I SA/Gd 1996/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Emilii D. i Wojciecha D. wspólników Przedsiębiorstwa Handlowego "K." S.C. Export-Import w G. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 19 sierpnia 1998 r. (...) w przedmiocie wymiaru cła - oddala skargę. Decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w G. zawartej w JDA SAD dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym zaimportowany przez Przedsiębiorstwo Handlowe "K." spółka cywilna Emilia D. i spółka w G. towar w postaci różnych tkanin. Wymiaru cła dokonał organ celny na podstawie dokumentów przedstawionych przez importera w dniu dokonania zgłoszenia celnego, wymaganych zgodnie z art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, a stanowiły je rachunki i deklaracja wartości celnej. Wartość towarów określona w przedłożonych przez stronę wymienionych dokumentach stanowiła podstawę wymiaru należności celnych. Następnie w wyniku kontroli skarbowej przeprowadzonej w firmie "K." przez inspektorów Urzędu Kontroli Skarbowej w G. ujawniono dodatkowe faktury wystawione przed datą dokonania odprawy celnej, a obciążające stronę m.in. kosztami przewijania, sprawdzania, pakowania i przechowywania importowanych materiałów w magazynie eksportera. Ujawnienie powyższych faktur spowodowało, iż Dyrektor Urzędu Celnego w G., po uzyskaniu stosownych w tym przedmiocie informacji od kontrolujących uznał, że strona deklarując w czasie odprawy celnej wartość celną towaru nie uwzględniła pełnej wartości poniesionych kosztów. W konsekwencji postanowieniem z dnia 4 marca 1997 r. wymieniony Dyrektor wznowił - na podstawie art. 149 par. 1 Kpa w związku z art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa postępowanie w sprawie zakończonej decyzją zawartą w JDA SAD podjętej w dacie dokonanej odprawy celnej. O fakcie wznowienia postępowania powiadomił stronę. Organ celny stwierdził w tymże postanowieniu, że nową okolicznością uzasadniającą wznowienie było ujawnienie faktu, że strona w związku z importem towaru została obciążona dodatkowymi kosztami za usługi wymienione w ujawnionych fakturach. Ustalono, że należności wynikające z tychże faktur zostały przez stronę w całości uregulowane na rzecz eksportera, a strona kosztów tych nie wliczała do wartości celnej powodując jej zaniżenie i naruszając w ten sposób art. 25 ust. 1 Prawa celnego. Natomiast decyzją z dnia 8 kwietnia 1997 r. tenże Dyrektor Urzędu Celnego w G. uchylił swoją decyzję zawartą w JDA SAD w zakresie przyjętej wartości celnej oraz należnego cła i ustalił stronie nowy wymiar. W uzasadnieniu tej decyzji Dyrektor podniósł, odnosząc się do twierdzeń strony, że sporne koszty chociaż nie wymienione dokładnie z nazwy są zawarte w art. 25 ust. 1 Prawa celnego. Są to koszty związane z organizacją transportu i obciążają kupującego, a zatem są elementem wartości celnej importowanego towaru. Od decyzji tej spółka "K." złożyła odwołanie, w którym prezentując dotychczasowe stanowisko, iż sporne koszty nie mieszczą się w kosztach transportu, o których mowa w art. 25 ust. 1 Prawa celnego, wniosła o uchylenie tej decyzji w zakresie przyjętej wartości celnej i należności celnych. Zaskarżoną decyzją Prezes GUC utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, powołując się na art. 23 ust. 1 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa. Prezes GUC w uzasadnieniu swojej decyzji podzielił stanowisko organu I instancji co do zaistnienia przesłanki do wznowienia w sprawie postępowania, o której mowa w art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa. Organ odwoławczy stwierdził, iż ujawnienie faktu obciążenia strony dodatkowymi kosztami w związku z importem towaru, jak wykazują to ujawnione przez kontrolujących faktury i nie ujęcie ich przez stronę w wartości celnej, stanowi okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania. Ustosunkowując się do zarzutu strony o braku podstaw ujęcia kosztów przewijania, sprawdzania, pakowania i przechowywania importowanych towarów w magazynie eksportera w kosztach transportu, Prezes GUC, odwołując się do treści art. 25 ust. 1 prawa celnego stwierdził, iż sporne koszty strona poniosła w związku z organizacją transportu i bezspornie są to koszty wpływające na wartość celną towaru. Są to koszty związane z przygotowaniem towaru do eksportu i tym samym są integralną częścią wydatków poniesionych w związku z transportem towaru. Podkreślił nadto, iż do kosztów transportu zalicza się wszelkie koszty poniesione przez importera związane z przemieszczeniem towaru do granicy państwa lub portu polskiego, dotyczą one nie tylko samego przewozu, ale również wydatków poniesionych na składowanie towaru, czy pakowanie. Tak więc prezes GUC stwierdził, że argumenty strony, mające wskazywać, iż ujawnione koszty nie stanowią elementów wartości celnej z uwagi na nie ujęcie ich expressis verbis w ustawie, należy uznać za bezzasadne. W skardze do Sądu administracyjnego