I SA/Gd 2174/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Kostka, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 30 września 2002 r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru postanawia odrzucić skargę. Skargę w sprawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 września 2002 r. w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej w imieniu skarżącego D. P. wniósł doradca podatkowy. Doradca podatkowy uprawniony jest zgodnie z treścią art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym ( Dz. U. Nr 9 z 2002 r., poz.86 ze zm. ) do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych. Doradca podatkowy nie jest zatem uprawniony do występowania przed sądem administracyjnym w charakterze pełnomocnika w sprawach, które dotyczą należności celnych. W tej sytuacji, skoro doradca podatkowy nie był uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika, skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wskazano skarżącemu, iż zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym doradca podatkowy uprawniony jest do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skarżącemu doręczone w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm. ) w dniu 2 czerwca 2004 r., to znaczy wobec tego że nie zastano skarżącego pod adresem, który wskazał w skardze, pismo do niego adresowane pozostawiono w urzędzie pocztowym, o czym zawiadomiono go poprzez dwukrotne ( w dniu 26 maja 2004 r. oraz w dniu 3 czerwca 2004 r. )umieszczenie zawiadomienia w skrzynce na korespondencję. Mimo tak doręczonego wezwania brak formalny skargi nie został usunięty. Mając na uwadze Sąd skargę skarżącego na podstawie art. 5§8 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił.