I SA/Gd 221/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi M.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zaległości podatkowych oddala skargę . Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia 16 października 2009 r. stwierdzającą wygaśnięcie zaległości podatkowych za lata 1997-2005 w łącznej kwocie 25.005 zł oraz określającą wysokość odsetek w kwocie 38.273 zł, a także naliczenie pozostałej zaległości z tytułu II raty za 2005 r. w kwocie 921,20 zł, III raty za 2005 r. w wysokości 828,40 zł, IV raty za 2005 r. w wysokości 944,40 zł, za 2008 r. w wysokości 4.789 zł, I i II raty 2009 r. w wysokości 2.394 zł. Odsetki od pozostałej zaległości na dzień 25 czerwca 2009 r. wyniosły 1.901 zł. Podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia 16 października 2009r. Wójt Gminy Damnica na podstawie art. 59 § 1 pkt 6, art. 66 § 1 pkt 2, art. 66 § 2 pkt 2 oraz art. 66 § 5 Ordynacji podatkowej stwierdził wygaśnięcie zaległości podatkowej z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 1997 - 2005 wraz z odsetkami. Równocześnie wskazał wysokość pozostałych zaległości. Podstawą decyzji był wniosek podatnika, akt notarialny, w którym zobowiązany przekazuje działkę oznaczoną numerem [...] o po w. 4,66 ha położoną w obrębie Dąbrówka w zamian za zaległości podatkowe. Zapisy aktu notarialnego informują, że wartość przekazanej działki według wyceny rzeczoznawcy wynosi 65.440 zł, natomiast zaległość podatkowa według stanu na dzień 15 czerwca 2009 r. wynosi wraz z odsetkami 74.970,50 zł. Akt notarialny podpisała zgodnie z pełnomocnictwem T.O. Obok aktu notarialnego, podpisano w dniu 25 czerwca 2009 r. aneks do protokołu uzgodnień, według którego koszt wyceny nieruchomości i aktu notarialnego zwiększają kwoty zaległości podatkowych. W odwołaniu od decyzji M.O. zarzucił jej naruszenie prawa, gdyż jak stwierdza nie wniósł on o przeniesienie własności działki. Nadto zakwestionował wycenę odsetek, należności głównej a także wartości działki określonej przez rzeczoznawcę majątkowego. Powołał się na swoje pismo z dnia 27 października 2009 r. i wniósł o ponowne przyjęcie działki Nr [...] w zamian za zobowiązania podatkowe. Rozpatrując sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest przeniesienie własności rzeczy lub praw majątkowych na rzecz gminy w zamian za zaległości podatkowe (art. 66 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). W przypadku zawarcia umowy, o przeniesieniu własności w zamian za zaległości, organ podatkowy pierwszej instancji wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. W rozpatrywanej sprawie, organ podatkowy działał zgodnie z wyżej podanymi przepisami prawa. Akt notarialny z dnia 25 czerwca 2009 r., jest dobrowolną umową, w której pełnomocnik M.O., przekazuje działkę Nr [...] o pow. 4,66 ha na rzecz Gminy D. na poczet zaległości podatkowych. Akt notarialny szczegółowo określa kwoty zadłużenia, odsetek oraz koszty powiększające zaległość podatkową. SKO wskazało, że decyzja organu podatkowego, jest szczegółowym odzwierciedleniem zawartej przed notariuszem ugody między stronami. Organ podkreślił, że zgodnie z aktem notarialnym wydanie nieruchomości w posiadanie Gminy nastąpi w dniu podpisania przez strony dokumentu. Z dniem 25 czerwca 2009 r. na nabywcę przechodzą wszelkie korzyści i ciężary związane z prawem własności nieruchomości. W świetle tych zapisów, wszelkie uwagi dotyczące ceny działki, wysokości zaległości i odsetek opisane w akcie notarialnym, z punktu widzenia przepisów prawnych nie mogą być przez podatnika kwestionowane. A już w żadnym wypadku nie można przyjąć do wiadomości pisma M.O. z dnia 27 października 2009 r., w którym proponuje przejęcie działki, która od 25 czerwca 2009 r. nie jest jego własnością w zamian za zadłużenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, M.O. wniósł