I SA/Gd 205/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. E. J. w skardze wniesionej na wyżej opisaną decyzję dyrektora izby celnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zwróciła się o zwolnienie od wpisu od skargi. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF uzupełnione zostały w dniu 25 marca 2009 r. (data stempla pocztowego). Jednocześnie wnioskodawczyni rozszerzyła swoje żądanie wnosząc o zwolnienie w całości od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 3 kwietnia 2009 r. dokumentów i oświadczeń ustalono, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z mężem, źródłem utrzymania małżonków są osiągane przez nich dochody ze stosunku pracy w łącznej wysokości 1 909,92 zł netto miesięcznie (dowód: zaświadczenia od pracodawcy małżonków z dnia 20 kwietnia 2009 r. o wysokości wynagrodzeń netto wypłaconych za marzec br. oraz średnich miesięcznych wynagrodzeń netto z ostatnich trzech miesięcy), małżonkowie prowadzą także działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, jednak w roku 2008 nie osiągnęli z tego tytułu przychodu (dowód: kopia zeznania podatkowego za 2008 r. – PIT-36), majątek małżonków stanowią dwa lokale mieszkalne o powierzchni 96 m2 i 106 m2 oraz działka rekreacyjna, na której usytuowany jest domek letniskowy, przy czym wnioskodawczyni oświadczyła, że z ww. nieruchomości zostały zajęte przez komornika sądowego, natomiast nie posiadają oni środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach (dowód: dodatkowe oświadczenia z dnia 14 kwietnia 2009 r.). Na podstawie przedłożonych kopii dowodów wpłaty tytułem opłat eksploatacyjnych za styczeń i luty br. przyjęto, że miesięczny koszt z tego tytułu kształtuje się na poziomie 670,44 zł. Małżonkowie są zadłużeni z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz fundusz pracy i fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych na łączną kwotę 75 639,20 zł (bez odsetek) (dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 6 października 2008 r.). Z odpisu postanowienia komornika sądowego z dnia 27 lutego 2009 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji wynika, że skarżąca posiada zadłużenie wobec kontrahenta w wysokości 4 822,51 zł. Przy ocenie możliwości płatniczych skarżącej pominięto stan zadłużenia współmałżonka wobec gminy, który wynosił 316,26 zł (bez odsetek i kosztów). Przedstawiony odpis zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz wierzytelności zasiłku chorobowego wydany został w dniu 9 października 2007 r., zaś z zaświadczenia pracodawcy nie wynika, aby z wynagrodzenia męża wnioskodawczyni nadal dokonywano potrąceń z tego tytułu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżąca wykazała, że na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez nią kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi, spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów małżonków, brak zasobów finansowych oraz stan zadłużenia. Rozpoznając przedmiotowy wniosek wzięto pod uwagę okoliczność, że wysokość wpisu od skargi w niniejszej sprawie związana jest z wartością przedmiotu zaskarżenia, którą zarówno skarżąca, jak i organ celny określili w wysokości 359 223,80 zł. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.