I SA/Gd 2071/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Bogusław Szumacher Sędziowie NSA: Joanna Zdzienicka – Wiśniewska (spr.) Małgorzata Gorzeń Protokolant Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Parafii Rzymsko-Katolickiej pod wezwaniem B. U. L. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 24 sierpnia 2000r. nr [...] w przedmiocie wymiaru cła 1. uchyla zaskarżoną decyzję i zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej kwotę 1820,60 zł (jeden tysiąc osiemset dwadzieścia złotych 60 groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 2. zaskarżona decyzja nie może być wykonana. 3 I SA/Gd 2071/00 U z a s a d n i e n i e W dniu 07.10.1996r. dokonano odprawy celnej ostatecznej w przywozie samochodu ciężarowego [...], nr nadwozia [...] [...] wyprodukowanego w 1993r. wraz z nadbudową [...] [...] oraz przyczepy trzyosiowej [...], nr podwozia [...], rok produkcji 1993, sprowadzonych przez Rzymsko-Katolicki Kościół Parafialny p.w. bł. U.L. ([...]SAD nr [...]). Do wniosku o wszczęcie postępowania celnego strona załączyła m.in. fakturę opcji zakupu-leasing nr [...] i nr [...] z dnia 02.10.1996r. i na jej podstawie wyliczyła wartość celną towaru. Na podstawie art.26 ust.6 ustawy – Prawo celne, Dyrektor Urzędu Celnego zakwestionował zadeklarowaną przez stronę wartość towaru i mając na uwadze dyspozycje art.29 ust.1 Prawa celnego w oparciu o załączone do dokumentów odprawy opinie techniczne rzeczoznawcy nr [...] i nr [...] z dnia 02.10.1996r. nową wartość celną i kwotę należności celnych. Od decyzji z dnia 07.10.1996r. strona wniosła w dniu 24.10.1996r. odwołanie do Prezesa Głównego Urzędu Ceł, kwestionując wartość celną i wymiar cła. Prezes GUC decyzją z dna 13.03.1998r. uchylił decyzję z dnia 07.10.1996r. zawartą w [...] SAD nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Pismem nr [...], [...] z dnia 19.04.1998r. Dyrektor Urzędu Celnego wezwał stronę do dostarczenia urzędowego tłumaczenia m.in. umowy leasingowej z dnia 26.06.1993r. wraz z aneksami. Dnia 23.07.1998r. strona dostarczyła przetłumaczony aneks [...] do umowy leasingowej, uzupełniając wcześniej złożone tłumaczenia dokumentów. Jak wynika z [...] SAD nr [...] z dnia 21.07.1993r., dopuszczono do czasowego obrotu na polskim obszarze celnym przedmiotowy samochód ciężarowy wraz z nadbudową oraz przyczepą. Do zgłoszenia celnego strona przedłożyła m.in. rachunek bez numeru z dnia 30.06.1993r. opiewający na kwotę 198.900,00 DEM. umowę leasingową z dnia 29.06.1993r. oraz DWC. Termin powrotnego wywozu ustalono na dzień 13.08.1996r. Faktyczny wywóz towaru nastąpił dnia 12.09.1996r. w oparciu o [...] SAD nr [...]. do zgłoszenia celnego strona dołączyła fakturę pro forma z dnia 12.09.1996r. opiewającą na kwotę 1521,60 DEM. Dyrektor Urzędu Celnego na podstawie zebranych dokumentów ustalił, iż przedmiotowy towar stał się własnością strony na podstawie art.6 – Opcja Leasingobiorcy umowy leasingowej nr [...] z dnia 29.06.1993r. i wyliczył zgodnie z art.26 ust.1 Prawa celnego cenę fabryczną zapłaconą (tj. 228.018,96 DEM). Od decyzji z dnia 28.07.1998r. strona odwołała się pismem z dnia 04.08.1998r., wnosząc o ponowne rozpatrzenie naliczonego cła. Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 24.08.2000r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona zarzuciła zastosowanie niewłaściwej stawki celnej i kursu waluty. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie winna być zastosowana stawka celna i kurs waluty z dnia rozpoczęcia odprawy czasowej albo kurs waluty z odprawy ostatecznej przy przyjęciu wartości przedmiotu z orzeczenia rzeczoznawcy lub wartości zgodnej z zasadą amortyzacji. W piśmie z dnia 30.11.2000r. Prezes Głównego Urzędu Ceł podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że zgodnie z § 2 powołanego przepisu w sprawach tych stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem. W niniejszej sprawie istotne jest wskazanie, że po zakończeniu umowy leasingowej przedmiotowy towar decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w dnia 12 września 1996r. został dopuszczony do wywozu. Ponownie towar dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym decyzją z dnia 7 października 1996r. Powyższe uzasadnia stwierdzenie, że ustalenie wartości celnej towaru nie może być dokonane jako wartości transakcyjnej wyliczonej według kwot wynikających z umowy licencyjnej. Towar został dopuszczony do obrotu nie w trybie likwidacji odprawy czasowej, lecz na podstawie odrębnej decyzji wydanej w czasie, gdy stanowił już własność importera. Organy celne prawidłowo uwzględniły powyższe dla określenia daty wprowadzenia towaru na polski obszar celny i właściwie wskazały tę datę jako istotną dla przyjęcia określonego kursu waluty. W sytuacji stwierdzenia, że cena zapłacona nie może być uznana za wartość transakcyjną konieczne jest w celu ustalenia wartości towaru w sposób określony w art.27-29 Prawa celnego dokonanie oceny przedstawionych przez stronę dokumentów dotyczących wartości towaru, w szczególności opinii rzeczoznawców. Z tych względów uznając skargę za uzasadnioną Sąd na mocy art.145 § 1 ust.1a oraz art.209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270) orzekł jak w punkcie I wyroku. Na podstawie art.152 powołanej ustawy orzeczono jak w punkcie II wyroku, albowiem treść zaskarżonej decyzji uzasadnia stwierdzenie, że nie może być ona wykonana.