I SA/Gd 219/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2005 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję skarżący wniósł o jej wstrzymanie, argumentując, iż przemawia za tym jego ciężka sytuacja rodzinna i finansowa, a także niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci braku środków utrzymania siebie i rodziny. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, to na stronie skarżącej spoczywa uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu lub czynności. Należy wskazać, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania zaskarżonego aktu, którymi są wyrządzenie znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w tych przypadkach, w których wykonanie decyzji doprowadzi do utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym – którego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego – jak również w tych przypadkach, w których istniałoby niebezpieczeństwo poniesienia straty na zdrowiu lub życiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 i postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., II GSK 515/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o których mowa w przywołanym przepisie. Nie sposób bowiem uznać za należyte uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ograniczenia się jedynie do ogólnych stwierdzeń, iż jej wykonanie ze względu na ciężką sytuację finansową skarżącego pozbawi go i jego rodzinę środków utrzymania, co spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wskazać w tym miejscu należy, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy (przedłożonego w postępowaniu z wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy) wynika, że skarżący jest bezrobotny, nie uzyskuje żadnych dochodów, pozostaje na utrzymaniu swojej konkubiny, nie posiada żadnego majątku poza samochodem zajętym w toku prowadzonej egzekucji. Powyższe informacje przeczą twierdzeniom skarżącego, iż dalsze prowadzenie egzekucji pozbawi go środków do życia. W tych okolicznościach trudno określić, jakiego rodzaju oraz wysokości szkodę miałby ponieść skarżący w następstwie prowadzenia względem niego postępowania egzekucyjnego, skoro nie posiada on wartościowych składników majątkowych, z których skutecznie mogłaby być prowadzona egzekucja. Nie można także przyjąć, iż dalsze prowadzenie egzekucji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty środków utrzymania, skoro aktualna sytuacja finansowa skarżącego z uwagi na nieuzyskiwanie dochodów nie pozwala mu na samodzielne utrzymanie. Mając na uwadze powyższe, jak również to, że wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniają okoliczności i charakter sprawy, Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.