I SA/Gd 216/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 22 marca 2017 r., skarżący A. B. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (w tym wpisu od skargi w kwocie 100 zł) oraz ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony profesjonalnego pełnomocnika wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (wyciągów z trzech rachunków bankowych, dokumentacji medycznej skarżącego, pisma banku o braku środków na rachunku), referendarz sądowy ustalił, co następuje: skarżący prowadzi działalność w zakresie doradztwa prawnego i ekonomicznego, z której uzyskuje dochody w wysokości od 700 do 1.500 zł netto miesięcznie, nie posiada żadnych oszczędności (salda jego rachunków bankowych na dzień 28 lutego 2017 r. i 10 marca 2017 r. były ujemne i wynosiły odpowiednio: 263,390 zł, 70,91 zł oraz 131,86 zł), pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z 25-letnią córką, która ze względu na stan zdrowia pozostaje na jego utrzymaniu. Skarżący nie posiada żadnego majątku (mieszkanie o powierzchni 50 m2 zajmuje na podstawie umowy najmu), wszystkie wartościowe przedmioty sprzedał, aby sfinansować leczenie córki. Majątku nie posiada także jego córka. Skarżący jest zadłużony z tytułu kredytu udzielonego mu przez bank w kwocie 13.000 zł (kapitał i odsetki spłaca nieterminowo co kwartał). Wskazał, że osiągane dochody nie wystarczają na pokrycie bieżących kosztów utrzymania, do których zaliczył zakup niezbędnych leków dla siebie i córki w kwocie około 250-400 zł miesięcznie (z historii leczenia wynika, że skarżący cierpi na liczne schorzenia, w tym depresję i od 2012 r. pozostaje pod stałą opieką lekarską), opłaty za czynsz najmu i za media, wyżywienie, zakup odzieży i drobne wydatki, na które miesięcznie przeznacza kwotę około 700-1.100 zł. Aby zaspokoić podstawowe potrzeby życiowe swoje i córki korzysta z pożyczek. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania. Skarżący nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych, aby partycypować w kosztach niniejszego postępowania nawet w niewielkiej części. Dokonując oceny możliwości płatniczych skarżącego referendarz sądowy wziął także pod uwagę, że sytuacja finansowa oraz życiowa skarżącego nie uległa poprawie od 2008 r. Okoliczność ta została ustalona na podstawie wniosków składanych przez skarżącego w latach 2008-2010 o przyznanie mu prawa pomocy w sprawach zawisłych przed tut. Sądem, które każdorazowo były uwzględniane. Z tych wszystkich względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.