I SA/Gd 204/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 825/08 w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 204/10 odrzucił skargę S. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 825/08. S. J. wnioskiem z dnia 18 maja 2010 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W pierwszej kolejności wskazać należy, że prawomocnym postanowieniem z dnia 3 lipca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 422/06 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] i ustanowił adwokata. Zgodnie z art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Z powyższego wynika, że skoro w postępowaniu zwykłym prawomocnie ustanowiono dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, a prawa pomocy nie cofnięto, to w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania sądowego, przysługuje mu uprawnienie do korzystania z pomocy uprzednio wyznaczonego pełnomocnika. Natomiast prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych dotyczy wyłącznie tego postępowania, w ramach którego zostało przyznane. Tym samym prawomocne zakończenie tego postępowania powoduje, że tak przyznane prawo pomocy wygasa. W związku z powyższym oceny zasadności złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych dokonano w oparciu o przesłankę określoną w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ze złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, źródłem utrzymania małżonków jest wypłacana każdemu z nich emerytura i dodatek pielęgnacyjny w łącznej wysokości 2.400 zł miesięcznie, oboje zostali zaliczeni na stałe do I grupy inwalidów (wnioskodawca w związku ze stanem narządu wzroku, a jego małżonka z uwagi na stan narządu ruchu), zamieszkują w mieszkaniu o powierzchni 60 m2, będącym własnością córki, ponosząc wszelkie koszty związane z utrzymaniem tego lokalu, ich jedyny majątek stanowi działka budowlana o powierzchni 1.081 m2. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że małżonkowie korzystają z odpłatnej pomocy świadczonej przez osoby trzecie (wymagają bowiem stałej opieki) i z tego tytułu ponoszą koszty w kwocie 1.200 zł miesięcznie. Nadto, na zakup niezbędnych leków przeznaczają kwotę 500 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, które uznano za wiarygodne, stwierdzić należy, iż skarżący wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Stwierdzić należy, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przepisach p.p.s.a. Za taką oceną przemawia wysokość dochodów małżonków oraz brak zasobów pieniężnych. Zważyć przy tym należy, że oboje małżonkowie są osobami niepełnosprawnymi, w zaawansowanym wieku (72 i 80 lat), stąd też koszty bieżącego ich utrzymania ze względu na stan zdrowia są wysokie. Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.