I SA/Gd 219/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2005 r. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. M. K. wnioskiem dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Ze złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 25 marca 2011 r. (doręczone w dniu 4 kwietnia 2011 r.) wynika, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z konkubiną oraz dwojgiem małoletnich dzieci, aktualnie źródłem utrzymania rodziny są dochody uzyskiwane przez konkubinę wnioskodawcy ze stosunku pracy wypłacane – po uwzględnieniu potrąceń dokonywanych tytułem zajęcia komorniczego – w średniej miesięcznej kwocie 1.028,48 zł netto (zaświadczenie od pracodawcy z dnia 11 kwietnia 2011 r.), prowadzona przez wnioskodawcę działalność gospodarcza została wykreślona z ewidencji z dniem 30 czerwca 2008 r. (odpis decyzji wójta gminy z dnia 1 lipca 2008 r.), majątek wnioskodawcy stanowi samochód marki [...], rok produkcji 2007, który podlega zabezpieczeniu w ramach prowadzonej egzekucji, natomiast konkubina nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym oszczędności (dodatkowe oświadczenie z dnia 12 kwietnia 2011 r., wyciąg z rachunku bankowego za okres od 1 stycznia do 11 kwietnia 2011 r.). Wnioskodawca przedstawił dokumenty – pisma banków z dnia 16 i 22 lutego 2011 r., wyciąg z rachunku bankowego za luty 2011 r. i karty kredytowej z dnia 18 lutego i 18 marca 2011 r., ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 1 kwietnia 2011 r. – z których wynika, że wartość jego wymagalnych zobowiązań wobec banków wynosi 36.971,33 zł. W uzasadnieniu wniosku zaznaczył, że posiada także znaczne zaległości z tytułu należności podatkowych i celnych, które dochodzone są przez organy w postępowaniu egzekucyjnym. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że wnioskodawca wykazał, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez niego pełnych kosztów sądowych spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim wysokość dochodów rodziny skarżącego. Istotnym jest, że dochody uzyskiwane są wyłącznie przez konkubinę wnioskodawcy i stanowią główne źródło utrzymania czteroosobowej rodziny. Na uwadze należy mieć także fakt, że dochód konkubiny podlega zajęciu komorniczemu. Nie bez znaczenia jest, że zarówno skarżący, jak i jego konkubina nie posiadają majątku, w tym oszczędności. Wpływ na przyjęte stanowisko miał również udokumentowany stan wymagalnych zobowiązań wnioskodawcy wobec banków, przy czym nie można pominąć wskazywanej przez niego we wniosku okoliczności posiadania zaległości także wobec Skarbu Państwa Z tych wszystkich względów uznano, iż wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.