I SA/Gd 221/25

Dnia 9 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. C. na informację Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie z dnia 21 marca 2025 r. nr 2202-SPO[1].4033.13.2025 w przedmiocie bezskuteczności korekt deklaracji podatkowych VAT-7 postanawia: odrzucić skargę. S. C. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę wskazując, że jej przedmiotem uczynił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie (dalej: "organ", "Naczelnik") z 27 marca 2025 r. Porównując wskazany przez Stronę numer decyzji z dokumentami zgormadzonymi w aktach sprawy Sąd uznał, że przedmiotem skargi nie jest decyzja administracyjna lecz informacja z 21 marca 2025 r. o bezskuteczności korekt deklaracji podatkowych VAT-7. Ponadto w skardze Strona zawarła informację, że skargę złożyła za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie oraz bezpośrednio na skrzynkę ePUAP Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego, można wnieść na akt administracyjny ostateczny, który został wydany w wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia. Zatem Sąd może rozpoznać merytorycznie skargę, która została wniesiona po wyczerpaniu toku postępowania administracyjnego, a nie bezpośrednio od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Skarga do sądu administracyjnego złożona bezpośrednio od orzeczenia wydanego przez organ administracyjny w pierwszej instancji jest niedopuszczalna niezależnie od tego czy strona wyczerpała, czy też nie, przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 21 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 721/07; orzeczenia dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Należy wskazać, że o ile kwestią sporną w orzecznictwie i doktrynie jest to jaką formę powinno mieć stwierdzenie bezskuteczności korekt deklaracji, o tyle nie budzi wątpliwości Sądu, że w sprawach tych Stronie przysługuje środek zaskarżenia (por. wyrok WSA w Poznaniu z 13 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Po 613/24; wyrok WSA w Gliwicach z 16 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1353/23; wyrok NSA z 6 czerwca 2024 r., sygn. akt I FSK 470/24). Z akt niniejszej sprawy wynika, że Skarżący po otrzymaniu informacji o bezskuteczności korekt deklaracji podatkowych VAT-7 z 21 marca 2025 r. złożył skargę bezpośrednio do Sądu jak i za pośrednictwem organu. W tej sytuacji przyjąć należy, że Skarżący nie wyczerpał przysługującego środka zaskarżenia, a tym samym nie spełnił jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do sądu. W świetle powyższego, wniesiona skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu, gdyż zaskarżeniu do Sądu mogło podlegać tylko ostateczne rozstrzygnięcie organu drugiej instancji, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.