o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji. Dodatkowo złożył wniosek o dopuszczenie innego rzeczoznawcy majątkowego w celu wydania opinii na koszt Wójta Gminy D. oraz powołanie biegłego księgowego celem prawidłowego naliczenia odsetek za poszczególne czasokresy oraz oceny wysokości kwot podanych do aktu notarialnego. Wskazał na konieczność udowodnienia przez organ I instancji w sposób jasny i przejrzysty co do sposobu naliczania odsetek i kwoty głównej, bowiem podane kwoty do aktu notarialnego są wirtualne i zawyżone, a akt notarialny został podpisany pod presją chwili, bez możliwości analizy podanych kwot. Skarżący zaznaczył, że wartości do aktu notarialnego poznał w chwili podpisania aktu i w jego ocenie było to działanie z zaskoczenia, ponieważ jego pismo w sprawie przejęcia działki przez Gminę przedstawiało inne warunki. Skarżący zasygnalizował, że intencją złożonej skargi nie jest unieważnienie aktu notarialnego, ale ustalenie rzeczywistych kwot głównych oraz odsetek ustawowych, ponieważ organ I instancji nie dokonał wszystkich zaleceń zgodnie ze złożonym wnioskiem oraz decyzją SKO, których skutkiem miało być ostateczne rozstrzygnięcie, czyli anulowanie lub umorzenie naliczonych lichwiarskich odsetek. Strona podniosła, że w sprawie zostały naruszone przez organ odwoławczy procedury merytoryczne, bowiem nie przeanalizowano dogłębnie całości sprawy, myląc się co do faktów i okoliczności. Skarżący wskazał, że treść uzasadnienia decyzji SKO wskazuje jednoznacznie na okoliczność, że skład organu oraz jego pracownicy nie przygotowali się merytorycznie do rozpatrzenia złożonej skargi, manipulując faktami i myląc zdarzenia, a nawet myląc składane przez podatnika pisma. W związku z powyższym strona wniosła o dogłębne przeanalizowanie odwołań, w szczególności z dnia 16 lipca 2009 r. Skarżący zaznaczył, że zaskarżona decyzja w treści uzasadnienia nie odnosi się do postawionych zarzutów, a jedynie powiela ogólne stwierdzenia bez dogłębnej analizy. Strona podkreśliła, że nie występowała o przeniesienie przedmiotowej działki na podstawie cytowanego przez Wota Gminy pisma, ani na podstawie pisma na które powołuje się SKO - bo takowe nie istnieją, (błędne daty). Do tych kwestii SKO w ogóle nie ustosunkowało się, a nawet pomylono datę spornego pisma. Skarżący wyjaśnił, że kwestionuje sposób naliczenia odsetek, bowiem podano łączną wartość końcową, należność główną oraz wartość działki, określonej przez rzeczoznawcę majątkowego, a w żaden sposób nie wyjaśniono sposobu jej naliczenia. Ponadto dodał, że złożone przez stronę wnioski zostały całkowicie zignorowane. Zdaniem strony zawarty akt notarialny z dnia 25 czerwca 2009 r. jest wadliwy, bowiem Wójt Gminy, pomimo skierowania całości sprawy przez SKO do ponownego rozpatrzenia, nie usunął stwierdzonych uchybień, natomiast organ odwoławczy, w treści zaskarżonej decyzji także pominął stwierdzone uchybienia, wskazane w decyzji z dnia 10 sierpnia 2009 r. Podniósł również, ze zaskarżona decyzja jest niechlujna w swojej treści, niespójna i całkowicie nielogiczna. W odpowiedzi ma skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. pełnomocnik skarżącego, działający w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu stwierdził, że protokół uzgodnień z dnia 15 czerwca 2009 r. dotyczy zobowiązania z tytułu zaległości w podatku rolnym, a nie odsetek od tych zaległości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Ponieważ prawo wspólnotowe począwszy od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią polskiego porządku prawnego, dokonywana przez Sąd ocena legalności decyzji dotyczy jej zgodności z prawem stanowionym, tak przez polskiego ustawodawcę, jak i ustawodawcę wspólnotowego. