I SA/Gd 205/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 17 września 2015 r., uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 15 października 2015 r., skarżący J. W. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 13.986 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przed przystąpieniem do oceny zasadności żądania skarżącego referendarz sądowy zwraca uwagę, że przedmiotowy wniosek jest kolejnym wnioskiem skarżącego o zwolnienie go z kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Poprzedni wniosek został rozpoznany odmownie z uwagi na niewyjaśnienie przez skarżącego wszystkich wątpliwości dotyczących jego sytuacji finansowej, zaś powoływane przez niego okoliczności pozostawały we wzajemnej sprzeczności. Porównując dane zawarte w poprzednim wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy oraz w przedmiotowym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego, które – co należy podkreślić – zostało złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, należało stwierdzić, że sytuacja finansowa skarżącego uległa znacznemu pogorszeniu. Skarżący nie posiada już żadnego majątku (brak majątku każdorazowo był podstawą umorzenia toczących się względem skarżącego postępowań egzekucyjnych, co potwierdzają dołączone do wniosku dokumenty), nie otrzymuje także pomocy finansowej od swoich dzieci, z którymi dotychczas prowadził wspólnie gospodarstwo domowe, obecnie zamieszkuje u rodziców [...], partycypując w kosztach utrzymania domu w wysokości 700 zł miesięcznie, nadal osiąga dochody ze stosunku pracy jedynie w kwocie 1.750 zł brutto miesięcznie, którą w całości przeznacza na pokrycie swoich bieżących, podstawowych wydatków, w tym na koszty leczenia (skarżący choruje na chorobę wieńcową oraz nadciśnienie tętnicze i – jak podnosi – z tego powodu nie może podjąć dodatkowego zatrudnienia). W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał, że nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie ani w całości ani też w części bez uszczerbku swojego koniecznego utrzymania i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.