I SA/Gd 208/08

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 13 listopada 2008 r., H. C. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata. Stosownie do przepisu art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Ze względu na to, że prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 kwietnia 2008 r. (o sygn. akt I SO/Gd 1/08) skarżąca została zwolniona w niniejszej sprawie od ponoszenia kosztów sądowych, uznano, iż złożony przez nią wniosek o ustanowienie zastępstwa prawnego jest w świetle cyt. art. 245 p.p.s.a. w istocie wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym i dokonano oceny jego zasadności w oparciu o przesłankę określoną w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych dokumentów źródłowych (odpisu zawiadomienia ZUS z dnia 28 kwietnia 2005 r. o zajęciu świadczenia, odpisu zaświadczenia ZUS z dnia 6 marca 2008 r. w przedmiocie wysokości renty i dokonywanych potrąceń, odpisów kart rozliczeniowych sporządzonych przez urząd skarbowy, odpisów harmonogramów spłat kredytów bankowych, dodatkowego oświadczenia wnioskodawczyni z dnia 16 kwietnia 2008 r. o nieposiadaniu środków na rachunkach bankowych) ustalono, że prowadzi ona samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymując się z renty rodzinnej otrzymywanej wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej kwocie 837,48 zł netto miesięcznie (po uwzględnieniu potrąceń w kwocie 290,26 zł dokonywanych w ramach prowadzonej względem wnioskodawczyni od 2005 r. egzekucji zaległości podatkowych). Wnioskodawczyni poza mieszkaniem o powierzchni 86 m2 nie posiada innego majątku, w tym przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, oszczędności i papierów wartościowych, posiada natomiast zaległości podatkowe oraz zobowiązania względem banków z tytułu zaciągniętych kredytów, których miesięczne raty wynoszą łącznie 299,33 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała ponadto, że od kilku lat przewlekle choruje, co wiąże się z ponoszeniem przez nią kosztów leczenia. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość uzyskiwanego dochodu, brak zasobów pieniężnych i posiadane zadłużenie, uznano, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.