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności zaakcentować trzeba, że kwestią sporną w sprawie jest w szczególności wysokość rzeczywistych kwot zaległości i odsetek naliczonych przez organ I instancji w decyzji z dnia 16 października 2009 r. dokonanej na podstawie art. 66 § 1 pkt 2 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), stwierdzającej wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w zamian za ciążące na podatniku zaległości podatkowe z tytułu łącznego zobowiązania podatkowego za lata 1997-2005 w kwocie 25.005 zł oraz określającej wysokość odsetek w kwocie 38.273 zł, a także naliczenie pozostałej zaległości z tytułu II raty za 2005 r. w kwocie 921,20 zł, III raty za 2005 r. w wysokości 828,40 zł, IV raty za 2005 r. w wysokości 944,40 zł, za 2008 r. w wysokości 4.789 zł, I i II raty za 2009 r. w wysokości 2.394 zł. Odsetki od pozostałej zaległości na dzień 25 czerwca 2009 r. wyniosły 1.901 zł. Strona skarżąca zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze, kwestionuje także wartość ustalonej dla potrzeb umowy przez rzeczoznawcę nieruchomości. Dlatego w pierwszej kolejności należy wskazać, że przepis art. 66 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zamieszczony w Dziale II Rozdziału 7 "Wygaśnięcie zobowiązań podatkowych", stanowi, że: "Szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest przeniesienie własności rzeczy lub praw majątkowych na rzecz: gminy, powiatu lub województwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody ich budżetu. Równocześnie ustawodawca w § 2 określił, że przeniesienie własności, o którym mowa w § 1 pkt 2, następuje na wniosek podatnika, na podstawie umowy zawartej między wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa a podatnikiem. W kwestii skutków zawarcia umowy określił, że za termin wygaśnięcia zobowiązania podatkowego uważa się dzień przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych ( §4 ), co wymaga wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zobowiązania podatkowego ( § 5 ). Przytoczone uregulowania prawne wskazują jednoznacznie, że celem zawarcia umowy o przeniesienie własności rzeczy lub praw majątkowych w zamian za zaległości podatkowe jest wyłącznie wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Jak wskazano wyżej art. 66 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Szczególny charakter tego przypadku wygaśnięcia zobowiązania podatkowego polega na tym, że pieniężna wierzytelność gminy zostaje zaspokojona w formie niepieniężnej. W wyroku z dnia 26 kwietnia 2000 r. (sygn. akt I SA/Wr 31/99) Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że ustawodawca określając, iż wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w tym przypadku następuje na podstawie umowy, wskazał jednocześnie, że źródłem tego wygaśnięcia jest czynność cywilnoprawna kształtująca stosunek prawny charakteryzujący się równorzędnością stron (reguluje go umowa) i ekwiwalentnością świadczeń. Do jej zawarcia dochodzi jedynie w przypadku zgodności oświadczeń woli obydwu jej stron. Brak woli jednej ze stron uniemożliwia zawarcie umowy. Każda ze stron może bowiem korzystać z zasady swobody umów (art. 3531 Kodeksu cywilnego) i samodzielnie decydować o chęci lub jej braku w przedmiocie zawarcia określonego kontraktu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący w dniu 27 października 2008 r. wystąpił do Wójta Gminy D. o przejęcie działki nr [...] o powierzchni 4,66 ha położonej w D. w zamian za zaległości podatkowe z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego ustalonego prawomocnymi nakazami płatniczymi w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego. Z akt sprawy wynika, że w protokole uzgodnień z dnia 15 czerwca 2009 r. zawartym pomiędzy skarżącym a Wójtem Gminy D., podatnik wyraził wolę przeniesienia własności nieruchomości oznaczonej nr [...] o powierzchni 4,66 ha położonej w obrębie geodezyjnym D. na rzecz Gminy D. w