I SA/Gd 221/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. O. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zobowiązania z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 1997-2004 w całości oraz za rok 2005 I raty w całości i II raty w części postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. M. O. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF wnioskodawca uzupełnił w dniu 26 marca 2010 r. (data stempla pocztowego). Jednocześnie rozszerzył swoje żądanie i wskazał, że wnosi o ustanowienie doradcy podatkowego. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 31 marca 2010 r. (odpisu wyroku sądu okręgowego z dnia 29 maja 2003 r. orzekającego rozwód, odpisu zeznania podatkowego za rok 2009, dodatkowych oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę i jego córkę, kopii faktur VAT za telefon i energię elektryczną, odpisu decyzji ARiMR z dnia 8 lutego 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania jednolitej płatności obszarowej na rok 2009), ustalono, że zamieszkuje on razem z żoną i trojgiem dzieci, od 1 lutego 2009 r. pozostaje bez pracy, aktualnie nie osiąga stałych dochodów i korzysta z pomocy byłej żony, która osiąga dochód z wynagrodzenia za pracę w wysokości 3.500 zł brutto miesięcznie i która ponosi koszty związane z utrzymaniem domu, majątek byłych małżonków stanowi dom o powierzchni 100 m2, nieruchomość rolną o powierzchni 27 ha oraz działkę o powierzchni 1.818 m2, wnioskodawca nie posiada przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, oszczędności i pojazdów mechanicznych. Natomiast córka wnioskodawcy studiuje poza miejscem swojego zamieszkania, utrzymuje się ze środków przyznanych w ramach kredytu studenckiego wypłacanych w kwocie 600 zł miesięcznie oraz z pomocy finansowej przekazywanej przez matkę w wysokości 450 zł miesięcznie tytułem opłat za stancję, nie posiada pojazdów mechanicznych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, stwierdzić należy, iż wnioskodawca wykazał, że na dzień wydania niniejszego postanowienia nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Wnioskodawca aktualnie nie posiada źródła stałego utrzymania, od ponad roku pozostaje bez pracy. Mając na uwadze sytuację na rynku pracy, można przyjąć, że sytuacja wnioskodawcy nie ulegnie zmianie w najbliższym czasie. Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.