I SA/Gd 214/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. J. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek z tytułu nieopłaconych składek postanawia przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 219,60 zł /dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy/ za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Prawomocnym postanowieniem z dnia 1 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 214/10 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał D. G. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu adwokata J. J. Pełnomocnik skarżącego sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 214/10, którym odrzucono skargę D. G. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział [...] z dnia [...]. W dołączonym do opinii piśmie pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa procesowego w wysokości 17 zł. Jednocześnie oświadczył, że koszty nie zostały uiszczone w jakiejkolwiek części. Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy pełnomocnikowi, że na mocy art. 2 pkt 11 lit. a) ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 36, poz.196), z dniem 10 kwietnia 2010 r. zmieniony został przepis art. 244 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem ustanowienie adwokata w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie prawo pomocy przez ustanowienie adwokata przyznane zostało skarżącej w dniu 1 lipca 2010 r., zatem poniesionego przez pełnomocnika wydatku – uiszczonej opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w kwocie 17 zł nie sposób uznać za niezbędny, skoro nie miał on obowiązku jego poniesienia. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że nie prowadził sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 180 zł, co po podwyższeniu o 22% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 219,60 zł. Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.