skarżąca Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji, ewentualnie ich uchylenie. Wnioskując powyższe skarżąca zarzuciła, iż decyzje w sprawie podjęto z rażącym naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 23 ust. 1 i art. 25 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego w brzmieniu obowiązującym do 10 kwietnia 1995 r., przez przyjęcie, że do wartości celnej towaru można zaliczyć koszty usług takich, jak magazynowanie i przecinanie, sortowanie i pakowanie. Strona podnosi, iż takie rozstrzygnięcie organów celnych stanowi niczym nie uzasadnione poszerzenie listy kosztów, mających wpływ na wartość celną towarów. Treść przepisu art. 25 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego nie uzasadnia uznania spornych kosztów za koszty transportu. Zdaniem skarżącej na wartość celną towarów mają wpływ wydatki poniesione przez kupującego na to, aby towar został bezpiecznie odtransportowany do granic państwa. Prezes GUC w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i przepisami regulującymi postępowanie administracyjne /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd nie znalazł podstaw do wzruszenia badanej decyzji. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja podjęta po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji, wydanej przez organ celny I instancji, po wznowieniu postępowania w sprawie określenia wartości celnej oraz należnego cła od zaimportowanych przez stronę skarżącą tkanin. W świetle przesłanek powołanych w podstawie prawnej decyzji organu pierwszoinstancyjnego przepisów art. 151 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, uprawniony do wznowienia postępowania organ /art. 150 par. 1 Kpa - Urząd Celny w G./ był upoważniony do uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowego rozstrzygnięcia w razie ujawnienia nowych dowodów lub nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydawania decyzji, nie znanych organowi, który decyzję wydał. W rozpoznawanej sprawie w toku postępowania wznowieniowego wykryto, że strona skarżąca poniosła na rzecz dostawcy w związku z importem przedmiotowych tkanin, poza kosztami wykazanymi w czasie odprawy celnej wydatki za obsługę polegającą na przewijaniu, sprawdzaniu i przechowywaniu materiałów w magazynach dostawy we wskazanym okresie, co potwierdza wystawiona nota debetowa; jednakże wydatków tych nie ujęła przy określaniu wartości celnej sprowadzonego towaru. Zatem nieuwzględnienie przez stronę pełnej wartości kosztów poniesionych w związku z importem tkanin stanowiło przesłankę wznowienia w sprawie postępowania na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa i weryfikacji w tym trybie ostatecznej decyzji zawartej w dowodzie odprawy celnej, w zakresie określenia wartości celnej sprowadzonych tkanin i wymiaru należnego cła. Strona skarżąca nie kwestionuje faktu poniesienia przedmiotowych wydatków, uważa jednakże, iż nie można ich zaliczyć do wartości celnej towaru, a na pewno nie są to - zdaniem skarżącej - koszty transportu, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 w brzmieniu obowiązującym w 1995 r./, jak zakwalifikowały je organy celne. Odnosząc się do powyższego stanowiska trzeba przyznać rację stronie skarżącej, iż przedmiotowe wydatki nie stanowią kosztów transportu. Takie zakwalifikowanie ich przez organy celne jest nieprawidłowe. Okoliczność ta nie miała jednakże wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, organy prawidłowo określiły wartość celną sprowadzonych w sprawie tkanin korygując ją o wartość produkowanych wydatków. Mianowicie powołany przepis art. 25 ust. 1 Prawa celnego jednoznacznie stanowi, iż wartością celną towaru jest cena zapłacona lub należna za towar celny /wartość transakcyjna/ wraz z kosztami w niej nie ujętymi, a faktycznie poniesionymi przez kupującego (...). Skoro bezsporny w sprawie jest fakt poniesienia przedmiotowych kosztów przez stronę skarżącą w związku z importem tkanin, a w szczególności za wykonanie przez eksportera czynności mających na celu właściwe przygotowanie towaru, po jego wyprodukowaniu, do transportu, to należało uznać, iż skarżąca winna była doliczyć do wartości celnej towaru wartość tychże wydatków gdyż był to element ceny faktycznie zapłaconej za towar. W sytuacji gdy strona wydatków tych nie uwzględniła przy określaniu wartości celnej, należało podaną wartość celną skorygować i tak uczyniły organy celne i w konsekwencji dokonać nowego wymiaru cła. Konkludując Sąd stwierdza, że wydatki stawią element ceny faktycznie zapłaconej za towar /można domniemywać, iż bez ich poniesienia strona skarżąca nie dokonałaby przedmiotowej transakcji/ i winny w związku z tym być doliczone do wartości celnej towaru. To zaś oznacza, iż wartość celna towaru, wbrew zarzutom strony, została w niniejszej sprawie określona zgodnie z przepisami Prawa celnego. Z tych też względów Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, skargę tę oddalił.