I SA/Gd 210/15

Dnia 17 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 listopada 2014 roku, Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w zakresie przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Z.B., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 listopada 2014 roku, nr "A", w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w zakresie przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia. Zarządzeniem z dnia 6 lutego 2015 roku pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na zarządzenie, pełnomocnik przedłożył pełnomocnictwo, z którego treści wynika, że Z.B. udzielił pełnomocnictwa do działania w jego imieniu w sprawie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nr "B". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Stosownie do § 3 art. 58 - sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi wskazanego w zarządzeniu z dnia 6 lutego 2015 roku i pouczony o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Jakkolwiek w wyznaczonym terminie pełnomocnik strony przedłożył dokument pełnomocnictwa, to jednak uznać należy, że brak formalny nie został w ten sposób uzupełniony. Trzeba bowiem zauważyć, że z treści załączonego do akt sprawy dokumentu wynika, iż Z.B. udzielił pełnomocnictwa do działania w jego imieniu w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nr "B". Tymczasem przedmiotowa sprawa dotyczy skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nr "A". W związku z tym, w ocenie Sądu, pełnomocnik nie wykazał swojego umocowania do reprezentowania strony w niniejszym postępowaniu. W związku z powyższym Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.