I SA/Gd 215/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 21 grudnia 2012 r. Sygn. akt [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 rok p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzją z dnia 21 grudnia 2011 r. Wójt Gminy zmienił decyzję w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego należnego od G. P. i B. B. za 2009 rok. G. P. i B. B. wnieśli odwołanie od tej decyzji. W dniu 1 marca 2012 r. I. P., ojciec podatników G. P. i B. B., złożył pismo, w którym przedstawił swoje stanowisko w sprawie oraz stwierdził, że działa z upoważnienia i w imieniu córki oraz syna oraz że w ich imieniu składa odwołanie od decyzji dotyczącej podatku za 2012 rok. Pismem z dnia 5 lipca 2012 r. I. P. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego podania poprzez przedłożenie stosownego pełnomocnictwa w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Pomimo upływu wyznaczonego terminu I. P. nie przedłożył dokumentu potwierdzającego udzielnie mu pełnomocnictwa do działania w imieniu podatników. Decyzją z dnia 21 grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Kolegium jako podatników prawidłowo określa G. P. i B. B., jednakże omyłkowo wysłana została do I. P., który został potraktowany jak pełnomocnik podatników. Ponadto w/w decyzja omyłkowo w części wstępnej i w rozdzielniku na korespondencję wskazuje I. P. jako pełnomocnika podatników. Powyższa decyzja została doręczona I. P. w dniu 27 grudnia 2012 r., który w dniu 2 stycznia 2013 r. (data nadania w placówce pocztowej) złożył na nią skargę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu wskazano, że skargę na decyzję złożył I. P., a więc podmiot, do którego decyzja nie została skierowana tj. decyzja nie określa go jako podatnika oraz nie czyni go zobowiązanym do zapłaty podatku. Tym samym nie dotyczy jego interesu prawnego. Została wysłana na adres I. P. oraz omyłkowo w części wstępnej i rozdzielniku na korespondencję wskazuje jego osobę jako pełnomocnika podatników. Kolegium poinformowało również, że decyzja zostanie wysłana na adres zamieszkania podatników. Zarządzeniem z dnia 11 lutego 2013 r. I. P. został zobowiązany do oświadczenia czy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego składa w imieniu własnym oraz czy działa jako pełnomocnik B. B. i G. P., a jeżeli działa jako pełnomocnik, to zobowiązano go do złożenia pisemnego pełnomocnictwa do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone I. P. w dniu 18 lutego 2013 r. W wyznaczonym terminie tj. w dniu 20 lutego 2013 r. I. P. złożył pismo, w którym G. P. udzielił mu pełnomocnictwa w sprawie ze skargi z dnia 31 grudnia 2012 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 136 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. Nr 749 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części "O.p.", strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu (art. 137 § 2 O.p.). Pełnomocnictwo musi być dołączone do akt danej sprawy. Przepis art. 137 § 3 O.p. stanowi przy tym, że obowiązek dołączenia do akt oryginału pełnomocnictwa lub jego urzędowo poświadczonego odpisu spoczywa na pełnomocniku. Niewątpliwie, zgodnie z art. 145 § 2 O.p., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W świetle powyższego, oczywiste wydaje się, że regulacja ta dotyczy tylko pełnomocnika ustanowionego skutecznie. Odmienny pogląd jest nie do zaakceptowania. Pamiętać bowiem należy, że instytucja pełnomocnictwa pojmowana jest jako element prawa do obrony. Konieczne jest więc ustalenie zakresu umocowania. Tymczasem, bez złożenia prawidłowego pełnomocnictwa nie jest to możliwe. A zatem, tylko osobie legitymującej się stosownym umocowaniem przypisać można status pełnomocnika i związane z tym obowiązki i prawa. W konsekwencji powyższego uzasadniona jest teza, że dopiero skuteczne ustanowienie pełnomocnika, poparte złożonym do akt prawidłowym pełnomocnictwem, obliguje organ podatkowy do dokonywania doręczeń według zasady określonej w art. 145 § 2 O.p. Skoro zatem, w sprawie, nie wykazano, aby w dacie wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i w dacie wysyłki tej decyzji, do akt administracyjnych złożone zostało pełnomocnictwo do reprezentowania strony, brak jest podstaw do przyjęcia, że w dacie tej pełnomocnik skutecznie został ustanowiony i jemu winna zostać doręczona decyzja. Podkreślić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie potraktowało I. P. jako pełnomocnika podatników. Jak wynika z akt sprawy, G. P. ustanowił pełnomocnikiem swojego ojca – I. P. dopiero pismem z dnia 20 lutego 2013 r., czyli już po wydaniu i wysłaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W konsekwencji, wydana w sprawie decyzja powinna zostać doręczona stronie, stosownie do treści art. 145 § 1 O.p., co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Skoro zatem skarga została wniesiona od decyzji, która nie weszła jeszcze do obrotu prawnego wskutek niedoręczenia jej stronie, to tym samym jest ona przedwczesna i podlega odrzuceniu. Przedwczesna skarga stanowi zaś skargę "z innych przyczyn niedopuszczalną", co oznacza, że na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2013 r., I OZ 949/12). Jednocześnie trzeba podkreślić, że organ powinien dokonać prawidłowego doręczenia, które otworzy bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnemu i umożliwi skarżącemu skorzystanie z tego prawa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.