawie art. 255 p.p.s.a., wezwał skarżącą spółkę do przedłożenia w terminie 14 dni: 1/ dokumentów księgowych, z których wynikałaby wysokość osiągniętego przez spółkę dochodu (przychodu) lub poniesionej straty, a także kosztów uzyskania przychodów od 1 grudnia 2015 r.; 2/ odpisów deklaracji VAT-7 z ostatnich trzech miesięcy, a w przypadku, gdy spółka rozlicza VAT kwartalnie – odpisów deklaracji złożonych za ostanie dwa kwartały; 3/ wyciągów ze wszystkich posiadanych przez spółkę rachunków bankowych i innych, na których gromadzone są środki pieniężne (w tym kont podlegających zajęciu), obejmujących okres od 1 grudnia 2015 r. wraz z historią dokonanych na nich transakcji (wpłat, wypłat, przelewów) i stanem sald; 4/ dokumentu, z którego wynikałby stan "środków w kasie", jakimi spółka dysponowała od 1 grudnia 2015 r.; 5/ zestawienia rzeczowych aktywów trwałych, w tym środków trwałych i wyposażenia; 6/ dokumentów obrazujących aktualny stan zadłużenia spółki wobec Skarbu Państwa, wymagalnych zobowiązań wobec banków i innych podmiotów oraz zestawienia należności spółki. Skarżąca spółka została przy tym poinformowana, że niezastosowanie się do treści wezwania będzie skutkować odmową przyznania jej prawa pomocy. Skarżąca spółka nie wykonała nałożonego nią obowiązku. Wezwanie referendarza sądowego pozostało bez odpowiedzi. W konsekwencji referendarz sądowy uznał, że skarżąca spółka nie wykazała zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Wskazać należy, że jedynym instrumentem służącym weryfikacji oświadczeń wnioskodawcy i tym samym umożliwiającym prawidłową ocenę jego kondycji finansowej, jest unormowanie zawarte w art. 255 p.p.s.a., zgodnie z którym odpowiednich informacji czy też dokumentów musi dostarczyć sam wnioskodawca. Przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy brak jest bowiem możliwości poszukiwania z urzędu faktów przemawiających na korzyść ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy, dokonywana jest jedynie ocena w świetle art. 246 § 1 i § 2 p.p.s.a. tych okoliczności, które wskazała strona (por. postanowienia NSA z dnia 1 marca 2006 r., sygn. akt II OZ 235/06 oraz z dnia 24 marca 2005 r., sygn. akt I OZ 128/05, publ. CBOSA). W konsekwencji bierność wnioskodawcy skutkuje niewyjaśnieniem istotnych wątpliwości dotyczących jego rzeczywistych możliwości płatniczych i traktować ją należy jako niewykazanie przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.