I SA/Gd 21/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub z innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2015 postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – radcy prawnemu A. G. wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł brutto /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ za postępowania zażaleniowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r. odrzucił zażalenie skarżącej M. W. na postanowienie z dnia 22 lutego 2017 r., którym odrzucono skargę. Skarżąca w dniu 16 czerwca 2017 r. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie oraz złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 22 lutego 2017 r. Prawomocnym postanowieniem z dnia 1 lutego 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu radcę prawnego A. G. Pełnomocnik skarżącej w dniu 10 kwietnia 2018 r. złożył pismo procesowe będące uzupełnieniem wniesionego przez skarżącą zażalenia oraz złożonego przez nią wniosku o przywrócenie terminu, w którym zwrócił się m.in. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w całości. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2018 r. WSA w Gdańsku odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 22 lutego 2017 r. Pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zawarł wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w całości. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt I GZ 184/18 oddalił zażalenie na postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 9 maja 2017 r., zaś postanowieniem z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt I GZ 185/18 uchylił postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2018 r. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony pełnomocnik (radca prawny), otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715; dalej jako rozporządzenie). W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia opłaty w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym wynoszą 120 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe za czynności dokonane w postępowaniach zażaleniowych należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w łącznej wysokości 295,20 zł (w tym kwotę 55,20 zł tytułem VAT). Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.