zamian za zaległości wobec Gminy z tytułu podatku rolnego. Z § 3 protokołu wynika, że wartość nieruchomości została ustalona przez rzeczoznawcę majątkowego, po uwzględnieniu kosztów związanych z wyceną nieruchomości oraz zawarciem aktu notarialnego - kwota 62.891,00 zł stanowiła podstawę zaliczenia na poczet zaległości podatkowych Gminy D. Z kolei w aneksie do tego protokołu z dnia 25 czerwca 2009 r. występujący w imieniu podatnika pełnomocnik T.O. oraz Wójt Gminy ustaliły, że kwota 63.278,00 zł stanowi podstawę zaliczenia na poczet zaległości podatkowych Gminy D. Następnie umową przeniesienia prawa własności, zawartą w dniu 25 czerwca 2009 r. rep. "A" nr [...] przed notariuszem A.Ż., pełnomocnik podatnika T.O. oświadczyła, że w celu zwolnienia M.O. z części długu z tytułu zaległości podatkowych, przenosi w trybie art. 66 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w jego imieniu na rzecz Gminy D. prawo własności nieruchomości niezabudowanej oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], o powierzchni 4,66 ha położonej w obrębie D., w gminie D. o wartości 65.440,00 zł, a Wójt Gminy D. prawo własności tej nieruchomości przyjął i zwolnił M.O. z części długu wobec Gminy D. z tytułu zaległości podatkowych w podatku rolnym za lata 1997-2005 oraz za okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 maja 2009 r., w związku czym ( po uwzględnieniu kosztów związanych z wyceną nieruchomości oraz kosztów zawarcia umowy) istniejące zadłużenie M.O. ( obejmujące należny podatek i odsetki za zwłokę ) z dniem zawarcia umowy zmniejsza się o kwotę 63.278,00 zł. Z § 2 umowy wynika, że M.O. jest dłużnikiem Gminy D. z tytułu niezapłaconego podatku rolnego za lata 1997-2005 oraz za okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 maja 2009 r., przy czym zaległość podatkowa z tego tytułu wraz z należnymi odsetkami za zwłokę obliczona według stanu na dzień 15 czerwca 2009 r. wynosi kwotę 74.970,50 zł, w tym należność główna wynosi 34.882,00 zł. Na podstawie umowy o przeniesienie prawa własności nieruchomości organ I instancji wydał decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania podatkowego za okres od 1997 r. do 2005 r. do II raty w części z tytułu podatku - łączne zobowiązanie pieniężne – na kwotę 25.005,00 zł wraz z należnymi odsetkami od zaległości podatkowych w wysokości 38.273,00 zł. W kontekście powyższego zarzuty skarżącego dotyczące sposobu rozliczenia długu podatkowego, zważywszy na jego inicjatywę w tym zakresie, potwierdzoną pisemnym wnioskiem o przejęcie przez gminę nieruchomości gruntowej w zamian za ten dług, są w ocenie Sądu bezzasadne, skoro w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zobowiązania podatkowego organ I Instancji wyszczególnił sumę niezapłaconych przez podatnika rat za poszczególne lata wraz z kwotą odsetek od zaległości podatkowych, zsumowanych i naliczanych od każdej raty w wymienionych latach. Na treść tej decyzji niewątpliwie miała wpływ zawarta przez strony w formie aktu notarialnego umowa, przy czym bezspornie kwota długu podatkowego przekroczyła wartość nieruchomości, ustalonej w opinii biegłego. Co istotne, tej wartości strona w toku postępowania przed organami nie kwestionowała, potwierdzając ją przez swego pełnomocnika zarówno w protokole uzgodnień jak i w samej umowie. Terminy płatności podatku - łącznego zobowiązania - bezsprzecznie nie zostały przez skarżącego zachowane, a to oznacza, że zgodnie z treścią art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej podatek ten stał się zaległością podatkową. Przy czym w myśl art. 53 § 1 ustawy od zaległości podatkowej naliczane są odsetki za zwłokę, które podlegają samoobliczeniu przez podatnika od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku ( art. 53 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej ). Na podstawie