I SA/Gd 2130/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie NSA Zbigniew Romała (spr.), NSA Alicja Stępień, Protokolant Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004 r. na rozprawie na rozprawie sprawy ze skargi W. K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 28 sierpnia 2000 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od zaległości w podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 1998 r. oraz od stycznia do lutego 1999 r. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w sprawie. Urząd Skarbowy decyzją z dnia 26 maja 2000 r. odmówił skarżącemu W. K. umorzenia odsetek od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 1998 r. do lutego 1999 r. Urząd nie uwzględnił argumentacji skarżącego o jego trudnościach finansowych związanych z niewypłaceniem należności od inwestora, albowiem Skarb Państwa nie może ponosić skutków gospodarczych decyzji podatnika. Ponadto skarżący po likwidacji działalności gospodarczej podjął pracę na stanowisku Powiatowego Inspektora Budowlanego z wynagrodzeniem 3000 zł miesięcznie, może zatem stopniowo spłacać zaległość. W odwołaniu od powyższej decyzji W. K. podniósł, że z jego wynagrodzenia utrzymuje się bezrobotna żona, studiujący w Ł. syn i ucząca się córka. Ponadto dochód podatnika pomniejszony jest o kwotę 600-700 zł wynikającą z ratalnej spłaty zadłużenia realizowanej do końca 2001 r. Pozostaje więc niewiele więcej niż 300 zł dochodu na utrzymanie każdej osoby w rodzinie, czyli kwota niewspółmierna do wysokości odsetek 10.727 zł. Izba Skarbowa decyzją z dnia 28 sierpnia 2000 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji, albowiem z zasady powszechności i równości podatkowej wynika, że zastosowanie instytucji umorzenia może dotyczyć przypadków zaistnienia okoliczności, na które podatnik nie mógł mieć wpływu i które były niezależne od jego postępowania. Jeżeli kontrahent skarżącego nie uregulował należności, to pozostaje dochodzenie swoich roszczeń na drodze cywilnoprawnej, a nie przerzucanie ryzyka gospodarczego na Skarb Państwa. Uznanie ugodą z dnia 6 sierpnia 1999 r. alimentów w wysokości 1.800 zł w sytuacji gdy podatnik nie posiadał wówczas stałego źródła utrzymania świadczy o tym, że posiadał on źródło umożliwiające wywiązanie się z obowiązku alimentacyjnego pomimo ciążących zaległości podatkowych. W tym czasie skarżący nie występował o rozłożenie na raty ani o umorzenie odsetek, które nie były wówczas tak wysokie. W. K. w skardze do sądu administracyjnego wniósł o uchylenie powyższej decyzji, która została oparta na częściowo nieprawdziwych przesłankach faktycznych mogących mieć wpływ na wnioskowanie organu. W efekcie tego rozstrzygnięcie nie uwzględniło wniosku o umorzenie chociażby w części. Organ odwoławczy pominął, że podatnik wcześniej (luty 1999 r.) występował o rozłożenie zaległości podatkowej na raty i o umorzenie odsetek, ale wnioski te zostały rozpatrzone odmownie decyzjami z 11 czerwca 1999 r. Zgoda na wysokie alimenty została wyrażona w okresie gdy podatnik pracował w firmie budowlano telekomunikacyjnej i osiągał znaczne dochody. Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi. Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. Nr 153, poz. 1271) właściwym do rozpoznania sprawy stał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który zażył, co następuje: Pismem z dnia 15 stycznia 2004 r. W. K. cofnął skargę, uznając decyzję Izby Skarbowej z dnia 28 sierpnia 2000 r. za uzasadnioną. Oświadczył również, że spłacił całą należność z tytułu odsetek za zwłokę. Wobec cofnięcia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zwrotu z urzędu połowy wpisu od skargi nie orzeczono, albowiem skarżący został zwolniony od kosztów sądowych.