delegacji ustawowej wskazanej w art. 56 § 3 Ordynacji podatkowej, Minister Finansów ogłasza wysokość odsetek podatkowych. Jest ona ogłaszana każdorazowo w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej, jakim jest "Monitor Polski". W tym miejscu należy podkreślić, odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, a dotyczących różnicy naliczonych odsetek od całego zadłużenia, że od dnia 25 czerwca 2009 r. została obniżona stawka odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, ogłoszona obwieszczeniem Ministra Finansów w Monitorze Polskim Nr 41 z dnia 7 lipca 2009 r. Stąd różnica w kwocie 13,50 zł, naliczona przez organ na dzień 15 czerwca 2009 r. Zatem rzeczą podatnika, mającego instrument w postaci dziennika urzędowego jakim jest Monitor Polski, i kwestionującego sposób wyliczenia przez organ także odsetek podatkowych było wykazanie, że owo wyliczenie jest wadliwe i w jakim zakresie. Tymczasem Sąd takich nieprawidłowości zarówno w zakresie wysokości kwot bazowych jak i odsetek za zwłokę w rozstrzygnięciu organu I instancji nie dostrzegł. Za gołosłowne zatem należało uznać zarzuty skargi w tym zakresie, co też zasadnie skonstatował organ II instancji. Tej oceny nie może zmienić nie poparta żadną konstruktywną argumentacją teza podatnika, jakoby organy podatkowe zadecydowały wbrew jego woli, zarówno w zakresie wartości przeniesionej za zaległości podatkowe nieruchomości, kwot bazowych czy odsetek od zaległości podatkowych. Strona bowiem była reprezentowana przez swojego pełnomocnika, który na etapie postępowania administracyjnego nie kwestionował żadnych kwot stanowiących podstawę rozstrzygnięcia organów obu instancji. Sąd oddalił wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodu z opinii rzeczoznawcy majątkowego oraz z opinii biegłego księgowego kierując się a contrario treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. Przed sądem administracyjnym możliwe jest bowiem jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu, zarówno urzędowego, jak i prywatnego. Przeprowadzenie tego postępowania z innych środków dowodowych jest niedopuszczalne. Omawiany przepis nie daje przy tym wystarczających podstaw do dopuszczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z dokumentu, który w istocie ma charakter opinii biegłego (por. wyr. składu 7 sędziów NSA z 25 września 2000 r., FSA 1/2000, ONSA 2001, nr 1, poz. 1 z krytyczną glosą A. Skoczylasa, OSP 2001, nr 2, poz. 19), ani dowodu z oględzin (por. wyr. NSA z 10 sierpnia 2005 r., OSK 1845/2004, niepubl.). Podstawą orzekania przez sąd jest zasadniczo materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami, jednakże sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), Dodać należy, że postępowanie sądowoadministracyjne obejmuje kontrolę aktów administracyjnych, nie jest w żadnym razie kontynuacją postępowania administracyjnego, wobec czego sąd administracyjny, co do zasady, nie prowadzi postępowania dowodowego związanego z ustaleniem stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz je ocenia pod kątem zgodności z przepisami proceduralnymi ( por. także: Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2009 r. II GSK 973/2008 z dnia 27 maja 2009r.,opubl. LexPolonica nr 2152580, zgodnie z tezą którego sądy administracyjne akceptują lub odmawiają akceptacji stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji publicznej skutkiem kontroli zgodności z prawem postępowania dowodowego przeprowadzonego przez te organy. Nie można więc twierdzić, iż na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału powinny dokonywać własnych ustaleń faktycznych ). Reasumując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących norm prawa materialnego, jak też prawa procesowego, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) i orzekł jak w sentencji wyroku.